Η καλύβα του Παππού

Πέρασαν δέκα χρόνια...

2011-11-29T08:58:00.002+02:00

Περί Κουρέων και Υλοτόμων...

2011-10-28T11:57:00.000+02:00

Και φαντασθείτε... εάν, λέγω εάν, ο κουρεύς δεν επεθύμει να είνε κουρεύς αλλ' άλλον τι;...

Και δια να το προσαρμόσωμεν ολίγον στα δικά μας:

Τάδε έφη Ζακ Ντελόρ

2011-10-20T13:22:00.000+02:00

Δριμύτατη κριτική στους Ευρωπαίους ηγέτες σε ασυνήθιστα υψηλούς τόνους, άσκησε χθες ο επί μια δεκαετία πρόεδρος της Κομισιόν Ζακ Ντελόρ.

Σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα «Le Monde» ο κ. Ντελόρ επικρίνει τις κυβερνήσεις για την αδυναμία άμεσης εφαρμογής των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου σχετικά με τη νέα στήριξη της Ελλάδας και τη μεγαλύτερη ευελιξία του ΕΤΧΣ. «Ολοι περιμέναμε ότι οι αποφάσεις αυτές θα εφαρμόζονταν αμέσως και τελικά δεν έγινε απολύτως τίποτα», τόνισε.
Χαρακτήρισε θετική την ύπαρξη του γαλλογερμανικού άξονα, επισημαίνοντας ωστόσο, ότι πολλές χώρες αρχίζουν να δυσανασχετούν από την τακτική των «τετελεσμένων αποφάσεων», που εφαρμόζουν το Βερολίνο και το Παρίσι και για το λόγο αυτό ζήτησε επιστροφή στην κοινοτική μέθοδο και τη συλλογική λήψη των αποφάσεων.

Ερωτηθείς σχετικά με την αποτελεσματικότητα της «συνταγής» τους μνημονίου για την Ελλάδα, ο κ. Ντελόρ ήταν πραγματικός καταπέλτης: «Βλέπουμε μια επιστροφή των παλαιών πρακτικών του ΔΝΤ, δηλαδή να μαθαίνουμε στις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες να πεθαίνουν αναρρώνοντας». Μάλιστα, διερωτήθηκε σχετικά με το πώς μπορεί να ζητούν από μια χώρα που το ΑΕΠ της έχει υποχωρήσει 10 μονάδες μέσα σε τρία χρόνια να μειώσει το έλλειμμα. Ζητούν επίσης από την Ελλάδα να προχωρήσει αμέσως σε μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, τη στιγμή που η οικονομία βρίσκεται σε βαθιά ύφεση και όταν γνωρίζουν ότι σε παρόμοιες συνθήκες καιροφυλακτούν τα «αρπακτικά» των αγορών.

Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση αυτή τη στιγμή να διαπραγματευθεί καλές τιμές πώλησης με υποψήφιους αγοραστές, επισήμανε ο κ. Ντελόρ, σύμφωνα με τον οποίο οι εταίροι πρέπει να συγκεντρώσουν σε ένα επενδυτικό σχήμα όλα τα προς πώληση κρατικά περιουσιακά στοιχεία, να δώσουν τα χρήματα που αναλογούν στην πραγματική τους αξία στην Ελλάδα ώστε να μειώσει το χρέος, και στη συνέχεια όταν βελτιωθεί η κατάσταση να γίνουν οι ιδιωτικοποιήσεις σε καλές τιμές.

Ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν τάχθηκε υπέρ της γερμανικής πρότασης για αναθεώρηση της συνθήκης, αλλά και εξόδου μιας χώρας από το ευρώ [EUR=X] , όταν συγκεντρώνεται το 75% των ψήφων. Ωστόσο, το παράδειγμα που χρησιμοποίησε δεν ήταν η απαλλαγή της ευρωζώνης από την Ελλάδα, αλλά από χώρες που εμποδίζουν τη λήψη των αποφάσεων όπως η Φινλανδία και η Σλοβακία.
Όπως είναι γνωστό η πρώτη ζητούσε εγγυήσεις για το νέο δανεισμό της Ελλάδας και η δεύτερη δεν ήθελε να συμμετάσχει στην αύξηση των πόρων του ΕΤΧΣ. Εάν υπήρχε αυτή η ρήτρα θα το σκέπτονταν δύο φορές η Φινλανδία και η Σλοβακία πριν προβούν σε εκβιασμούς, ανέφερε ο κ. Ντελόρ.
Συνοψίζοντας τη σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη, μίλησε για «ατμόσφαιρα δεκαετίας 1930, με έναν καλπάζοντα εθνικισμό, έναν επιθετικό λαϊκισμό, το φόβο της παγκοσμιοποίησης, συνθήκες, που όπως είπε, θέτουν σε αμφιβολία την συνέχιση του «ευρωπαϊκού γάμου».

Η κρίση στην Ευρώπη είναι κυρίως πολιτική

2011-09-23T16:17:00.000+02:00

By Philip Stephens

Δημοσιεύθηκε: 16:08 - 23/09/11

Επαναλαμβάνεται συχνά από Ευρωπαίους ηγέτες ότι θα πρέπει να σώσουν το ευρώ γιατί πρέπει να σώσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το επιχείρημα είναι λογικό. Εάν καταρρεύσει το μέγιστο επίτευγμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τότε ίσως απειληθεί και η ίδια.

Η εκτίμηση αυτή όμως, δεν αναφέρει μία βασική παράμετρο. Ο βασικός λόγος για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει τώρα η ευρωζώνη, είναι πως οι κυβερνήσεις της Γηραιάς Ηπείρου δεν έπεισαν τα εκλογικά τους σώματα ότι ακόμη και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση αξίζει να διασωθεί.

Έχω σταματήσει να απαριθμώ τα περισπούδαστα σχόλια για το μέλλον της νομισματικής ένωσης – ή της κατάρρευσης της. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η κρίση θα λυθεί με ένα απότομο χτύπημα στην αγορά ομολόγων. Ο Tim Geithner, ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ πρότεινε ένα κόλπο που θα επέτρεπε στις κυβερνήσεις να αντισταθμίσουν την χρηματοοικονομική τους ισχύ.

Άλλοι επιμένουν ότι οι βασικοί κανόνες της οικονομίας απαιτούν την εγκατάλειψη της Ελλάδας. Ο όρος που χρησιμοποιείται είναι αυτός της ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Δεν είμαι σίγουρος ότι οι Γάλλοι και οι Γερμανοί τραπεζίτες είναι πολύ θετικοί με αυτό το ενδεχόμενο. Φίλοι μου στις Βρυξέλλες εκτιμούν (ή μάλλον ελπίζουν) ότι θα γίνει το βήμα προς την πολιτική ενοποίηση. Οι Κασσάνδρες υποστηρίζουν ότι όλα αυτά είναι μάταια γιατί το ευρώ ήταν καταδικασμένη εξ αρχής.

Οι σχολιαστές που με προβληματίζουν περισσότερο είναι εκείνοι που δηλώνουν από τη μία πλευρά ότι η ευρωζώνη δεν μπορεί να επιβιώσει, για να συμπληρώσουν αμέσως μετά ότι η διάσπασή της είναι ανεπίτρεπτη γιατί το κόστος θα είναι πολύ μεγάλο. Ας εξάγει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα.

Από την πλευρά μου, θαυμάζω όσους προσφέρουν τολμηρές προβλέψεις και συνταγές. Το βασικό μάθημα που πήραμε από την τελευταία δεκαετία είναι να είμαστε επιφυλακτικοί . Μόλις χθες όλοι συμφωνούσαν ότι το μέλλον θα γραφτεί από την ένωση της αμερικανικής ηγεμονίας και της ακάθεκτης πορείας του φιλελεύθερου καπιταλισμού.

Από τις πρόσφατες συζητήσεις που είχα με Ευρωπαίους υπουργούς και αξιωματούχους, καταλήγω ότι οι ειδικοί και οι αξιωματούχοι γνωρίζουν τόσα για το πού οδεύουμε, όσο και ο τυχαίος επιβάτης του μετρό στο Βερολίνο ή ακόμη και την Αθήνα.

Σε ένα εκτενές άρθρο στους FT την προηγούμενη εβδομάδα, ο Larry Summers, παρατήρησε ότι με την πολιτική του κάνω μόνο τα απολύτως απαραίτητα για να μην καταστραφεί το σύστημα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες ίσως τελικά να ανοίγουν τον λάκκο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς με αυτό. Από κει και πέρα όμως, θα μπορούσαμε κάλλιστα να παίξομε κορώνα ή γράμματα για να μαντέψουμε τι θα γίνει.

Εκτίμησή μου είναι πως ούτε η Γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel δεν γνωρίζει εάν η ιστορία θα την καταγράψει ως σωτήρα ή δήμιο του ευρώ. Σε κάθε περίπτωση, οι οικονομικές προοπτικές δεν είναι θετικές.

Πρόκειται ουσιαστικά για πολιτική κρίση. Οι υπολογισμοί για τα ελλείμματα, η βιωσιμότητα των χρεών και οι χρεοκοπίες είναι αρκετά ενδιαφέρουσες. Το βασικό θέμα όμως, είναι πολιτικό: η σύγκρουση για το εάν οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης αντιμετωπίζουν την κρίση από κοινού ή εάν θα υποκύψουν στο δέλεαρ και θελήσουν να κινηθούν μόνες τους.

Εάν το πρόβλημα της Ευρώπης ήταν απλώς το νομισματικό της σύστημα, τότε δεν θα είχε τόσο μεγάλες διαστάσεις. Όσο μεγάλα κι αν είναι τα νούμερα, τα χρέη των χωρών της περιφέρειας είναι μικρά συγκριτικά με την οικονομία της ευρωζώνης. Το εμπόδιο για την επίλυση της κρίσης δεν είναι η έλλειψη τεχνοκρατικών ή οικονομικών μέσων, αλλά η αναζωπύρωση του εθνικισμού στην Γηραιά Ήπειρο.

Για αυτό, ο λαϊκισμός είναι σαγηνευτικός. Εάν οι Γερμανοί επιστρέψουν στο μάρκο θα μπορέσουν να επιστρέψουν και στην γερμανική τους ταυτότητα, να αποταμιεύουν και να επενδύουν τους καρπούς της σκληρής τους δουλειάς. Οι Έλληνες θα απελευθερωθούν από τα δεσμά τις δρακόντειας λιτότητας και θα πάνε και πάλι στις παραλίες τους αρνούμενοι τα χρέη τους.

Βεβαίως δεν θα γίνει έτσι. Η Γερμανία δεν θα ευδοκιμήσει στο πλαίσιο μίας χρεοκοπημένης Ευρώπης. Αφενός γιατί οι τράπεζές της είναι φορτωμένες με επικίνδυνο κρατικό χρέος. Αφετέρου γιατί η χρεοκοπία είναι μία αυστηρά προσωρινή διέξοδος. Οι χώρες που βαρύνονται από χρέη δεν μπορούν εσαεί να αποφεύγουν τις δύσκολες αποφάσεις. Από την άλλη πλευρά όμως, αυτή είναι η ρηχή γοητεία του εθνικισμού: ξεχνά την εκνευριστική πραγματικότητα της αλληλεξάρτησης και προσποιείται ότι όλα θα είναι καλά εάν οι απομακρυνθούν οι ξένοι.

Πολύ πριν ξεκινήσει αυτή η κρίση, αρκετοί άρχισαν να ξεχνούν αυτό που οι παλαιότεροι Ευρωπαίοι αποκαλούσαν αλληλεγγύη. Η γαλλο-γερμανική προσέγγιση θεωρείται δεδομένη. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης απομάκρυνε τον υπαρξιακό κίνδυνο. Η ειρήνη και η ευημερία θεωρούνται πλέον ως η φυσική τάξη πραγμάτων. Όταν οι πολιτικοί ηγέτες υποστηρίζουν ότι δεσμεύονται από τα εκλογικά τους σώματα, αυτό που εννοούν είναι πως δεν έχουν πείσει τους ψηφοφόρους τους ότι η Ευρώπη είναι προς το εθνικό συμφέρον της χώρας τους.

Δεν είναι τόσο δύσκολο. Εάν η δύση αντιμετωπίσει την αναπόφευκτη επιβράδυνση, τότε η Ευρώπη μπορεί να βρεθεί σε ελεύθερη πτώση. Οι συζητήσεις στο Πεκίνο, την Ινδία και την Άγκυρα περιστρέφονται γύρω από την ασυνεννοησία στην Ευρώπη. Συνεργαζόμενες, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορούν να διεκδικήσουν έναν ρόλο, και μάλιστα έναν σημαντικό ρόλο, στην διαμόρφωση των κανόνων του διεθνούς παιχνιδιού. Εάν οδεύσουν μεμονωμένα, τότε δεν θα έχουν αρκετή ισχύ. Ακόμη και η Γερμανία, είναι πολύ μικρή συγκριτικά με τον υπόλοιπο κόσμο.

Οι Ευρωπαίοι τα γνωρίζουν αυτά. Η πορεία της παγκοσμιοποίησης και η αλλαγή στην εξισορρόπηση των δυνάμεων προς Ανατολάς ενισχύσουν την παραπάνω άποψη. Τα ευρωπαϊκά έθνη θα ευδοκιμήσουν σε ένα σύστημα που στηρίζεται σε κανόνες.

Συνεργασία, ολοκλήρωση, ενοποίηση, όπως και να το πούμε, γεγονός είναι ότι δεν απαλλάσσει τις εθνικές κυβερνήσεις από τις ευθύνες τους. Τα κράτη του Νότου δεν μπορούν να παραμείνουν με τόσο χαμηλή ανταγωνιστικότητα. Ακόμη κι αν ο σχεδιασμός του ενιαίου νομίσματος έχει λάθη, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία αλλά και η Ελλάδα θα πρέπει να επωμιστούν τις επιπτώσεις των αποφάσεων που έλαβαν οι εθνικές τους κυβερνήσεις.

Και οι δύο πλευρές όμως, πιστωτές και οφειλέτες, θα πρέπει να συμφωνήσουν ότι πρέπει να διασωθεί η ΕΕ. Η διατήρηση της νομισματικής ένωσης απαιτεί από τους ηγέτες της ευρωζώνης – και στις δύο πλευρές – να στηρίξουν πολιτικά το ευρώ. Για να πετύχουν, θα πρέπει επίσης να στηρίξουν πολιτικά την Ευρώπη.

ΠΗΓΗ: FT.com

O Σπάρτακος πίσω από τον Τοίχο

2011-07-19T12:28:00.009+02:00

Παρασκευή, 8 Ιουλίου, 21:30. Στη σκοτεινιασμένη αίθουσα, επάνω στη σκηνή, δύο μαυροφορεμένοι στρατιώτες κρατούν όρθια μια πάνινη κούκλα σε μέγεθος ενήλικα, ενώ ακούγεται ένα απόσπασμα από τον «Σπάρτακο» του Κιούμπρικ: είναι η σκηνή που ο Ρωμαίος αξιωματικός λέει στους εξεγερμένους σκλάβους -χωρίς να παραλείψει να τονίσει: «Σκλάβοι ήσαστε και σκλάβοι παραμένετε!»- ότι θα τους χαριστεί η ζωή, αν υποδείξουν τον Σπάρτακο, νεκρό ή ζωντανό.

Περνούν λίγες στιγμές σιωπής, όταν ακούγεται ένας σκλάβος να φωνάζει:

«Εγώ είμαι ο Σπάρτακος!», κι αμέσως κι άλλος, κι άλλος, κι άλλος, πλήθος ολόκληρο, ενώ ο προβολέας εντοπίζει ύποπτα πρόσωπα στο πλήθος.

Οι στρατιώτες αφήνουν την κούκλα να σωριαστεί στο δάπεδο. Ήχος τρομπέτας ακούγεται για λίγο, ώσπου, σε μια έκρηξη πυροτεχνημάτων, την αίθουσα δονούν οι ηλεκτρικές κιθάρες στα πρώτα riff του «In the flesh?”.

Ο Roger Waters εμφανίζεται, ντύνεται τη μαύρη καμπαρντίνα και τα μαύρα γυαλιά, ενώ περισσότεροι μελανοχίτωνες τον πλαισιώνουν κρατώντας λάβαρα με το έμβλημα του διπλού σφυριού, το ίδιο που φέρει κι εκείνος στο περιβραχιόνιο:

«Έτσι λοιπόν,

Σκέφτηκε πως θα ’θελες

να έρθεις στην παράσταση,

Να νιώσεις το θερμή έξαψη της σύγχυσης,

Τη λάμψη αυτή του δόκιμου αστροναύτη.

Πες μου, Ηλιαχτίδα, μήπως κάτι σου διαφεύγει;

Δεν είν΄ αυτό ό,τι περίμενες να δεις;

Αν θες να βρεις τι κρύβεται

Πίσω απ’ αυτά τα ψυχρά μάτια,

Πρέπει ν’ ανοίξεις με τα νύχια σου

Ένα δρόμο μέσα απ’

Το προσωπείο».

………………….

Μαγική βραδιά. Δεν νομίζω να την ξεχάσω.

Η αρτιότητα, η ποιότητα της παραγωγής, ο άψογος ήχος - όλα είναι λίγο-πολύ γνωστά, και εν πολλοίς αναμενόμενα. Δεν θα σταθώ εκεί, ούτε στο αν υπήρξε playback για να ενισχύσει τη φωνή του 68άρη πλέον Waters σε κάποια δύσκολα σημεία. Αυτά είναι λεπτομέρειες μπροστά στο ίδιο το έργο και στη δύναμη της συγκινησιακής εμπειρίας που συνεπαγόταν το να βρίσκεσαι εκεί, να το βλέπεις, να το ακούς, να το νιώθεις να ξεδιπλώνεται μπροστά σου, γύρω σου, να σε ρουφά μέσα του και να σε κάνει μέρος του.

Κι αν κάποιες ευκολίες συνθηματολογικού τύπου δεν έλειψαν – «Να γαμηθεί η κυβέρνηση!» προβλήθηκε στον Τοίχο ως απάντηση στο ερώτημα «Mother, should I trust the government?»- ή η πληθωρικότητα στη χρήση των οπτικών μέσων λειτούργησε λίγο αποπροσανατολιστικά κάποιες στιγμές, ή αν υπήρξε κάποια υπερβολή στο πολιτικό, έναντι του προσωπικού στοιχείου, η ουσία του έργου ήταν εκεί, πιο δυνατή από ποτέ.

…………………………..

Πρωτάκουσα το διπλό The Wall στα 17 και γρήγορα πήρε θέση περίοπτη ανάμεσα στους πιο αγαπημένους δίσκους μου. Υπήρξε καιρός που μπορούσα να απαγγείλω χωρίς να κομπιάσω όλους τους στίχους –και τώρα θυμάμαι ένα μεγάλο μέρος. Κι ακόμα μπορώ να ανακαλέσω τη συγκίνηση, την έκσταση της βραδιάς της 21ης Ιουλίου του 1990, όταν παρακολουθούσα, σε απευθείας μετάδοση, την γιορταστική, all-star συναυλία στον κενό –τότε- χώρο της Potzdamerplatz στο Βερολίνο, λίγους μήνες μετά την πτώση του Τείχους, σε μια εποχή που, αντίθετα με το σήμερα, κυριαρχούσε η –υπέρμετρη, ίσως και αφελής- αισιοδοξία.

Σταδιακά, η πληθωρικότητα του έργου σα να το βάρυνε μέσα μου. Άκουγα συχνότερα άλλους δίσκους των Floyd, πιο «συμπαγείς», λιγότερο αφηγηματικούς -δουλειές με περισσότερη οικονομία στα εκφραστικά μέσα, έργα που είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας περισσότερο, παρά όραμα ενός ανθρώπου, όπως το Dark side of the Moon, ή το Wish you were here.

Πέραν τούτου, κάποια καίρια σημεία του μύθου, της ιστορίας που διηγείται, δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά μόνο ακούγοντας το δίσκο, ίσως ούτε καν μελετώντας τους στίχους. Δεν θυμάμαι αν τα κατανόησα όλα όταν, χρόνια αργότερα, είδα στην τηλεόραση την ταινία του Alan Parker (που κι αυτή δεν είναι μνημείο σαφήνειας…), ή διαβάζοντας κάποιο σχετικό άρθρο ακόμα πιο μετά. Κι αν και δεν μειώνεται η αξία που έχουν τραγούδια όπως το Hey you, ή το Comfortably numb, αν αυτός που τα ακούει δεν ξέρει όλο το μύθο, είναι η ένταξή τους στο σύνολο της συγκεκριμένης ιστορίας που τα ενοποιεί και δίνει στο έργο την ιδιαίτερη αξία του.

…………………..

Το πρώτο τραγούδι του δίσκου χρωστά τον τίτλο του στην περιοδεία του 1977 των Pink Floyd, υπό τον τίτλο «In the flesh» ("Με σάρκα και Οστά" θα μεταφράζαμε), όταν ο Waters άρχισε να νιώθει όλο και πιο αποξενωμένος από το κοινό, με αποκορύφωμα τη στιγμή που, ενοχλημένος από μια παρέα fans που θορυβούσαν, τους έφτυσε. Σοκαρισμένος κι ο ίδιος, νιώθοντας την ύπαρξη ενός αόρατου τοίχου ανάμεσα στον κόσμο και το γκρουπ, αρχίζει να δουλεύει πάνω σ΄ αυτό που θα εξελισσόταν στην ίσως πιο επιτυχημένη ροκ όπερα.

Στον πυρήνα του μύθου είναι ο νοητός Τοίχος που «χτίζει» γύρω του ο rock star Pink, τραυματισμένος από την απώλεια του πατέρα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο –όπως και ο Waters-, από την καταπίεση μιας υπερπροστατευτικής μάνας, από το ισοπεδωτικό εκπαιδευτικό σύστημα, από την αποτυχία του γάμου του –όλα, «τούβλα στον τοίχο».

Ενώ τα τρία πρώτα μέρη –τρεις πλευρές δίσκων βινυλίου, τρεις «πράξεις» θα λέγαμε- μας παρουσιάζουν την προοδευτική απομόνωση του Pink, η κορύφωση και η τελική κάθαρση έρχονται στο τέταρτο μέρος.

Κι είναι εδώ όπου φανερώνεται η ιδιαίτερη σημασία που έχει το έργο:

Το ότι ακριβώς δεν περιορίζεται να «καταγγείλει» απλώς τα δεινά του πολέμου, της αλλοτρίωσης, της αποξένωσης (κρίμα που ο δημιουργός του μοιάζει να γίνεται πιο καταγγελτικός καθώς περνούν τα χρόνια, πράγμα εμφανές σε όλες τις μεταγενέστερες, solo δουλειές του!), αλλά επειδή προχωρά ένα σκαλί βαθύτερα, δείχνοντας τη μοιραία αλληλεπίδραση προσωπικού και συλλογικού, Ιστορίας και ατόμου, με τον Pink/Waters, να ντύνεται το προσωπείο του καλλιτέχνη/δικτάτορα, πλαισιωμένος από τα φασιστικά λάβαρα των Διπλών Σφυριών, και να προκαλεί το κοινό του –παραίσθηση του Pink, και ταυτόχρονα, σε επάλληλα επίπεδα, σάτιρα του κόσμου του θεάματος και του κοινού που υπακούει πειθήνια στα κελεύσματα των σταρ, εκδραμάτιση των επιθετικών παρορμήσεων που έχει νιώσει ο ίδιος ο Waters, σχόλιο στο πώς οδηγείται κάποιος, σπρωγμένος από τα προσωπικά του τραύματα και φόβους στην αγκαλιά του ολοκληρωτισμού, πώς αυτός που υπέστη το τραύμα της απώλειας, της καταπίεσης, που αυτο-εγκλωβίστηκε αμυνόμενος πίσω από τον «Τοίχο» του, καταλήγει να αναπαράγει τη βία που τον σακάτεψε και τον καθόρισε:

« O Pink δεν είναι καλά,

Έμεινε στο ξενοδοχείο

Κι έστειλαν εμάς, σαν αναπληρωματική μπάντα,

Ν’ αποκαλύψουμε ποια είναι, αλήθεια, η θέση σας,

Εσάς των οπαδών.

Υπάρχουν τίποτε αδερφές στο θέατρο απόψε;

Στήστε τους στον Τοίχο!

Αυτός εκεί, στο φως του προβολέα δεν μου μοιάζει εντάξει

Στήστε τον στον τοίχο!

Αυτός δείχνει Εβραίος! Κι εκείνος ‘κει Αράπης!…» κλπ.

Εδώ το έργο γίνεται ακόμη πιο επικό, πιο πληθωρικό, οπερατικό. Κι αν αυτό το τμήμα –όλη η 4^η πλευρά – στο άκουσμά του από την άνεση του σπιτιού μας μπορεί να φανεί υπερβολικό, αποκτά τελείως άλλη διάσταση όταν το ζεις σε ένα τέτοιο live: τότε καταλαβαίνεις πως το The Wall εξ’ αρχής γράφηκε για να παρουσιάζεται ζωντανά, σαν θεατρική παράσταση, σαν δρώμενο – κι αυτό ακριβώς, η δύναμη που έχει όχι σαν show, αλλά ως εμπειρία στην οποία μετέχεις, ήταν και το εντελώς καινούργιο για μένα.

Από αυτό το σημείο, ιδίως για όσους ξέρουν το έργο –κι εκείνη τη βραδιά της 8^ης Ιουλίου πρέπει να ήσαν αρκετοί- η παράσταση σε παίρνει μέσα της, σε κάνει κομμάτι της, καθώς ταυτίζεσαι πότε με τη δικτατορική, φασιστική persona του Pink, και πότε με τα θύματά του, καθώς από το ανηλεές, κλιμακούμενο ξέσπασμά του δεν γλυτώνει κανείς:

«Εκεί, κάποιος καπνίζει τσιγαρλίκι!

Κι εκεί, να κάποιος με σπυριά!

Αν ήταν στο χέρι μου,

Θα σας πυροβολούσα όλους!»

Από συμμέτοχοι στο παραλήρημα του μίσους, και καθώς ο προβολέας σαρώνει και μας στοχοποιεί έναν-έναν, ο καθένας μας γίνεται ο Εβραίος, ο «Αράπης», η «αδερφή», το κάθε θύμα της κάθε διάκρισης – δούλος μαζί, και Σπάρτακος.

Κι όταν ο Waters κραυγάζει «Όλους σας! Καμμία εξαίρεση!» και παίρνει το αυτόματο και ρίχνει ριπές στο κοινό, κάποιος μπροστά μου σηκώνεται κι ανοίγει το πουκάμισό του προτείνοντας το στήθος του, έτοιμος να υποδεχτεί τις σφαίρες.

Καθώς «τα σκουλήκια τρώνε το μυαλό» του Pink, καθώς η βία της απολυταρχίας σαγηνεύει, σαν απατηλή υπόσχεση ελευθερίας, στην κορυφή του τοίχου φωτίζεται η φιγούρα της εύθραυστης πάνινης κούκλας, κι εκείνος καταρρέοντας ουρλιάζει:

«Σταματήστε!

Θέλω να πάω σπίτι,

Να βγάλω ετούτη τη στολή,

Ν’ αφήσω την παράσταση,

Μα μένω εδώ, σ’ ετούτο το κελλί,

Γιατί πρέπει να μάθω

Αν ήμουν ένοχος όλον αυτόν τον καιρό».

Κινούμαστε καλπάζοντας προς το τέλος αυτού που μοιάζει πλέον όχι με παράσταση, μα με γιγάντιο ψυχόδραμα και καθαρτήρια τελετουργία.

Ο Pink αναλαμβάνει την ευθύνη και κρίνει τον εαυτό του – αλλά η κάθαρση δεν έρχεται με φανφάρες και αλληλούια: είναι προϊόν εσωτερικής σύγκρουσης, απόπειρα λύτρωσης και κατάρρευση μαζί: Στη γκροτέσκα, σουρεαλιστική σκηνή της Δίκης που λαμβάνει χώρα μέσα στον ταραγμένο νου του, ο Δικαστής- πότε σα γιγαντιαία περούκα, πότε σαν υπερμέγεθες σκουλήκι, τέλος σαν πελώριος, τερατόμορφος πρωκτός, επιβάλλει την (αυτό)τιμωρία και λύτρωση για τον Pink – και για μας την κάθαρση: με τον Waters να διευθύνει το πλήθος που ουρλιάζει «Tear down the Wall!», έρχεται το γκρέμισμα του απάνθρωπου τοίχου, καθώς ο Waters/Pink «καταδικάζεται» να συναντηθεί, γυμνός, χωρίς τη φριχτή αμυντική του οχύρωση, με τους ομοίους του.

Κι όπως στην αποθέωση, παλιά, του θεάτρου σκιών, η μπάντα εμφανίζεται στη σκηνή, χωρίς εφέ, να τραγουδήσει το “Outside the Wall”:

Ολομόναχοι ή δυο-δυο,

Εκείνοι που στ’ αλήθεια σ’ αγαπούν,

Περπατούν έξω απ’ τον Τοίχο.

Κάποιοι χέρι-χέρι, κάποιοι σε ομάδες συναγμένοι,

Οι αιμορροούσες οι καρδιές κι οι καλλιτέχνες

Δίνουν το παρών.

Κι όταν σου έχουν δώσει όλο το είναι τους,

Κάποιοι τρεκλίζουν και σωριάζονται-

Δεν είναι κι εύκολο, άλλωστε,

Να συνθλίβεις την καρδιά σου

Σ’ ενός μουρλού τον Τοίχο.

Δεν ξέρουμε τίποτα για το μετά την κατάρρευση του Τοίχου, και μαζί και του ίδιου του Pink. Το έργο τελειώνει εκεί, πάνω στα συντρίμμια, με κάτι ανάμεσα σε θρίαμβο και τη λύτρωση που ακολουθεί μια επώδυνη γέννα –κι όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

…………………….

Είναι φορές που μετανιώνω που λυπήθηκα τα χρήματα και δεν πήγα να το ζήσω δεύτερη φορά.

Κι είναι στιγμές που αναρωτιέμαι, καθώς η κατρακύλα στη βαρβαρότητα του «όλοι εναντίον όλων» μοιάζει, στιγμές-στιγμές, εφιαλτικά κοντινή, πόσο κοινές πληγές κουβαλάμε όλοι κάτω από προσωπεία, πίσω από άμυνες, θεωρίες, πολιτικές ιδεολογίες, ομαδοποιήσεις και προκαταλήψεις. Εμείς, που τόσο εύκολα ορμάμε ο ένας στο λαρύγγι του άλλου. Και πόσο δύσκολο είναι να το δούμε και να το θυμόμαστε, για μια ζωή – τη μια και μοναδική που έχουμε να ζήσουμε.

Μα όπως λέει και το τραγούδι,

After all, it’s not easy...

Ένα χρόνο μετά, είμαστε ακόμα σε άρνηση...

2011-05-28T13:56:00.000+02:00

Αθήνα, 25 Απριλίου 2010

Κυρίες και κύριοι,

Εάλω το ψεύδος. Από την Παρασκευή η χώρα βρίσκεται υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Δεν επιθυμώ να μιλήσω τώρα για τα συναισθήματα που προκαλούνται στο Έθνος απ’ αυτή την εξέλιξη.

Είναι όμως εύλογο όλοι να ρωτούν πλέον, τι πρέπει να κάνουμε για να ξεφύγουμε από την βαθειά οικονομική κρίση, που ενέσκηψε στη χώρα. Απαντώ:

Να εφαρμόσουμε το τρίπτυχο: Εθνική Αυτογνωσία – Εθνική Απόφαση – Εθνική Αξιοπρέπεια.

Πρέπει να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε την πορεία της μεταπολίτευσης και το πώς οδηγήθηκε η χώρα μας στη σημερινή περιπέτεια.

Η μεταπολίτευση υπήρξε ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό γεγονός για τη χώρα. Δεν αποκατέστησε απλώς τη Δημοκρατία. Την στερέωσε και έχτισε τις δημοκρατικές ελευθερίες, τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης χωρίς καμία δυνατότητα επιστροφής σε κάποιο καθεστώς που θα τις αμφισβητούσε, όπως γινόταν στο παρελθόν.

Ταυτόχρονα, όμως καλλιέργησε τον πολιτικό ναρκισσισμό, την αμεριμνησία, τον λαϊκισμό, την δημοκοπία, τον ψευδοπροοδευτισμό, τον συντεχνιασμό, την αδυναμία συγκρότησης πολιτικών, τον πολιτικό ερασιτεχνισμό, τα σύνδρομα του πολιτικού κόστους, την προσωποποιημένη αντίληψη της πολιτικής, τις αναξιοκρατικές επιλογές, την υποκατάσταση της πολιτικής από την προπαγάνδα και την εντυπωσιοθηρία, την οικοδόμηση της ευημερίας όχι στο μόχθο και στην προσπάθεια αλλά σε δανειακά κεφάλαια.

Δηλαδή, κυρίες και κύριοι, μεθυσμένοι από την απόλαυση της Δημοκρατίας αρχίσαμε να περιφρονούμε προκλητικά τον μόνο τελικά σταθερό μηχανισμό διάσωσης της χώρας, που είναι η εθνική μας αυτογνωσία.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ο λαός μας αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζει την πραγματική αλήθεια, το βάθος και την έκταση του προβλήματος που αντιμετωπίζει. Απλώς υποψιάζεται ότι κάτι κακό συμβαίνει στην χώρα αλλά δεν γνωρίζει όλες τις παραμέτρους, ούτε και τα πραγματικά αίτια της κρίσης. Συστηματικά καλλιεργείται η εντύπωση ότι διερχόμαστε μια οικονομική περίοδο δύσκολη μεν, αλλά που κάποια στιγμή σύντομα θα ξεπεραστεί και θα επανέλθουμε “εις την προτέραν μακαρίαν κατάσταση”. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει και πρέπει να του το εξηγήσουμε.

Η εθνική αυτογνωσία επιβάλλει μια πλήρη και ακριβή περιγραφή του προβλήματος. Η πρώτη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι η Ελλάδα κατέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες την συμπόρευσή της με τ’ άλλα ευρωπαϊκά έθνη κυρίως με την ένταξή της στη ζώνη του Ευρώ. Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά παραδέρνει κάτω από το βάρος των ανομημάτων της, των θεσμικών αδυναμιών της Ευρωζώνης και της διεθνούς οικονομικής κρίσης,

Φοβούμαι ότι η σημερινή οικονομική κρίση που πλήττει την χώρα οδηγεί την Ελλάδα στην κατηγορία των τριτευρωπαϊκών χωρών. Η πορεία αυτή πρέπει ν’ ανατραπεί άμεσα.

Ο ελληνισμός πρέπει να παύσει να εξελίσσεται ως το ανάπηρο καθυστέρημα της Ευρώπης.

Εθνική Αυτογνωσία σημαίνει να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία ότι η χώρα εισήλθε σε μια βαθειά και αγνώστου διαρκείας περίοδο μεγάλης δυσπραγίας και απομείωσης, όχι μόνο λόγω του υψηλού δημοσίου χρέους, αλλά συνδυαστικά και περισσότερο λόγω του υψηλού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή λόγω της αποξηραμένης οικονομίας μας και της χαμηλής εδώ και χρόνια ανταγωνιστικότητάς της.

Το πνιγηρό οικονομικό μας πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα συγκυριακό αποτέλεσμα ανεύθυνων οικονομικών επιλογών. Βεβαίως, η λαίλαπα της τελευταίας πενταετούς δεξιάς διακυβέρνησης το επιδείνωσε ποιοτικά και δραματικά. Το κεντρικό όμως αίτιο είναι η βαθειά αυτοκαταστροφική επιλογή που σημάδευσε την μεταπολιτευτική περίοδο, παράγοντας ένα ελληνικό φαινόμενο, το οποίο δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανές γιατί το ζήσαμε και σε άλλες εποχές της ιστορίας μας, όταν η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία.

Κυρίες και κύριοι,

Η ιδεολογία και ο πολιτισμός του φαινομένου ταυτίζεται με το έμβλημά του σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης: «ένας λαός που έχει το ένα χέρι με υψωμένη γροθιά και το άλλο στη ζητιανιά». Η υψωμένη γροθιά εξέφραζε το μεταδικτατορικό σφρίγος της κοινωνίας, που ξοδεύτηκε όμως άδοξα με την παραγωγική απενεργοποίηση της χώρας και την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές και πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση από το άλλο χέρι. Υπεύθυνη του φαινομένου αυτού είναι όλη η πολιτική τάξη της χώρας με κεντρική ευθύνη και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίληψη αυτή προσχώρησαν και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Τόσο η ιστορικά πάντα λαϊκίστικη ελληνική Δεξιά, όσο και η απροσάρμοστη και παρωχημένη ελληνική Αριστερά. Αν υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες μεταξύ τους, αφορούσαν μόνο στην πλειοδοσία των παροχών και σε ανούσιες διαδικασίες. Αυτός ο συνδυασμός ήταν το εκρηκτικό μείγμα στη σύγχρονη Ελλάδα, που επέφερε κοινωνικές αλλοιώσεις, γέννησε απληστία, αφυδάτωσε το πολιτικό σύστημα, κατασκεύασε καρπωτές παράνομων και «νομιμοφανών» προσόδων, σώρευσε επιρροή σε παραθεσμικά κέντρα εξουσίας.

Το μεταπολιτευτικό κονσένσους γέμισε με πρωτοφανή ακαταστασία αυτή την γκρίζα ζώνη και δημιούργησε μια ψεύτικη ενότητα του λαού όχι με βάση το γενικό καλό αλλά με βάση τη διανομή προνομίων και την διαχείριση συμφερόντων, ενισχύοντας έτσι τον ατομισμό και τον αυτισμό της κοινωνίας. Όλα αυτά, μάλιστα, χωρίς αιδώ τα ονομάσαμε “νέα προοδευτικότητα”.

Από το 1972 (πετρελαϊκή κρίση) μέχρι και σήμερα υιοθετήσαμε άκριτα και εφαρμόσαμε ένα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης, που στηρίχθηκε στις παροχές και στην αλόγιστη πιστωτική επέκταση με στόχο την ενθάρρυνση της κατανάλωσης. Αυτός είναι και ο λόγος που στη δεκαετία του ’70 και του ’80 ανεχθήκαμε ή και υποδαυλίσαμε την πλήρη σχεδόν αποβιομηχανοποίηση της χώρας ενώ στις μέρες μας παρακολουθούμε ως απλοί παρατηρητές (α) την εξοντωτική, λόγω της κρίσης, αποβιοτεχνοποίηση της χώρας, δηλαδή το τέλος των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που επέζησαν τα τελευταία χρόνια με ακριβό παραγωγικό κόστος και κυρίως χάρις στην φοροδιαφυγής και (β) την κατάρρευση του αγροτικού τομέα.

Αυξήσαμε μεν επί 35 χρόνια ανορθόδοξα τα αγροτικά εισοδήματα μέσα κυρίως από τις κοινοτικές εισροές, μετατρέποντας τους αγρότες από μαχητές του κάμπου σε “εισοδηματίες”. Επί 35 χρόνια επίσης η πολιτική τάξη έπαιξε πελατειακά με τις χωρίς όρια παροχές στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω του κρατικού δανεισμού και των κοινοτικών πόρων. Όταν μάλιστα είχε ξεκινήσει η αποβιομηχανοποίηση, διογκώσαμε τις προβληματικές επιχειρήσεις και τον δημόσιο τομέα νομίζοντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο επιλύαμε το πρόβλημα της απασχόλησης. Όλα αυτά τ΄ αποκαλούσαμε “κοινωνική πολιτική με δανεικά”. Ονομάσαμε αναδιανομή του εισοδήματος την διανομή των δανείων και των πόρων της Ε.Ε. Η αναδιανομή θέλει πολιτικό σθένος. Για την διανομή των δανεικών, αρκεί το πολιτικό θράσος.

Αντιπολίτευση σ’ αυτή την κυριαρχούσα άποψη και ιδεολογία περί αναδιανομής δεν υπήρξε. Ίσως ακούγαμε κάποιες φωνές ορθολογισμού από κάποιους ελάχιστους, συνήθως εκσυγχρονιστές αστούς πολιτικούς, που εμφανίζονταν όμως ως “λογιστές” ή “γραφικοί τύποι”, και επίσης κάποιες άλλες άναρθρες κραυγές από τον χώρο της ακροαριστεράς και των αντιεξουσιαστών. Τίποτε άλλο. Ούτε από την ευγνωμονούσα συνήθως διανόηση, ούτε από τις άλλες ελίτ της χώρας. Όλοι, μηδέ και της νομιμόφρονης Αριστεράς εξαιρουμένης, πλειοδοτούσαν στην βασική αυτή παράμετρο. Μπορούμε να αναφέρουμε παραδείγματα κάποιων λίγων εξαιρέσεων αλλά δεν έχει νόημα.

Αυτή τη στιγμή ήρθε το σοκ της αυτογνωσίας. Θα ερχόταν ούτως ή άλλως, απλώς η κρίση το έφερε πιο γρήγορα. Ήρθε όμως. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει τυπικά, ούτε θα βγει από το ευρώ γιατί δεν μας αφήνουν – προς το παρόν - οι εταίροι μας για δικούς τους λόγους. Μολονότι μπορούσαν να μας οδηγήσουν εκεί με τις προβλεπόμενες από την Συνθήκη ποινές, δεν το κάνουν γιατί αυτό θα σήμαινε σοβαρή αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης και του χρηματοπιστωτικού της συστήματος. Δεν το θέλει, όμως, και η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας. Ακόμα και η Αριστερά δεν τολμά να ζητήσει να βγούμε από το ευρώ, αν και όσα προτείνει εκεί οδηγούν.

Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτή την στιγμή παγιδευμένο από τους δύο αυτούς παράγοντες και προσαρμόζεται στον βαθμό που μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όταν η κυβέρνηση έλαβε πρόσφατα κάποια μέτρα είπε απολογητικά ότι αυτά «δεν ταιριάζουν στην ιδεολογία μας». Οι δε υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της είπαν, στα πλαίσια του εντυπωσιασμού, ότι: «λέτε ψέματα, διότι δεν είσαστε εσείς οι πραγματικοί ιδεολόγοι της διανομής των δανεικών, εμείς είμαστε!!»

Κυρίες και κύριοι,

Όταν έχεις μια τόσο μεγάλη εξάρτηση από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές για να επιβιώσεις, δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι ή να καλλιεργείς απαιτήσεις σαν να είσαι μέλος της λέσχης G7 των πλουσίων του πλανήτη. Με ξένα χρήματα δεν μπορείς να παριστάνεις τον πλούσιο. Ούτε αντιμετωπίζεις τις αγορές όπως τους ψηφοφόρους σου. Οι αγορές δεν διατάσσονται. Απαιτούν πολιτικές αποφάσεις και αποτελέσματα από ανθρώπους που πιστεύουν σ’ αυτές. Το κόστος δανεισμού δεν μειώθηκε ποτέ με διπλωματικά μέσα. Από δω και πέρα, τουλάχιστον ας ξέρουμε «μέχρι που φτάνει η κάπα μας».

Όπως μας δίδαξε πριν 60 χρόνια ένας σημαντικός Έλληνας, ο ευπατρίδης Κυριάκος Βαρβαρέσος «Εγώ δεν πιστεύω εις την εικόνα αυτήν της πατρίδος μου. Πιστεύω εις μίαν άλλην Ελλάδα, την Ελλάδα των εντίμων, εργατικών και ολιγαρκών Ελλήνων. Πιστεύω επί πλέον ότι η Ελλάς αυτή θα επικρατήσει και θα επιβληθεί εν τέλει και διά τούτο είμαι αισιόδοξος δια το μέλλον της χώρας». Δεν επικράτησε όμως αυτή η Ελλάδα.

Το βασανιστικό ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα και που θα την αναζητήσουμε.

Η πρώτη απάντηση είναι «ναι, υπάρχει ελπίδα και την αναζητούμε πρώτα στον εαυτό μας». Επειδή κάποιοι αναμένουν την διάσωση της χώρας μόνο από την Ευρώπη και το ΔΝΤ, υπενθυμίζω απόσπασμα ομιλίας του Χαριλάου Τρικούπη κατά την πριν της χρεωκοπίας περίοδο:

«Εάν θέλωμεν και ημείς να ειπή η Ευρώπη ότι η Ελλάς ζη, πρέπει να αποδείξωμεν εις αυτήν ότι κατόπιν των δοκιμασιών, δι ων διήλθομεν, έχομεν την δύναμιν να αναλάβωμεν πάσας εκείνας τας θυσίας άνευ των οποίων δεν δυνάμεθα να υπάρξωμεν.»

Και πιο κάτω «…Δεν αρκεί όπως δια συνδυασμών αληθών ή ψευδών, φαινομένων ή πραγματικών, οικονομίσωμεν τα πράγματα επί τινα έτη, και ζήσωμεν έστω και χρεωκοπούντες∙ διότι και ο χρεωκόπος ζη∙»

Κυρίες και κύριοι,

Δεν υπάρχουν “επτασφράγιστα μυστικά” που θα γιατρέψουν την οικονομία, ούτε εδώ ούτε στο εξωτερικό για να τ’ αναζητήσουμε. Ούτε σωτήρες υπάρχουν για ν’ ανακληθούν εκ της εφεδρείας. Ούτε πιστεύω ότι τα οικουμενικά σχήματα σωτηρίας ή τα σχήματα εκτάκτων αναγκών θα μας βγάλουν από την κρίση. Στην αποτελεσματική εφαρμογή στέρεων αποφάσεων πιστεύω μόνο.

Απαιτούνται συθέμελες αλλαγές για να απελευθερωθούν οι σχολάζουσες δυνάμεις της οικονομίας αλλά και η ίδια η κοινωνία από τα στερεότυπα που την διατηρούν καθηλωμένη. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς και καιροσκοπισμούς. Δεν συμφωνώ μ’ όσους προτείνουν, προφανώς από πολιτική αδυναμία, τον δρόμο των χαμηλών και σταδιακών μεταρρυθμίσεων. Κατά τη γνώμη μου οι βραδείες μεταρρυθμίσεις σπανίως επιτυγχάνουν το σκοπό τους, γιατί στην πορεία εκφυλίζονται.

Σε περιόδους κρίσης, η πολιτική αρετή επιβάλλει ότι όταν πρέπει να πάρεις μέτρα σοβαρά, να μη διστάσεις να τα πάρεις αμέσως και ολοκληρωμένα. Ν’ αδιαφορήσεις για τα τυχόν σε βάρος σου αναθέματα της πολιτικής δημοκοπίας, έστω κι αν γνωρίζεις ότι είναι πιθανόν μετά να εξοστρακιστείς. Επίσης, αν πρέπει να λάβεις μέτρα επώδυνα, πρέπει πρώτα να τα πιστεύεις για να μπορείς και να τα εφαρμόσεις.

Ο τραγικός ρεαλισμός της ιστορίας λειτουργεί ερήμην των βραδυπορούντων.

Συμπέρασμα πρώτο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν πρώτα δεν μιλήσεις για Εθνική Αυτογνωσία και για την διαχείριση του πολιτιστικού σου προτύπου ως κοινωνία.

Κυρίες και κύριοι,

Αποτελούσε αφέλεια και αυταπάτη όσων πίστευαν ότι θα μπορούσαμε τελικά να αποφύγουμε την υπαγωγή μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στους όποιους μηχανισμούς διάσωσης του Eurogroup και της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Η χώρα εδώ και καιρό έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Ας μην παριστάνουμε “τις μωρές παρθένες”. Ας μην παριστάνουμε τους “έκπληκτους” και τους “απορούντες”.

Με την υπαγωγή μας πλέον σε καθεστώς “Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου”, η χώρα θα χρειαστεί αναγκαστικά έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης.

Αυτό σημαίνει ότι το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να συγκροτηθεί από την Κυβέρνηση και να ψηφιστεί από τη Βουλή ένα σοβαρό πενταετές Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα σε υγιή πεδία οικονομικής ανάπτυξης. Είναι αναγκαίο:

(α) για να έχει συγκεκριμένο προορισμό και πλεύση η χώρα,

(β) για να γνωρίζουν, συγκεκριμένα και δεσμευτικά και όχι με γενικόλογους στόχους, τόσο η ελληνική κοινωνία όσο και οι εταίροι μας και οι διεθνείς κεφαλαιαγορές ότι η χώρα ξέρει πλέον τι πρέπει να κάνει και κυρίως πως.

Το ισχύον Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι αδύναμο για να θεωρείται πλαίσιο πορείας. Είναι πλέον μικρότερο των περιστάσεων.

Το Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης θα πρέπει να περιλαμβάνει συγκροτημένες και πειθαρχημένες πολιτικές ανατροπής σε όλες τις λειτουργίες της χώρας. Να περιλαμβάνει εξειδικευμένα, εκτεταμένα και επώδυνα μέτρα ουσιαστικής ανάταξης της οικονομίας και της διοίκησης της χώρας. Τα μέτρα που μέχρι σήμερα έχουν ληφθεί ή έρχονται στο φως της δημοσιότητας είναι αλυσιτελή ημίμετρα που δεν οδηγούν σε σταθερά αποτελέσματα. Το πλέγμα των μεταρρυθμίσεων σοκ που θα προβλέπεται και θα τελούν είτε το θέλουμε είτε όχι υπό τον “Διεθνή Οικονομικό” Έλεγχο θα περιλαμβάνει ενδεικτικά, πρώτον:

o
(α) εκτεταμένες παρεμβάσεις στα πεδία του Ασφαλιστικού και της αγοράς εργασίας,
o
(β) καθολικές αποκρατικοποιήσεις,
o
(γ) δραστικό περιορισμό των μισθοδοτουμένων υπαλλήλων στο στενό και ευρύτερο Δημόσιο, στα Νομικά Πρόσωπα και στους ΟΤΑ,
o
(δ) ολιστικά μέτρα διαρθρωτικών αλλαγών για την ανάταξη των ευτελισθέντων χώρων της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Προστασίας και της Δικαιοσύνης.
*
Δεύτερον, θα πρέπει οι ελληνικές τράπεζες να συμπτυχθούν σε δύο τραπεζικούς πόλους, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον διεθνή ανταγωνισμό.
*
Τρίτον, επειδή είμαστε στη ζώνη του ευρώ και αδυνατούμε να προχωρήσουμε σε νομισματική υποτίμηση προκειμένου να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητά της, θα οδηγηθούμε αντ’ αυτού στην δημοσιονομική και εισοδηματική υποτίμηση με τον περιορισμό της διαθέσιμης καταναλωτικής δυνατότητας των μισθωτών τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα καθώς και στον αποπληθωρισμό των τιμών. Θα καταργηθεί ο διοικητικός καθορισμός από το κράτος των τιμολογίων ελεύθερων επαγγελμάτων.
*
Τέταρτον, να γίνουν άμεσα επιμέρους δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς διευκόλυνσης των ξένων επενδύσεων, στην λειτουργία του ανταγωνισμού, στην απελευθέρωση των αγορών κλπ.
*
Τέλος, απαιτείται αποκεντρωμένη διοικητική συγκρότηση της χώρας στη βάση 6 αυτοδιοικούμενων περιφερειών, έναντι των σημερινών 13 που προτείνονται, με κεντρική ευθύνη την ενδογενή τοπική ανάπτυξη. Σε αυτές θα μεταταχθούν όλοι οι πλεονάζοντες διοικητικοί υπάλληλοι των Υπουργείων και των κεντρικών οργανισμών. Τα νέα επιτελικά Υπουργεία εφ’ εξής θα στελεχώνονται σταδιακά μόνο από ολιγάριθμους νέους υπαλλήλους ειδικών προσόντων. Στο πλαίσιο αυτό βεβαίως θα πρέπει άμεσα να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις σύγχρονες ελεγκτικές μεθόδους νέες διοικητικές και δικαστικές μορφές ελέγχου και κολασμού όσων παρανομούν σε βάρος του δημοσίου, των πολιτών και του δημοσίου συμφέροντος γενικότερα.

Τα μέτρα αυτά, που παρότι επώδυνα εγώ προτείνω ως απολύτως αναγκαία, ίσως δαιμονοποιηθούν από κάποιους. Δεν έχω κανένα προσωπικό πρόβλημα χαρακτηρισμού μου. Εξάλλου τους έχω υποστεί ήδη. Ο καθένας κρίνεται από την ιστορία του και τον τρόπο ζωής του. Οι αντιλήψεις που κυριάρχησαν και δυνάστευσαν τα τελευταία χρόνια τη χώρα μπορεί να είναι χρήσιμες για να διοικήσεις οικονομίες σαν της Βόρειας Κορέας, σίγουρα όμως είναι καταστροφικές για να διοικήσεις οικονομία της Ευρωζώνης.

Κυρίες και κύριοι,

Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω δύο επισημάνσεις.

(α) Δεν διανοούμαι ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα κάποιοι που μπορεί να σκέφτονται την έξοδό μας από το ευρώ. Μια τέτοια επιλογή θα ήταν καταστροφική για τη χώρα και ταυτόχρονα θα σάρωνε τα εισοδήματα των μεσαίων και φτωχότερων στρωμάτων.

(β) Πρέπει να σταματήσει αμέσως η ανεύθυνη και επικίνδυνη συζήτηση περί “αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους”. Αυτή η νέα “νεοελληνική πονηρία” μας κάνει ήδη τεράστια ζημιά διεθνώς. Αναδιάρθρωση σημαίνει ότι δηλώνεις πρώτα στάση πληρωμών και μετά είτε (α) δίνεις λιγότερα απ’ αυτά που χρωστάς στους δανειστές σου είτε (β) τους υποχρεώνεις σε επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής τους. Και οι δύο περιπτώσεις συνιστούν δήλωση πτώχευσης. Γνωρίζουν άραγε οι ανεύθυνοι αυτοί διακινητές τι θα γινόταν π.χ. με τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν ελληνικά χρεόγραφα στα χαρτοφυλάκιά τους; Μπορούν να μας απαντήσουν ποιος θα μας δάνειζε ξανά για να μπορέσουμε να ζήσουμε;

Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι ν’ αποδείξουμε ότι διαθέτουμε το σθένος και έχουμε πάρει την στέρεα απόφαση για μια άλλη οικονομική πορεία της χώρας από την σημερινή, ώστε να κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη των δανειστών μας και να καταφέρουμε έτσι να δανειζόμαστε μακροχρόνια και χαμηλότοκα. Αλλιώς κινδυνεύουμε, ως άλλη Αργεντινή, από διαδοχικές υποβαθμίσεις να μείνουμε εκτός πρόσβασης στις διεθνείς κεφαλαιαγορές για μεγάλο διάστημα, με ανυπολόγιστες για την χώρα συνέπειες.

Κυρίες και κύριοι,

Ας συνειδητοποιήσουμε ότι για τουλάχιστον 5 χρόνια θα συμβιώσουμε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους μηχανισμούς του Eurogroup και της E.C.B.

Θεωρώ λοιπόν ότι είναι επωφελέστερο τόσο για την αξιοπιστία της χώρας όσο και για την ταχύτερη έξοδό μας από την κρίση, τις μεταρρυθμίσεις-σοκ να τις προτείνουμε πρώτοι και να τις καθοδηγήσουμε εμείς οι ίδιοι κι όχι ρυμουλκούμενοι, παριστάνοντας τους μελωδούντες και υποδυόμενοι τους βαρυγκομούντες να εμφανιζόμαστε ως απλοί “αθώοι” διεκπεραιωτές των “επαχθών” αποφάσεων του ΔΝΤ. Το νέο πνεύμα διακυβέρνησης, που πρέπει να κυριαρχήσει, μας επιβάλλει και το αίσθημα της Εθνικής Αξιοπρέπειας.

Χρειαζόμαστε αυτή την μεταβατική περίοδο να προχωρήσουμε σε συθέμελες μεταρρυθμίσεις-σοκ για έναν πολύ σοβαρό λόγο. Είναι ο φόβος του μακροχρόνιου οικονομικού παγετώνα, που είναι πιθανόν να επικαθήσει επί της χώρας. Και εξηγούμαι: είναι σχετικά εύκολο για παράδειγμα να απομειώσεις το έλλειμμά σου από το 14% πχ που είναι σήμερα στο 9% μέσα σ’ ένα χρόνο. Για να το πας όμως από το 9% στο 5% και πολύ περισσότερο όσο πας προς τον πυρήνα, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Κι αν η οικονομία σου είναι σε ύφεση είναι ακόμα δυσκολότερα. Αν, ακόμη χειρότερα, τα μέτρα που θα λάβεις είναι σχετικά ήπιας μορφής, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε σε θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα οδηγηθείς, ούτε κι από την ύφεση θα εξέλθεις, ούτε ανάπτυξη θα οικοδομήσεις. Ακριβώς εκεί κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος να σχηματιστεί ο γνωστός ως παγετώνας της οικονομίας, που θα καθηλώσει τη χώρα στην φτώχια για πάρα πολλά χρόνια. Γι’ αυτό η γνώμη μου είναι, αν θέλουμε πραγματικά να θέσουμε τη χώρα μας σε αναπτυξιακή τροχιά, να προχωρήσουμε τώρα σ’ επώδυνες διαρθρωτικές αλλαγές τεράστιας έκτασης και βάθους, εν γνώσει μας ότι η χώρα θα δυσπραγήσει αρχικά για κάποιο διάστημα. Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν νέες προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούν οι εσωτερικές δυνάμεις για ενδογενή ανάπτυξη σ’ όλους τους τομείς. Μόνο έτσι θα γίνουμε ελκυστικοί στις ξένες επενδύσεις.

Συμπέρασμα δεύτερο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν δεν μιλήσεις για Εθνική Απόφαση, να λάβεις επώδυνα και ολοκληρωμένα μέτρα για την οικονομική ανάπτυξη και διοικητική εξυγίανση της χώρας. Το γεμάτο αρρώστιες δέντρο πρέπει να το κλαδέψεις πολύ για να ξαναφουντώσει και να ξανακαρπίσει.

Κυρίες και κύριοι,

Συμμερίζομαι την άποψη εκείνων που πιστεύουν ότι το μεταπολιτευτικό οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας αν δεν απεβίωσε ήδη, πνέει τα λοίσθια. Το παράδοξο όμως είναι ότι η μεταπολιτευτική πολιτική τάξη της χώρας, που υιοθέτησε, αναπαρήγαγε και αναπαρήχθη μαζί του, είναι και εκείνη, η οποία διεκδικεί και εκ των πραγμάτων καλείται να διαχειριστεί τη νέα ιστορική περίοδο που ανοίγει με την υπαγωγή μας υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Για να το πετύχει όμως χρειάζεται τουλάχιστον αυτή τη φορά να προχωρήσει σ’ έναν άλλο τύπο διαχείρισης των προσδοκιών του Έθνους, κάτω από τις νέες δύσκολες περιστάσεις. Πρέπει ν’ αποδείξει ότι έχει την πολιτική ικανότητα να κατευθύνει και να εστιάσει τις προσδοκίες των πολιτών στον τελικό στόχο. Αν οι προσδοκίες της κοινωνίας δεν εστιαστούν στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, θα υπάρξουν αντιθέσεις, τριβές και συγκρούσεις. Το παιχνίδι που άνοιξε δεν μπορεί παρά να είναι “καθαρό”, διαφορετικά δεν θα βγει.

Κυρίες και κύριοι,

Ανήκω κι εγώ σ’ έναν πολιτικό χώρο και δικαιούμαι και θέλω να μιλήσω για λίγο μόνο γι’ αυτόν. Το ΠΑΣΟΚ, η μεγάλη προοδευτική και δημοκρατική παράταξη, η οποία παρήγαγε έργα αξιομνημόνευτα σε ορισμένες περιόδους, έχει κάνει, σε όλη την διαδρομή της, ακόμη και μέχρι σήμερα, και μεγάλα λάθη. Έχει προχωρήσει σε λάθος κατεύθυνση. Να πάψουμε αυτό να το κρύβουμε, να σταματήσουμε να το δικαιολογούμε ή να το υποβαθμίζουμε. Έχουμε προχωρήσει σε λάθος επιλογές και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Πρέπει όλοι οι φορείς και οι εκφραστές της δημοκρατικής παράταξης, από τον πολίτη έως τον βουλευτή, από τους κορυφαίους της πολιτικής έως τους ανθρώπους της διανόησης και των επιχειρήσεων, ν’ αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Θέλει και η παράταξή μας την δική της αυτογνωσία. Πρέπει εμείς ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα: «Που πήγε η παράταξη λάθος τα τελευταία χρόνια;» Στην απάντηση που πρέπει να δώσουμε θα το αναγνωρίσουμε εύκολα: Συμβιβασμοί, λάθος πολιτικό πρότυπο, έλλειψη τόλμης και βαθειάς ανάλυσης των συμφερόντων της χώρας, απουσία σχεδίου και σταθερών προσανατολισμών, παράδοση στον παραδοσιακό και στον νεωτερικό λαϊκισμό, ρηχότητα, εξοβελισμό του πνεύματος του εκσυγχρονισμού και πολιτικές επιλογές ευκολίας κλπ.

Το ΠΑΣΟΚ, που ασκεί σήμερα την κυβερνητική ευθύνη, μόνο μέσω της αυτογνωσίας και της μετεξέλιξης του σ’ ένα πολιτικό χώρο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων μπορεί να λειτουργήσει ως ο αναγεννητικός χώρος και να οδηγήσει την χώρα σε μια νέα αλλαγή. Αν δεν το κάνει, εκπνέον τότε θα περιοριστεί στο να διαχειριστεί μόνο - και για ένα διάστημα - την ηττημένη πραγματικότητα της εποχής μας.

Συμπέρασμα τελευταίο: όταν μιλάς για την πολιτική διαχείριση της οικονομίας, δεν μιλάς μόνο για λογαριασμούς, διαγράμματα και statistics. Μιλάς για το νέο πνεύμα που πρέπει να κυριαρχήσει στη χώρα από αύριο, Δευτέρα 26 Απριλίου 2010. Μιλάς για Εθνικό Αυτοσεβασμό. Για να μην ζήσουμε ως ζητιάνοι, που κανείς δεν θα μας δανείζει, παρά μόνο τον οίκτο του.

Σας ευχαριστώ πολύ.

ΟΜΙΛΙΑ ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Η πολιτική διαχείριση της οικονομίας
Αθήνα, 25 Απριλίου 2010

Τα λαϊκά κοιμητήρια

2011-05-17T10:17:00.002+02:00

Τα λαϊκά κοιμητήρια στριμώχνονται ανάμεσα σε μάντρες αυτοκινήτων, συνεργεία, πολύβουες λεωφόρους, πολυκατοικίες-κυψέλες και σκυλάδικα.

Στα λαϊκά κοιμητήρια θα δεις πλαστικά λουλούδια στους τάφους, και τη χλωρίνη KLINEX φόρα-παρτίδα, να μην κάνει καμμιά προσπάθεια να κρυφτεί στο ειδικό ντουλαπάκι.

Στα λαϊκά κοιμητήρια όσοι δεν χωρούν να μπουν στο μικρό, στενό ναϊσκο για την ακολουθία στέκουν έξω και μιλούν δυνατά και άτσαλα, καπνίζοντας- θα σ’ ενοχλήσουν, θα σε σπρώξουν, θα σε πατήσουν.

Στα λαϊκά κοιμητήρια οι παπάδες είναι συχνά διεκπεραιωτικοί και βιαστικοί, οι ψάλτες βαριεστημένοι και φάλτσοι.

Στα λαϊκά κοιμητήρια σερβίρουν συχνά κονιάκ που δεν πίνεται - αλλά στον καφέ έχεις πιθανότητες να σταθείς πιο τυχερός.

Στα λαϊκά κοιμητήρια οι άνθρωποι δε στολίζονται για να τους δουν οι άλλοι, κι όταν το προσπαθούν, είναι τόσο φτωχικό το αποτέλεσμα που μόλις που γίνεται αντιληπτό.

Στα λαϊκά κοιμητήρια ο νεκρός είναι δικός μας ακόμα, δεν είναι πτώμα και μίασμα, κι έτσι η κάσα είναι ανοιχτή και ακούγεται το φιλί στο κρύο του πρόσωπο.

Στα λαϊκά κοιμητήρια είναι πολλά τα πρόωρα σκοτωμένα παληκάρια – μαντεύεις: από δυστύχημα- μια και το μηχανάκι είναι ο πιο εύκολος και προσφιλής τρόπος να ονειρεύεσαι την απόδραση από τη μιζέρια.

Στα λαϊκά κοιμητήρια μπορεί να δεις κάποια από εκείνα τα παιδιά που αν συναντούσες στο δρόμο θ’ άλλαζες πεζοδρόμιο – μαζί σου κι εγώ- με τα μπράτσα καλυμμένα από τατουάζ και πολύχρωμα κασκόλ της ομαδάρας τυλιγμένα στο λαιμό, να κάθονται και να καπνίζουν στον τάφο του αδικοχαμένου συντρόφου, να λένε τα νέα τους δυνατά για να τ’ ακούει κι εκείνος, ν’ αναπολούν ηρωικές συμπλοκές με κάποια άλλα παιδιά, με άλλα τατουάζ και άλλου χρώματος κασκόλ, που θα συνάζονται κι αυτά σε άλλα μνήματα, σε άλλα κοιμητήρια.

Στα λαϊκά κοιμητήρια η Ζωή - αντιφατική, όμορφη, άτσαλη, τρυφερή, άγαρμπη, άξεστη, ασουλούπωτη, μεγαλειώδης, ατόφια κι αιμάσσουσα- θρηνεί γοερά κι ο λυγμός ξεσπά τραχύς, μ’ ουρλιαχτά και κατάρες, αφτιασίδωτος, χωρίς να νοιάζεται αν θα τρέξει η μάσκαρα και τι θα πουν οι δίπλα.

Κι αν έχεις βρεθεί σε λαϊκά κοιμητήρια στο ξόδι κάποιου ανάμεσα Πάσχα και Πεντηκοστή, που αντί για «Δι’ ευχών» λένε «Χριστός Ανέστη»... Τότε, εκεί, σ’ ακούγεται ταιριαστό, απαραίτητο, αληθινό. Και νιώθεις πως μάλλον τέτοια μέρη του πρέπουν - ίσως γιατί στις άλλες γειτονιές, εκεί που μένουμε κάποιοι ή ονειρευόμαστε να μείνουμε - εκείνες που τις λέμε «καλές γειτονιές» - ακούγεται παράταιρο, αν όχι περιττό, μιας και εκεί δεν έχει πια κοιμητήρια, μα μόνο νεκροταφεία.

Χριστός Ανέστη.

Johann Sebastian Bach (1685-1750)

2011-03-31T05:43:00.002+02:00

Στις 21 Μαρτίου συμπληρώθηκαν 326 χρόνια από τη γέννηση του Bach.

Ένας μικρός, μάλλον άτεχνος, φόρος τιμής...

UPDATE:
Μα... τόσο χάλια το παίζω, και κανείς σας δεν σχολιάζει;!

Η βοήθεια που αστόχαστα αρνηθήκαμε (μοντέρνος νεοελληνικός μύθος)

2011-02-25T22:11:00.013+02:00

Έχω κουραστεί από την ευκολία με την οποία άνθρωποι, κατά τεκμήριο ευφυείς, πιστεύουν τους διάφορους παρηγορητικούς ή άλλους μύθους γύρω από τη χώρα μας. Ένας τέτοιος μύθος, σχετικά πρόσφατος και δυστυχώς λίαν δημοφιλής, είναι το ότι η Κίνα και η Ρωσία μας πρότειναν, πέρυσι τέτοιον καιρό και περίπου ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ, να αγοράσουν το χρέος μας και η κυβέρνησή μας είπε όχι.

Ουδεμία διάθεση έχω να υπερασπιστώ τον ΓΑΠ και το κυβερνητικό "έργο". Νιώθω όμως την ανάγκη να υπερασπιστώ τη λογική, που λέει, κατ' αρχήν, το αυτονόητο: there is no such thing as a free lunch, άρα ήδη βρισκόμαστε στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας όταν μιλάμε για μηδαμινά ή ανύπαρκτα ανταλλάγματα.

Δεύτερον, πέρα από διάφορα blogs, μηνύματα στο fb και δημοσιεύματα φυλλάδων, δεν υπάρχει καμμία πραγματιά αξιόπιστη πηγή που να πιστοποιεί κάτι τέτοιο- τουλάχιστον εγώ δεν βρήκα καμμία, αν και έψαξα.
Επίσης υπενθυμίζω, ενδεικτικά, ότι ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μεντβέντεφ, όταν ρωτήθηκε σχετικά, μας είπε ξερά (οι Ρώσοι δε φημίζονται για περιττές ευγένειες και φιοριτούρες) να πάμε στο ΔΝΤ, ενώ οι Κινέζοι, πιο ευγενείς, είπαν κάποιες γενικότητες περί επενδύσεων και το έληξαν εκεί.

Φυσικά, αυτό δεν αποδεικνύει ότι δεν ειπώθηκαν και άλλα πράγματα πίσω από κλειστές πόρτες, θα περίμενα όμως αυτοί που αβασάνιστα πιστεύουν αυτές τις φήμες -και τις διαδίδουν περεταίρω- να απαιτούν κάποια πειστική απόδειξη επ' αυτών, κι όχι να βασίζονται στο τι γράφει ο κάθε ανθυποδημοσιογραφίσκος, ή στο τι είπε ο γιος του μπατζανάκη του κουμπάρου του περιπτερά της θείας του τάδε, που έχει κάποιο γνωστό που ξέρει έναν βουλευτή -πρωτοξάδελφο ενός άλλου γνωστού, που δουλέυει στο νομισματοκοπείο, εκεινού, ντε, που μας ενημέρωσε έγκαιρα (καμμιά εικοσαριά φορές) ότι επίκειται επιστροφή στη δραχμή.

Κάτι άλλο που επίσης με εκπλήσσει δυσάρεστα, είναι ότι ελάχιστοι φαίνεται να αντιλαμβάνονται τι σημαίνει Κινεζική και τι σημαίνει Ρωσική πολιτική. Ας υποθέσουμε ότι οι εν λόγω φήμες αληθεύουν: θα ήταν σοφό να τα σπάσουμε με την Ε.Ε. και να αποδεχτούμε "βοήθεια" (=κηδεμονία, νταβατζιλίκι επί το ωμότερον) από Ρωσία και Κινα;
Αμ τότε είναι που η Φράου Άγκελα θα άρχιζε, εκ της συγκρίσεως και μόνο, να φαντάζει γλυκιά και φωτεινή ως άγγελος...

Τώρα, το ότι διαδόσεις του είδους ανακυκλώνουν -δυστυχώς!- ωσάν να πρόκειται για αδιαμφισβήτητα και αναντίρρητα γεγονότα αρκετοί επώνυμοι και συχνά αξιόλογοι και σοβαροί άνθρωποι, με σημαντική προσφορά, από το Μίκη Θεοδωράκη ως το Χρήστο Γιανναρά, δεν προσδίδει κύρος στις διαδόσεις αυτές- μάλλον πλήττει το δικό τους κύρος και τη δική τους αξιοπιστία....

2011-02-22T20:34:00.000+02:00

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το απόγευμα

Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτη συζήτηση στο πεζοδρόμιο.
Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν, τ' αυτοκίνητα τρέχανε
και χάνονταν εκεί που είχαμε κατέβει την τελευταία φορά.
Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα
και το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμί
και μες στην Τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
και τα κορίτσια γύρναγαν σχοινί -
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από θάνατο,
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από τύψη,
κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το απόγευμα,
δεν ξέρω γιατί, πολύ τους αγάπησα, σαν ένας μελλοθάνατος.

A Lady of a certain age...

2011-02-16T20:35:00.009+02:00

Ένα τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά... και λίγες σκέψεις

2011-02-09T18:37:00.006+02:00

Είναι μέρος της ανθρώπινης συνθήκης ο δρόμος του καθενός να περνά αναπόδραστα μέσα από διαδοχικές εμπειρίες θανάτου και πένθους, όπως οι χωρισμοί: εμπειρίες ιδιαίτερα επώδυνες, καθώς αναμοχλεύουν αρχέγονες πληγές και φόβους. Ίσως το πόσο καλά μεγαλώνουμε -πόση σοφία αποκομίζουμε- να έχει να κάνει με το πώς βιώνουμε αυτό το πένθος, την πολυεπίπεδη θλίψη αυτών των εμπειριών θανάτου.

…………………

Πολλά από τα νέα τραγούδια του Φοίβου Δεληβοριά έχουν να κάνουν με χωρισμό, απώλεια, απουσία. Και με το χρόνο, παρόντα πάντοτε, απειλητικό, απατηλό, άλλοτε να κραδαίνει μαστίγιο κι άλλοτε να χειροκροτά χαιρέκακα όταν ο ερωτικός πόθος δεν ευοδώνεται.

Πουθενά δεν είναι πιο έντονη η θλίψη της απουσίας απ’ ό,τι στο «Θα ‘θελα να ‘μουνα εκεί». Ένα «ερωτευμένο» τραγούδι, καθώς λέει κι ο ίδιος, πράγμα που φαίνεται και από το εκ πρώτης όψεως παράδοξο:

Η απουσία για την οποία μιλά είναι η δική του απουσία, η απουσία του αφηγητή από στιγμές σημαντικές και καίριες της ζωής του ερώμενου προσώπου –στιγμές που εκείνη αυτονομείται, διεκδικεί την ετερότητα και τη μοναδικότητά της, στιγμές που, εν τέλει, την έκαναν αυτήν που είναι.

Πέρα από το ότι στον έρωτα, η εξιδανίκευση του ποθούμενου προσώπου είναι κοινός τόπος, το τραγούδι μας πληροφορεί πως ακόμα κι αν ευοδωθεί ο πόθος του και ενωθούν ερωτικά, η σπάνια ομορφιά της θα του αποκαλύψει έναν άλλο χρόνο: ο σημαντικός χρόνος θα είναι, πλέον, εκείνος που σηματοδοτείται από τις στιγμές της ζωής της στις οποίες αυτός δεν συμμετείχε: κενός, σπαταλημένος, ξοδεμένος και οριστικά χαμένος - χώρια που πάντα θα υπάρχει μια περιοχή του άλλου απρόσιτη και απροσπέλαστη σ’ εμάς – ο δικός του χρόνος, το παρελθόν του, οι στιγμές που τον διαμόρφωσαν ερήμην μας.

Αν και τα έργα τέχνης ακολουθούν δική τους πορεία στην ψυχή εκείνου που τ’ αφουγκράζεται, συχνά άσχετη με τις προθέσεις του δημιουργού τους, πιστεύω πως δεν πέφτω πολύ έξω ακούγοντας στο λυγμό που διατρέχει όλο το τραγούδι να μιλά ένας πόνος βαθύς, που εκτείνεται πέρα από τη γνωστή, και διόλου ευκαταφρόνητη, ταλαιπωρία της ερωτικής ματαίωσης. Σε κάθε έρωτα υπάρχουν υπόγειες, υποδόριες διαστάσεις πέραν του προφανούς και άμεσα αντιληπτού: ο άλλος και ο πόθος μας γι’ αυτόν αντιπροσωπεύει πολλά σε ένα βαθύτερο, συμβολικό πεδίο –είτε έχουμε επίγνωση αυτού, είτε όχι: το κάλλος του άλλου, όλα εκείνα που μας τραβούν σ’ αυτόν – εδώ μιλά ένας πόθος για ζωή, ζωή στην πιο απόλυτη πλήρωσή της. Κι ίσως στο τραγούδι αυτό να ακούγεται ο πόνος από την επίγνωση ότι το απόλυτο -η απόλυτη ένωση που ποθούμε, η οριστική ρήξη της βαθιάς, υπαρξιακής μας μοναξιάς, η οριστική μας πλήρωση, όλο αυτό το πλέγμα επιθυμιών και πόθων για υπέρβαση του χρόνου, του θανάτου, των φθαρτών μας ορίων, τελικά- είναι κάτι στο οποία μόνο να τείνουμε μπορούμε.

Όλ’ αυτά, την αίσθηση του κενού, την πικρή γεύση της απουσίας, τον «κανονικό» χρόνο που είναι «ψεύτης», που ψευτίζει τα πάντα, καθώς είναι μια διαδοχή στιγμών που μόνο μας οδηγεί κοντύτερα στο θάνατο, μοιάζει να μπορεί να αντιρροπήσει μόνο το μοίρασμα, η δωρεά: στο «Καταφύγιο» ο χρόνος, υποκειμενικά βιωμένος, είναι πυκνός, πλήρης -ίσως επειδή ό,τι βιώνεται μέσα σ’ αυτόν είναι γεγονός δωρεάς του ενός στον άλλο:

«…Μα εμείς περνάμε μια ζωή σ’ ένα λεπτό/ Κι ύστερα το χαρίζουμε κι αυτό.»

………………………

Ακούγοντας αυτό το δίσκο, σκέπτομαι πως ο Δεληβοριάς μάλλον μεγαλώνει καλά.

(Στο βιντεάκι φωτογραφίες τραβηγμένες στο "Μετρό" το Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου)

Πρωτοχρονιά του 2011 στο Βερολίνο

2011-01-30T10:17:00.004+02:00

Χιόνι, πολύ χιόνι – σε κάποια σημεία, πάνω από σαράντα πόντους. Πάντως, μόνο δύο φορές θυμάμαι να νιώσαμε πραγματικό κρύο, με τη θερμοκρασία στους -12 και ένα λεπτό αεράκι να τρυπάει τα πάντα. Ένας σκύλος στεκόταν στα τρία πόδια, σηκώνοντας πότε το ένα, πότε το άλλο – είχε ξεπαγιάσει, ο πτωχός.

Το Βερολίνο παραμένει όμορφο και φιλόξενο, αν και οι ισορροπίες –όπως σε όλα τα πράγματα, παντού- είναι δυναμικές.

Φαντάζομαι κάτι επιβιώνει ακόμα στο Βερολίνο από το πνεύμα εκείνων των ταραγμένων αλλά και ιδιαίτερων καιρών, τα χρόνια της βραχύβιας και κακοθανάτιστης Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όπου οι «απ’ έξω» συμμετείχαν, έστω και για λίγο, στο κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι με όρους ισότιμους – για να μην πούμε ότι ήταν σε μεγάλο βαθμό αυτοί που έδιναν τον τόνο στα πράγματα.

Από τότε η πόλη προσήλκυε πολλούς που δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να μπουν στα καλούπια της ζωής των πολλών. Κι η προσπάθεια για συνύπαρξη και συγκερασμό διαφορετικών τάσεων και τρόπων ζωής, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συνεχίστηκε.

Στα χρόνια της διαίρεσης, αυτό πριμοδοτήθηκε: σε μια προσπάθεια να τονωθεί πληθυσμιακά το Δυτικό Βερολίνο, η τότε κυβέρνηση παρείχε απαλλαγή από τη στρατιωτική θητεία σε όσους το επέλεγαν ως τόπο διαμονής.

Στη δεκαετία του ’80, μετά από συνεχείς, όσο και άγονες, συγκρούσεις, η κρατική πλευρά και οι πολυάριθμοι καταληψίες άδειων σπιτιών, ήρθαν σε συμφωνία: με χαμηλότοκα δάνεια, μπόρεσαν να αγοράσουν κάποια από τα υπό κατάληψη οικήματα.

Οι υπέρμαχοι ιδιαίτερα μαξιμαλιστικών αναρχικών και αριστερίστικων ιδεών, βλέπουν σ’ αυτήν την κίνηση μια άλωση του χώρου των αμφισβητιών του παραδεδεγμένου μοντέλου ζωής και κοινωνικής οργάνωσης από το «Σύστημα».

Εγώ βλέπω περισσότερο έναν έντιμο και ευφυή συμβιβασμό, που επέτρεψε σε όσους δεν θέλουν, ή δεν μπορούν, να ενταχθούν στον τρόπο ζωής των πολλών, να συνυπάρξουν μαζί τους.

Δεν ξέρω τι απ’ τον φιλόξενο και ανεκτικό χαρακτήτα της πόλης θα συνεχίσει να υπάρχει στο μέλλον – πολλές γειτονιές που αποτελούσαν προπύργια των «εναλλακτικών» γίνονται της μόδας, με αποτέλεσμα την άνοδο των ενοικίων. Συχνά, ακριβά αυτοκίνητα, σύμβολα μιας κάστας που επωφελείται από τις ως τώρα χαμηλές τιμές, πυρπολούνται (την περασμένη άνοιξη, σ’ ένα πανώ στο Friedricshain διαβάζαμε: «WE DON’T WANT YOUR YUPPIE FLATS – WE ARE HAPPY WITH OUR RATS»).

Όσο για μένα, πέρασα την εφηβεία μου διαβάζοντας και ακούγοντας τους υπέρμαχους της παράδοσής μας, συχνές κατηγόριες για τον ατομοκεντρισμό της Δύσης, και άλλα τέτοια.

Αλλά αυτά που είδα στο Βερολίνο είχαν, εντέλει, να κάνουν με τις αξίες που έμαθα ως δικές μας: προσπάθεια για αποδοχή του άλλου, αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, φιλότιμο... Και τα πράγματα μοιάζαν να κυλούν καλύτερα απ' ό,τι σ' εμάς - βέβαια, δεν είναι και μεγάλο επίτευγμα να λειτουργεί μια κοινωνία ωριμότερα από τη δική μας στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή…

Όμως οι λαοί, όπως συμβαίνει και με τα μεμονωμένα πρόσωπα, έχουν να αντιμετωπίσουν τους δικούς τους πειρασμούς ο καθένας. Οι αδύναμοι τον πειρασμό να παραβιάσουν τους κανόνες, να κλέψουν, να ξεγελάσουν. Και οι δυνατοί, τον πειρασμό να παραβιάσουν προκλητικά τους κανόνες μένοντας ατιμώρητοι, ή ακόμα και να φτιάξουν οι ίδιοι τους κανόνες, να κατακτήσουν, να κυριαρχήσουν.
(Στο Μουσείο Γερμανικής Ιστορίας, η έκθεση «Ο Χίτλερ και οι Γερμανοί» προσελκύει πλήθος κόσμου. Για πρώτη φορά αποτολμάται μια τέτοια έκθεση. Τολμηρό, όσο και αναγκαίο, το εγχείρημα: να διερευνηθεί το πώς και το γιατί το Ναζιστικό καθεστώς έτυχε τόσο πλατιάς υποστήριξης. )

Όμως ηγείται κάποιος αποτελεσματικά όταν μπορεί ν’ αποτελέσει παράδειγμα, όταν μπορεί να εμπνεύσει. Και δυστυχώς συχνά την τελευταία χρονιά φάνηκε πως όσοι ηγούνται στη Γερμανία, αλλά και εν γένει στην Ευρώπη σήμερα, είναι μάλλον μικρού αναστήματος για τόσο υψηλές στοχεύσεις.

...................................

Παραμονή Πρωτοχρονιας, απόγευμα, πήγαμε στο ναό του Αποστόλου Παύλου στο Schoeneberg και είχαμε τη χαρά να απολαύσουμε ένα ανέλπιστα καλό κοντσέρτο.

Το νέο έτος μας βρήκε στην Unter den Linden, μαζί με χιλιάδες κόσμου. Δεν ήταν δυνατόν να προσεγγίσουμε την Πύλη του Βραδεμβούργου –δεν χάσαμε και τίποτε: Ήταν προγραμματισμένη εμφάνιση της Bonnie Tyler, αλλά λόγω αιφνίδιας ασθένειας αντικαταστάθηκε από τον David Hasselhoff- από το κακό στο χειρότερο, δηλαδή.

Η ατμόσφαιρα έμοιαζε ελαφρώς πολεμική – παντού μύριζε μπαρούτι από τα βεγγαλικά, που εξαπέλυαν μικροί και μεγάλοι. Κάποιοι, ολίγον αδέξιοι, τα εξαπέλυαν ακουσίως σε οριζόντια διεύθυνση. Δεν είδαμε κανένα τραυματισμό – ευτυχώς.

Αν εξαιρέσεις διάφορες παρέες που το γιόρταζαν πίνοντας σαμπάνια στο δρόμο, περισσότερο διάθεση για εκτόνωση έβγαζε η διάθεση του κόσμου, παρά διάθεση για γιορτή. Κάποιοι έσπαζαν χάμω τα μπουκάλια που είχαν μόλις αδειάσει – δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ πως, πιθανότατα, είχαν διάθεση να σπάσουν και άλλα πράγματα.

Λίγο αργότερα, πρώτες ώρες της καινούργιας χρονιάς, μπροστά μας στις κυλιόμενες του Μετρό, δύο νεαροί ανέβαιναν στην επιφάνεια. Ο αριστερός είχε ξυρισμένο κεφάλι, φορούσε μαύρο μπερέ, μαύρη δερμάτινη καμπαρτίνα με ζώνη, μαύρες μπότες. Δεν είδα το πρόσωπό του- δεν το επεδίωξα καθόλου, άλλωστε. Η Ν., που το είδε, σχολίασε πως το βλέμμα του δήλωνε ανασφάλεια.

Το Τείχος υπάρχει, αοράτως. Κι είναι τα μέρη στ’ Ανατολικά που πλήττονται πιο πολύ από την ανεργία και που, καθώς συμβαίνει σε τέτοιες συνθήκες, ανθεί ο Ναζισμός.

Καθώς περνούσαν οι μέρες, σιγά-σιγά αντιλήφθηκα πως οι προβληματισμοί για τη θέση που θα κρατήσει η Γερμανία απέναντι στην κρίση, οι στοχασμοί για την πόλη, η ίδια η πόλη, είχαν περάσει στο φόντο - σε πρώτο πλάνο ήρθαμε εμείς, η παρέα που έδεσε καλύτερα απ' ό,τι φανταζόμασταν, ο χαλαρωτικός και ψυχωφελής χαβαλές, όλα τα όσα γίνονταν μεταξύ μας αυτές τις μέρες.

Και μια νύχτα, μετά τα μεσάνυχτα, καθώς γυρνούσαμε σπίτι –αρκετά κοντά στο κέντρο- αντιλαμβανόμαστε, αίφνης, πως αυτό που νομίσαμε σκυλί ήταν αλεπού. Κι αμέσως είδαμε δίπλα στη πρώτη άλλη μία. Μάλλον αναζητούσαν τροφή, οι δόλιες, ξεμακραίνοντας από ένα μεγάλο πάρκο που ήταν μάλλον ο τόπος όπου ζουν και που είναι σχετικά κοντά σ’ εκείνη τη γειτονιά.

Ένα απ’ τα επόμενα πρωινά, με προφυλάξεις, πιθανώς παραβιάζοντας κάμποσους γραφτούς και άγραφτους κανόνες και πρωτόκολλα συμπεριφοράς, τους αφήσαμε κάτω από ένα χιονισμένο θάμνο λίγο βραστό κοτόπουλο που δεν φάγαμε εμείς.

2011-01-16T22:58:00.001+02:00

2010-12-24T19:01:00.002+02:00

Τα όσα ζούμε όλον τον τελευταίο χρόνο, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αμφιβολίας:
Όλες οι αξίες μας -όσες έχουμε, τέλος πάντων-, όλος ο... σπουδαίος πολιτισμός μας, η "Ενωμένη" μας Ευρώπη, ο μικρός μας τόπος, που συχνά-πυκνά αρεσκόμαστε να λέμε πως έδωσε τα φώτα στην οικουμένη (τρομάρα μας!), αποδεικνύονται πεπερασμένα, λειψά, τραγικά ανεπαρκή, σαθρά και ετοιμόρροπα.

Η παράδοσή μας στα πιο πρωτόγονα ένστικτά μας ήδη συντελείται, ντυμένη εκλογικέυσεις, λιγότερο ή περισσότερο βαθυστόχαστες, του τύπου "καλά του κάνανε του Χατζηδάκη, αφού όλοι τους ίδιοι είναι", ή "σιγά μη δώσω εγώ τα φράγκα μου, που με κόπο κι αίμα μάζεψα! Όλοι αυτοί που κλαίγονται πως είναι φτωχοί, είναι παράσιτα, π' ανάθεμα το κράτος πρόνοιας που τους κακομαθαίνει". Τακτικές γνωστές σε όλους μας - παλιά θα τις λέγαν, θαρρώ, "προφάσεις εν αμαρτίαις".

Αυτή ήταν, είναι, θα είναι η φύση μας.

Πόσο εύκολη μοιάζει η κατακρήμνιση στην κτηνωδία.

Πόσο έντονη η ανάγκη για τον Ερχόμενο.

Καλά σας Χριστούγεννα - κι αντίς για τα συνήθη κάλαντα, δείτε αυτό:

Από την ταινία "Joyeux Noel" του 2005, βασισμένη στο πραγματικό γεγονός της ανακωχής των Χριστουγέννων του 1914.

Εγκαίνια

2010-12-14T10:26:00.005+02:00

Αντιγράφω από το ιστολόγιο του Μπάμπη:

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Την Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου στις 8:00 το βράδυ

σας προσκαλώ στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής μου με τίτλο

"Απλωμένα Ρούχα"

που θα γίνει στο εργαστήριό μου, Πλατεία Μητροπόλεως 11

(πίσω απο το ιερό της Μητρόπολης Αθηνών) Τηλ.211 4076675

"Απλωμένα Ρούχα " κρέμονται και στο www.pilarinos.gr

Μπάμπης Πυλαρινός

Διάρκεια μέχρι τις 15 Ιανουαρίου. Δευτ.-Σάβ. 11.00-20.00

Μετά το τέλος της έκθεσης, στο εργαστήριο θα εκτίθενται έργα απο παλιότερες συλλογές.

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, κάθε Πέμπτη και Σάββατο πρωί, 11:00-13:00, μπορούν

να έρθουν τα παιδιά να παίξουν δημιουργικά παιχνίδια σε σχέση με τα εκτεθιμένα έργα.

΄Ολες οι ζωγραφιές των παιδιών θα αναρτώνται στο εργαστήριο και στην ιστοσελίδα

www.pilarinos.gr

Αντιγράφω από τη σελίδα του:

"Στη θέα μιας απλωμένης μπουγάδας αντικρίζω την πατρίδα μου, το πατρικό μου σπίτι, τα παιδικά μου χρόνια, τη θαλπωρή που μπορεί να δώσει ένας άνθρωπος σε έναν άλλον. Απλωμένα ρούχα σημαίνει ειρήνη, φροντίδα, τρυφερότητα. Είναι είδος υπό εξαφάνιση, μια και μάλλον βολεύει να τα δίνεις στο καθαριστήριο.
Η μπουγάδα είναι η διακριτική δημοσιοποίηση των πιο προσωπικών μας αντικειμένων: εσώρουχα, σεντόνια, πιτζάμες, νυχτικά... Όλα έκθετα στο φως, αλλά σε περιορισμένο κοινό. Είναι απομυθοποίηση η απλωμένη μπουγάδα: Όλοι σε κάποιο σεντόνι θα κοιμηθούμε, κάποιο εσώρουχο θα φορέσουμε- και οι ποιο ένδοξοι και οι πιο ταπεινοί και οι πιο πλούσιοι και οι πιο φτωχοί. Είναι η μπουγάδα η κοινή μας καταγωγή, είμαστε σχετικώς γυμνοί."

Θα είμαι εκεί, Μπάμπη.

Μια και τα αποκτήματά μας, τα..."κεκτημένα "μας, τα σπίτια μας, οι ζωές μας όπως τις ξέραμε ως τα τώρα ακροπατούν στο χείλος του γκρεμού, καιρός να θυμηθούμε ξανά τον πλούτο αυτών που διαμοίβονται μεταξύ μας.

Όλες οι γραμμές μας στραβωθήκαν κι αποτύχαν... Ευτυχώς;

2010-11-20T12:24:00.002+02:00

Βραδυφλεγής έκρηξη πατριωτισμού

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Από την περασμένη Τρίτη, αρκετοί επιδίδονται σε φιλιππικούς εναντίον της κ. Μέρκελ και εμφανίζουν τον Γιώργο Παπανδρέου να υψώνει το ανάστημά του απέναντι στη Γερμανία, που καταδικάζει τις περιφερειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο σταυρό της χρεοκοπίας. Η ανατροπή ήταν απροσδόκητη, καθόσον οι ίδιοι άνθρωποι ευγνωμονούσαν τους Γερμανούς ως σωτήρες όταν μας επέβαλαν το Μνημόνιο και κατακεραύνωναν ως λαϊκιστές όσους τολμούσαν να αρθρώσουν ετερόδοξο λόγο.

Αναρωτιέται κανείς προς τι η άκρως βραδυφλεγής έκρηξη του Γ. Παπανδρέου. Γιατί δεν αντέδρασε στους επαχθείς όρους που επιβλήθησαν στη δική του χώρα και ένιωσε την ανάγκη να ανακατευτεί στη διένεξη του Βερολίνου με το μικρό έθνος των τεσσάρων εκατομμυρίων κατοίκων; Εκτός αν δεχθούμε ότι το αξίωμα του Ελληνα πρωθυπουργού επιβάλλει τη σύνεση του φτωχού συγγενή, ενώ εκείνο του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς τη γενναιότητα του διεθνιστή.
Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Παπανδρέου επέλεξε το χειρότερο δυνατό πεδίο αντιπαράθεσης: εμφανίστηκε βασιλικότερος του βασιλέως στην υπεράσπιση των τραπεζών, για τις οποίες η κ. Μέρκελ είχε ζητήσει να επωμιστούν μέρος του κόστους ενδεχόμενης χρεοκοπίας. Γιατί θα πρέπει να υπομένουν οι λαοί της Ευρώπης βαρύτατες θυσίες και οι τράπεζες, που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την κρίση, να μη θίγονται στο ελάχιστο;

Δείτε τι έγινε στην Ιρλανδία. Το 2009, όταν έσκασε η φούσκα της αγοράς ακινήτων που είχαν δημιουργήσει οι τράπεζες, η κυβέρνηση απέλυσε κατά κύματα εκπαιδευτικούς και νοσηλευτές, αλλά στάθηκε στο πλευρό των τραπεζών, στις οποίες δώρησε δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, την οποία εκθείαζαν τότε Βρυξέλλες και Βερολίνο, ήταν να εκτοξευθεί το έλλειμμα στο τερατώδες 32%, πράγμα που δεν εμπόδισε τις τράπεζες να φτάσουν και πάλι στο χείλος της κατάρρευσης. Και τώρα; «Δείχνοντας ότι δεν έμαθαν τίποτα από το χάλι της Ιρλανδίας, ΔΝΤ και Ε.Ε. απαιτούν νέες περικοπές δημοσίων δαπανών με αντάλλαγμα πιστώσεις, μεγάλο μέρος των οποίων θα πάει για τη διάσωση των τραπεζών, διογκώνοντας ακόμη περισσότερο το δημόσιο χρέος», γράφουν οι New York Times. Από την πλευρά τους, οι Financial Times σημείωναν: «Είναι αδιανόητο να προσφέρουν οι φορολογούμενοι κι άλλο αίμα στα ζόμπι των τραπεζών. Ωστόσο, αυτό ακριβώς ζητούν από τους Ιρλανδούς - να δανειστούν χρήματα από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης για να ενισχύσουν τα κεφάλαια των τραπεζών τους». Και η σύνταξη της βρετανικής εφημερίδας καταλήγει στο κεφαλαιώδες συμπέρασμα, που ισχύει εξίσου για Ιρλανδία και Ελλάδα: «Η Ευρώπη δεν φαίνεται έτοιμη να εγκαταλείψει τη διαβολική συμφωνία που θέλει τις χώρες του πυρήνα να δανείζουν τις περιφερειακές ώστε να στηρίξουν τις τράπεζές τους, μόνο και μόνο για να μη χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες του πυρήνα. Αυτό το παιχνίδι των ύπουλων διασώσεων δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο».
Εδώ βρίσκεται η ουσία. Αν ο κ. Παπανδρέου ήθελε όντως να ορθώσει ανάστημα απέναντι στην κ. Μέρκελ στο έδαφος της λογικής, θα έπρεπε να υψώσει όχι τη σημαία που λέει «κάτω τα χέρια από τις τράπεζες», αλλά εκείνη που γράφει «αναδιαπραγμάτευση του επαχθούς χρέους», που εξυπηρετεί όχι τον ελληνικό λαό, αλλά τις ξένες τράπεζες και μόνο. Ιδού τι γράφει στον βρετανικό Guardian ο κατά το ήμισυ Γερμανός δημοσιογράφος Αλαν Πόζενερ:

«Η ελληνική κρίση τροφοδότησε ένα αποκρουστικό κύμα ελάχιστα καλυμμένου ρατσισμού εναντίον των τεμπέληδων και σπάταλων λαών της Μεσογείου... Ωστόσο, ο Γερμανός φορολογούμενος δεν πλήρωσε ούτε ένα ευρώ. Πρόκειται για δάνεια, όχι για δώρα. Επειτα, η διάσωση της Ελλάδας ήταν ουσιαστικά διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών, που είχαν μαζέψει ελληνικά ομόλογα... Αλλωστε, οι Γερμανοί εξαγωγείς επωφελήθηκαν από το ενιαίο νόμισμα περισσότερο από τον καθένα... Θα ήταν κατανοητό Ιρλανδία και Ελλάδα να επιλέξουν να φύγουν από την Ευρωζώνη. Αλλά η Γερμανία; Ας γελάσουμε...».
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι το επαχθές χρέος της Ελλάδας είναι εντελώς αδύνατον να εξυπηρετηθεί χωρίς να σπάσει η σπονδυλική στήλη της οικονομίας και της κοινωνίας. Και μόνο το γεγονός ότι η πολιτική του Μνημονίου, με όλες τις οδύνες και την οργή που συσσωρεύει στην ελληνική κοινωνία, κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να… ανεβάσει το χρέος από 126% σε 143%, καταδεικνύει το απόλυτο αδιέξοδο.

Από την "Καθημερινή' - οι υπογραμμίσεις δικές μου.

Θεσσαλονίκη

2010-11-18T20:24:00.002+02:00

Μακάρι ο Γιάννης Μπουτάρης να αποδειχθεί καλή επιλογή - όπως και νά 'χει, χάρηκα πολύ που οι Θεσσαλονικείς τον εξέλεξαν δήμαρχο-αν μη τι άλλο, για να μεταχειριστώ έναν στίχο του Καβάφη,
"το ουσιώδες είναι που έσκασε".

Αλλά αντί να σας πω ποιον εννοώ, προτιμώ να παραθέσω κάποιες φωτογραφίες από την πρόσφατη εκδρομή μας στην πάντα αγαπημένη πόλη.

Στο Τσινάρι. Εκεί μέχρι και τα νεόκτιστα σπίτια ακολουθούν (συνήθως) την Μακεδονίτικη αρχιτεκτονική.

Άγιος Νικόλαος Ορφανός. Εξαίσιες τοιχογραφίες - δυστυχώς δεν μας επέτρεψαν να φωτογραφήσουμε.


Το Δημαρχιακό Μέγαρο. Δεν είναι κι άσχημο, αν και η φωτό το αδικεί.

Το πρόβλημα είναι, ότι έκοψε τη θέα προς τη θάλασσα από το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού - έργο του πρόωρα χαμένου Κυριάκου Κρόκου.

Αγία Σοφία

Αριστοτέλους

Οι γάτες της Ροτόντας.

Ουδέν σχόλιον...

Από εδώ και κάτω: Άνω Πόλη

Πέρασε στα "ψιλά"....

2010-11-05T16:40:00.003+02:00

Γεγονότα βίας επαναλαμβάνονται καθημερινά στις πλατείες Αττικής και Αγ. Παντελεήμονα. Το Σάββατο το βράδυ άγνωστοι εγκλώβισαν 40 περίπου μουσουλμάνους στο αυτοσχέδιο τζαμί της οδού Αριστομένους. Εβαλαν λουκέτο στην πόρτα του ημιυπόγειου διαμερίσματος ώστε να μην μπορούν να φύγουν, έριξαν μέσα βενζίνη και έβαλαν φωτιά. Οι αστυνομικές δυνάμεις έφθασαν αφού οι αλλοδαποί έσβησαν από μέσα τη φωτιά και παρατάχθηκαν μπροστά στο ημιυπόγειο διαμέρισμα ώστε να αποφευχθεί λιντσάριμα, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες του επεισοδίου. Ομως τέσσερις περαστικοί Αιγύπτιοι υπήρξαν θύματα της βίας των αγνώστων, όπως και άλλοι αλλοδαποί στη διάρκεια του ανθρωποκυνηγητού που εξαπολύθηκε σε παρακείμενους δρόμους. Εκ των Αιγυπτίων ο κ. Χακ Ιμπραχήμ νοσηλεύεται στον Ερυθρό Σταυρό με μαχαιριές στο δεξί χέρι και την πλάτη, εκδορές, εκχυμώσεις, κατηγορούμενος από την αστυνομία ότι ο ίδιος κρατούσε μαχαίρι με το οποίο επιτέθηκε. Ο κ. Κερίμ Χουσεΐν παραμένει ασαφές εάν νοσηλεύεται ή βρίσκεται ακόμη κρατούμενος στο αστυνομικό τμήμα. Μόλις την περασμένη Πέμπτη οι σκηνοθέτες Κωνσταντίνος Γιάνναρης, Χρήστος Βούπουρας και Γιώργος Κόρρας, κάτοικοι της περιοχής, κατήγγειλαν ότι ενώ επιθέσεις όπου υπήρξαν μάρτυρες ή θύματα έχουν γίνει από Ελληνες, η αστυνομία επιμένει να καταγράφει στα επίσημα έγγραφά της ότι γίνονται από Αφγανούς...

Σκόρπιες στιγμές καλοκαιριού

2010-10-09T10:30:00.012+02:00

Nάξος.

Επάνω, απομεινάρια ναυαγίου.

Κάτω, τρεις εκκλησιές σκαρφαλωμένες στα βράχια. Θυμίζαν φρυκτωρίες.

Ένας Δεντράνθρωπος κατηφορίζει την πλαγιά.

Χρρουμ-Χουμ! Μπουρρράρρουμ! (όσοι ξέρουν από Άρχοντα των Δαχτυλιδιών θα καταλάβουν...).

Σχοινούσα. Αχινός της άμμου, τον έβγαλε ο μικρός Διονύσης. Αφού τον φωτογραφίσαμε, τον ξαναρίξαμε μέσα.

Έτσι είναι τα κελύφη τους.

Κάναμε καλή μπάζα!

Το καλοκαίρι τραβάει γλυκά μέχρι και το Σεπτέμβρη.

Έτσι κατηφορίσαμε ένα Σαβαβτοκύριακο στο Παλούκι Ηλείας.

Ο αγαπημένος μας Ε., ξεπερνώντας κάθε προσδοκία, απεδείχθη δεινός κολυμβητής...

Δεν ξέρω τι ψάρι είναι. Το ξέβρασε η θάλασσα.

Προφανώς, κάποιοι επιμένουν να ψαρεύουν με δυναμίτη...

Κλασικός μ****ς, θεώρησε καλή ιδέα να κατέβει με τη τζιπάρα στην παραλία, κάνοντας σλάλομ ανάμεσα σε ομπρέλες και λουόμενους.

Το αποκορύφωμα ήταν, όμως, ότι κανείς αρμόδιος δεν ανελάμβανε την ευθύνη να κάνει κάτι: Η Ν. έγινε μπουρλότο τηλεφωνώντας στην Αστυνομία, που την παρέπεμψε στην Τροχαία, κι αυτή με τη σειρά της στο Λιμενικό, που όταν ήρθε επιτέλους απεφάνθη πως το μόνο για το οποίο θα μπορούσε να κάνει παρατήρηση στον εν λόγω κύριο, ήταν πως έκανε ψαροντούφεκο χωρίς σημαδούρα....

Πάντα γυρνάμε από τον ορεινό δρόμο. Στα Λαγκάδια Αρκαδίας, ωραίο χωριό, είναι η καθιερωμένη στάση μας για καφέ και γλυκό.

Eκεί στα βουνά, το φθινόπωρο είχε ήδη φτάσει.
(Φωτογραφία της Ν.).

Απογευματινός καφές... και μια περίεργη, κόκκινη ρακή

2010-10-03T20:34:00.000+02:00

2010-09-11T14:53:00.004+03:00

Να περπατάς, και για ώρα πολλή να μην ακούγεται παρά ο απαλός άνεμος, κάποιο πουλί ή κάποιο γαϊδουράκι.

Ανεκτίμητο.

Και κάπως έτσι, προστέθηκε η Σχοινούσα στον κατάλογο με τα μέρη που θα φοβάμαι μην χαλάσουν....

Στα Φωτογραφικά Τετράδια έχω κάμποσες φωτογραφίες και θα ανεβάσω κι άλλες.

2010-08-19T20:59:00.001+02:00

Σχοινούσα

2010-08-18T21:23:00.004+02:00

Σας αποχαιρετώ με ολίγες φωτογραφίες από δύο ολόλευκα, δυστυχώς μάλλον θεόκουφα γατάκια...

2010-08-07T15:14:00.005+03:00

Εύχομαι καλές διακοπές σε όσους -όπως εγώ- δεν έχουν φύγει ακόμη.
Τετάρτη αναχωρούμε για Σχοινούσα, επιστροφή στο τέλος του μηνός.

Ο υπολογιστής μου τά' παίξε. Ως εκ τούτου, το μπλογκ έχει αναγκαστική αφωνία.

2010-07-23T10:27:00.000+03:00

Περί της χρησιμότητος της TV

2010-07-02T16:09:00.004+03:00

Για άλλη μια φορά επιβεβαίωσα, κάνοντας ζάπινγκ χτες βράδυ, πως πολλοί από αυτούς που θεωρούνται σπουδαίοι ποιητές, ή εν γένει "πνευματικοί" άνθρωποι, μπορεί να έχουν ταλέντο στο χειρισμό του λόγου, αλλά κατά τ' άλλα δεν είναι παρά πομφόλυγες με εντελώς αδούλευτο ναρκισσισμό, που αναμασούν περίτεχνες και θλιβερές κοινοτοπίες...

2010-06-08T10:40:00.000+03:00

Αρχές του 2012, ώρα μηδέν για τον δανεισμό της Ελλάδας

Του Σωτηρη Nικα

Tο αργότερο στις αρχές του 2012 η Eλλάδα θα πρέπει να γυρίσει στις αγορές, θέλοντας και μη. Oι όροι της συμφωνίας που υπέγραψε η κυβέρνηση με το Διεθνές Nομισματικό Tαμείο (ΔNT), την Kομισιόν και την Eυρωπαϊκή Kεντρική Tράπεζα (EKT), είναι δεσμευτικοί και αυστηροί.

H χώρα θα πρέπει να αναχρηματοδοτήσει μόνη της το 75% (25,1 δισ. ευρώ) των ομολόγων που λήγουν το 2012 (33,4 δισ. ευρώ). Δηλαδή, η οικονομική βοήθεια θα υπάρχει, αλλά δεν θα είναι ο μοναδικός τρόπος χρηματοδότησης της χώρας, όπως είναι τώρα.

Θα είναι περισσότερο «επικουρικού χαρακτήρα» και θα καλύπτει οριακά τις λήξεις των ομολόγων, αφού αυτές θα ανέλθουν στα 24 δισ. ευρώ.

H κατάσταση αυτή είναι και ο λόγος που αρκετοί διεθνείς αναλυτές εμμένουν στην άποψη ότι, αργά ή γρήγορα, η Eλλάδα θα χρειαστεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι αυτό θα συμβεί προς τα τέλη του 2011, οπότε και η χώρα θα πρέπει να ξαναγυρίσει στις αγορές με ένα δημόσιο χρέος που θα βρίσκεται στο 145,1% του AEΠ, ενώ θα αναμένεται νέα αύξησή του τόσο το 2012, όσο και το 2013. Για τον λόγο αυτό και έχουν χαρακτηρίσει τον μηχανισμό στήριξης της Eλλάδας ως μία απλή «παράταση ζωής» και τίποτε άλλο.

Οι δύο βασικότερες μορφές αναδιάρθρωσης χρέους είναι η επιμήκυνσή του (να πληρωθούν αργότερα από ό,τι κανονικά λήγουν τα ομόλογα) και το «κούρεμα» (δηλαδή, να πληρωθούν λιγότερα από ό,τι κανονικά θα έπρεπε).

Αν και στο Μνημόνιο Συνεννόησης αναφέρεται ότι οι προβλέψεις των δανειακών αναγκών και του μεγέθους της χρηματοδότησης μπορεί να αναθεωρηθούν, αξίζει να δούμε τι έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση για κάθε ένα από τα χρόνια που θα λαμβάνει την οικονομική βοήθεια:

1. Το 2010, προβλέπεται ότι η Ελλάδα θα δεχτεί βοήθεια 38 δισ. ευρώ και κατά τη διάρκεια του δευτέρου εξαμήνου θα αντλήσει από μόνη της 8 δισ. ευρώ στο πλαίσιο της αναχρηματοδότησης των εντόκων γραμματίων.

2. Την επόμενη χρονιά (2011) και πάλι δεν προβλέπεται ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) να εκδώσει ομόλογα. Ωστόσο, θα πρέπει να εκδώσει έντοκα γραμμάτια ύψους 17 δισ. ευρώ, με την Ελλάδα να αντλεί από τον μηχανισμό στήριξης άλλα 40 δισ. ευρώ.

3. Το 2012, ξεκινάει εκ νέου ο δανειακός «Γολγοθάς» της χώρας, καθώς θα πρέπει ξαφνικά να ξαναβγεί στις αγορές, με την ελπίδα πως όλα θα έχουν πάει «καλά» μέχρι τότε. Δηλαδή, όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί, να έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα, να έχουν προωθηθεί οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και φυσικά οι εξελίξεις αυτές να έχουν αναγνωριστεί από τις αγορές, έτσι ώστε να έχουν μειωθεί το κόστος δανεισμού του Δημοσίου και τα spreads (διαφορά απόδοσης των ελληνικών ομολόγων από τα αντίστοιχα γερμανικά) των ομολόγων.

Εκείνη τη χρονιά, το Δημόσιο θα πρέπει να δανειστεί από τις αγορές 25,1 δισεκ. ευρώ μέσω ομολόγων και άλλα 18 δισεκ. ευρώ μέσω γραμματίων, ενώ από ΔΝΤ και Ευρώπη θα αντλήσει 24 δισεκ. ευρώ. Συνολικά, δηλαδή, η χώρα θα δανειστεί 67,1 δισεκ. ευρώ.

Ωστόσο, οι λήξεις του 2012 ανέρχονται σε περίπου 33,4 δισ. ευρώ και των γραμματίων σε περίπου 17 δισ. ευρώ, ενώ αν το έλλειμμα μειώνεται βάσει του προγραμματισμού που υπάρχει αυτή τη στιγμή, θα είναι περίπου 15 δισ. ευρώ. Συνολικά, οι χρηματοδοτικές ανάγκες θα ανέλθουν στα 65,4 δισ. ευρώ. Φαίνεται ότι έχει προβλεφθεί και ένα μικρό «αβάντζο» σε περίπτωση που υπάρξει κάποια μικρή απόκλιση στο έλλειμμα.

4. Η συμφωνία αναλύει το δανειακό πρόγραμμα της Ελλάδας μέχρι το δεύτερο τρίμηνο του 2013. Στο διάστημα αυτό, το υπουργείο Οικονομικών καλείται να έχει δανειστεί από τις αγορές 17,4 δισεκ. ευρώ μέσω ομολόγων και 8 δισεκ. ευρώ μέσω γραμματίων. Το ΔΝΤ και οι χώρες της Ευρωζώνης θα δίνουν τις τελευταίες δόσεις της βοήθειας, που θα φτάσουν τα 8 δισεκ. ευρώ.

Καθημερινή, 06.06.2010

2010-06-06T22:38:00.000+03:00

«Φάσλα» στα ισραηλινά σημαίνει…

Tου Τακη Καμπυλη

…Kάτι σαν «τα θαλασσώσαμε και τώρα μπλέξαμε». Δεν επαρκεί πλήρως για να εκφράσει κανείς, και μόνο με μία φράση, το κλίμα στο Ισραήλ μετά το παράλογο αιματηρό ρεσάλτο. Ωστόσο, ως πολύ κοινή, καθημερινή φράση σηματοδοτεί μάλλον την απόγνωση ότι τα πράγματα σε ξεπερνούν ή -πλέον- σε ξεπέρασαν.

Η παράλογη ισραηλινή επιχείρηση είναι το ζήτημα της δημόσιας κατακραυγής. Είναι όμως και η παγίδα: Να αποδεχθούμε -όχι πάντα άρρητα!- το «παράλογο» ή το «κτηνώδες» ως εγγενές χαρακτηριστικό μιας ολόκληρης κοινωνίας. Και τα πρώτα σημάδια μιας τέτοιας ισοπεδωτικής αντίληψης είναι ορατά. Για παράδειγμα, όλο και πιο συχνά ακούω από Ισραηλινούς φίλους (κάθε άλλο παρά μιλιταριστές ή ένθεους) το παράπονο ότι η πληροφόρηση που μοιραζόμαστε είναι όλο και πιο ελλιπής. Πως λείπει μια επίσης βασική αφήγηση, αυτή της άλλης πλευράς. «Την ισραηλινή καθημερινότητα δεν την έχετε δείξει στην Ελλάδα. Τον φόβο να πας στο σούπερ μάρκετ, αν το παιδί σου γυρίσει ζωντανό. Οχι ότι αυτό δικαιολογεί την τραγωδία. Ολες οι ισραηλινές εφημερίδες και τα μίντια, δύο μέρες τώρα φωνάζουν, αλλά και αυτή η είδηση πέρασε στα ψιλά. Ούτε στον φόβο ούτε στην καταδίκη υπάρχουμε για σας».

Μπορεί άραγε αυτή η «ελλιπής» ενημέρωση να βλάψει; Να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο το είδωλο του «παράλογου» του «κτηνώδους» μιας κοινωνίας ώστε τα ρεπορτάζ (γνώσης) να αντικαθίστανται από (τηλε)δίκες - καταδίκες; Και, επομένως, μήπως μέσα από την απλουστευτική δημοσιογραφία του «καλού και του κακού» να οδεύει η «Κοινή Γνώμη» στην αντίληψη πως τελικά το παλαιστινιακό ζήτημα εντοπίζεται στην «παθολογία ενός λαού» - ή και σε άλλες ακόμη πιο ολοκληρωτικές αντιλήψεις; Και όσοι δεν πιστεύουμε ούτε στην κυκλικότητα της Ιστορίας, ούτε στη γονιδιακή συνενοχή, καλό είναι να δούμε πόσο «μισογεμάτο» το εννοούν το ποτήρι οι Ισραηλινοί φίλοι μου και πόσο «μισοάδειο» επιμένουμε να το βλέπουμε εμείς.

Η πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με το πόσα λίγα πράγματα μάθαμε για την τουρκική ΜΚΟ, την ΙΗΗ. Το βέβαιο είναι πως δεν πρόκειται για μία τυχαία ΜΚΟ. Πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη του ’90 με σκοπό τη βοήθεια στους μουσουλμάνους στη Βοσνία στα γεγονότα της κατάρρευσης της Γιουγκοσλαβίας. Με κύριο χαρακτηριστικό της το Ισλάμ και την αρετή της φιλανθρωπίας, βρέθηκε σε όλες τις ευαίσθητες ή ευπαθείς μουσουλμανικές περιοχές του κόσμου. Πριν από την έλευση του Ερντογάν είχε πέσει σε δυσμένεια και πολλές φορές είχε χαρακτηριστεί από διεθνή ινστιτούτα περίπου παρακλάδι του τρομοκρατικού Ισλάμ. Παρότι -λέει ο συνήγορος του διαβόλου- αυτές οι σχετικές έρευνες ελέγχονται ως προς την αμεροληψία τους σε κλίμα έντονης ισλαμοφοβίας στη Δύση, εντούτοις αυτή η εικόνα επικρατούσε διεθνώς. Μάλιστα, στο κομμάτι που αφορούσε έντονα το Ισραήλ, πιθανολογούνταν και οι σχέσεις της οργάνωσης με τη Χαμάς. Το ΑΚΡ άλλαξε τα πράγματα. «Ξέπλυνε» την οργάνωση με νέα μέλη και στελέχη. Ανάμεσά τους και εκπρόσωποι της νέας επιχειρηματικής ελίτ. Η σχέση της οργάνωσης με το Ισραήλ είναι ιδιαίτερα εχθρική και μετά τη σύλληψη και φυλάκιση ακτιβιστή. Μάλιστα, σε ισραηλινά Μέσα είχαν εκφραστεί ανησυχίες για τον κατάπλου του «Μαρμαρά».

Με λίγα λόγια, αυτό που παρουσιάστηκε ως «κεραυνός εν αιθρία» έχει μια προϊστορία, η οποία βέβαια δεν αναιρεί τον «καλό» και τον «κακό» της συγκεκριμένης τραγωδίας. Αλλωστε αυτό είναι ζήτημα της ενημέρωσης;

Η (τηλεοπτικά) ανθρώπινη διάσταση με τους συγγενείς των θυμάτων ήταν ανεπιφύλακτα ορθή επιλογή. Αλλά οι επαναλήψεις των θολών εικόνων και οι μαρτυρίες επί μαρτυριών που δεν θα οδηγούσαν άλλωστε στη λύση κανενός μυστηρίου (ξέραμε ποιος και τι έκανε) ήταν το γέμισμα του τηλεοπτικού χρόνου από την περιβόητη δημοσιογραφία του «human story». Ετσι το ρεπορτάζ άρχισε να γίνεται τηλε-δίκη, αφού βέβαια η άλλη πλευρά δημοσιογραφικά δεν ενδιέφερε. «Αφού τον ξέρουμε τον ένοχο, τι να μας πει;».

Με μοναδική ευκολία πολλοί σοβαροί άνθρωποι, συμπολίτες μας, ακολούθησαν την πρόσκληση της Χαμάς για διαδηλώσεις σ’ όλες τις ισραηλινές πρεσβείες - αλλά που οι ίδιοι επίσης διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να διαμαρτύρονται απέναντι στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζεται κανείς με τη Χαμάς όταν διαδηλώνει εναντίον του Ισραήλ. Αλλά τότε γιατί αφήνεται να ταυτιστεί κάθε τι το ισραηλιτικό με το «παράλογο», με το «κτηνώδες» στο πλαίσιο μιας διαχρονικής, ισοπεδωτικής καταδίκης;

Η ταύτιση αυτή γίνεται και μέσω της «μισής» ενημέρωσης. Οταν δεν μαθαίνουμε πως και ο «άλλος» στο Ισραήλ συζητάει τα ίδια πράγματα με μας. Ούτε μαθαίνουμε ότι ανάμεσα στην ισραηλινή κοινωνία υπάρχουν πολλοί που υποφέρουν για ό,τι έγινε - ίσως και περισσότερο από μας. Συμπορευόμαστε με ανθρώπους που δύσκολα θα δεχτούν να καταγγείλουν σφαγές στο Κουρδιστάν (διότι αναγνωρίζουμε τον ρόλο της πολιτικής, δεν είμαστε αφελείς), αλλά τελικά αρνούμαστε να συμπορευτούμε με ανθρώπους σαν κι εμάς μέσα από το Ισραήλ. Δεν τους δίνουμε τον ίδιο χώρο ούτε στα κατηγορώ ούτε στις πρωτοβουλίες μας. Πιθανόν για να μη μας τρομάξει ο Φόβος αυτής της κοινωνίας.

Ιnfo

- «Τι είναι λαϊκισμός», αφιέρωμα του περιοδικού Νέα Εστία, τ.1816, Αθήνα, Νοέμβριος 2008

- Χάννα Αρεντ «Ο Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ», Θεσσαλονίκη 2009, εκδ. Νησίδες

- «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie», η ιστορία μιας Αμερικανοεβραίας που σκοτώθηκε το 2003 στα Κατεχόμενα της Γάζας από μπουλντόζα του ισραηλινού στρατού, Αθήνα 2010, εκδ. Αιώρα

Από τη σημερινή Καθημερινή

Και μια άλλη απόχρωση... γιατί ο κόσμος μας δεν είναι βολικός κι ασπρόμαυρος.

2010-06-03T18:11:00.001+03:00

Ισραηλινό ρεσάλτο και Διεθνής Αμνηστία

Tου Διονυση Γουσετη / diongus@otenet.gr

Οι ισραηλινές δυνάμεις επιτέθηκαν προχτές στα έξι πλοία με διεθνείς ακτιβιστές, που για πολλοστή φορά έπλεαν προς τη Γάζα με ανθρωπιστική βοήθεια. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η βία που άσκησαν ήταν υπερβολική και δυσανάλογη προς οποιαδήποτε ενδεχόμενη απειλή εναντίον τους. Ομοίως, δεν έχω καμιά αναστολή να καταδικάσω τη συλλογική τιμωρία που το Ισραήλ επέβαλε στην κοινωνία της Γάζας, στο όνομα του αποκλεισμού των τρομοκρατών της Χαμάς. Ούτε να δεχτώ ότι αυτή η τιμωρία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο. Αλλωστε, τα ίδια φρονεί και η Διεθνής Αμνηστία, χωρίς ωστόσο να λησμονεί ότι το Ισραήλ είναι το μόνο κράτος της περιοχής με δημοκρατία και πολυκομματικό καθεστώς.

Είναι φανερό ότι η ακραία αυτή πολιτική των δεξιών κυβερνήσεων του Ισραήλ ωφέλησε τη Χαμάς, κάνοντάς την συμπαθέστερη στη διεθνή κοινή γνώμη και τροφοδοτώντας τον εξτρεμισμό της. Κατά τον Ταλλεϋράνδο είναι χειρότερη από εγκληματική. Είναι λάθος. Αντίστοιχα, η ακραία πολιτική της Χαμάς τροφοδοτεί τον εξτρεμισμό της ισραηλινής Δεξιάς. Στην Ελλάδα το γνωρίζουμε καλά αυτό το παιχνίδι. Το παίζουν χρόνια οι ημέτεροι και οι Τούρκοι εθναμύντορες, τροφοδοτώντας οι μεν τον εθνικισμό των δε.

Από την άλλη μεριά, οι διεθνείς ανθρωπιστές, τουλάχιστον οι Ελληνες που βρίσκονται μεταξύ τους, δεν είναι όσο αμερόληπτοι θα όφειλαν να είναι. Στους καθοδηγητές των ελληνικών ανθρωπιστικών αποστολών μετέχουν άτομα γνωστά για τις αριστερίστικες απόψεις τους. Μετέχουν ακόμη και μέλη της οργάνωσης με τον εύγλωττο τίτλο «ιντιφάντα»! Ενας τέτοιου είδους ανθρωπιστικός ακτιβισμός απέχει πολύ από την τήρηση της ρήτρας της αμεροληψίας. Είναι ιδεολογικός και γι’ αυτό επιλεκτικός. Αλλά και η ελληνική κοινωνία γενικότερα, καθώς είναι ανεξοικείωτη προς τις έννοιες του ανθρωπισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν ενοχλείται από αυτή τη μεροληψία. Μεροληπτεί και η ίδια και μάλιστα με πάθος. Η Αθήνα είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα όπου, απ’ όσα πληροφορήθηκα, οργανώθηκε διαδήλωση έξω από την ισραηλινή πρεσβεία. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Η δε πείρα μας έμαθε ότι σχεδόν όλες αυτές οι διαδηλώσεις κρύβουν αντισημιτισμό κάτω από τη μάσκα του αντισιωνισμού.

Η ελληνική ιδιαιτερότητα χτύπησε μέχρι και το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας. Την ώρα που η οργάνωση κεντρικά απηύθυνε έκκληση στο Ισραήλ για «αξιόπιστη και ανεξάρτητη έρευνα για τον φόνο, από τις ένοπλες δυνάμεις του, τουλάχιστον 10 ακτιβιστών (τελικά περιορίστηκαν στους 9)», το ελληνικό Τμήμα αποφάσιζε –στηριγμένο προφανώς σε ανεπίτρεπτες για τη Δ. Αμνηστία φήμες– ότι οι νεκροί ήσαν 19 και καλούσε τα μέλη του σε συμμετοχή στη δυναμική διαδήλωση στην ισραηλινή πρεσβεία. Αποτέλεσε έτσι το μοναδικό στον κόσμο Τμήμα της Δ. Αμνηστίας που απέκλινε τόσο πολύ από την κεντρική γραμμή της οργάνωσης –δεν μπορείς να κάνεις έκκληση και συγχρόνως να απαιτείς με διαδήλωση– αν εξαιρέσει κανείς το... Τουρκικό Τμήμα.

Οι καιροί είναι δύσκολοι. Στις οικονομικές αποκλίσεις από τους εταίρους μας, ας μην προσθέτουμε και τις πολιτικές μας «ιδιαιτερότητες».

(Από τη χθεσινή Καθημερινή)

2010-06-03T18:09:00.001+03:00

«Εγκλημα και βλακεία»

NAFTEMPORIKI.GR Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010 15:08

«Καμιά εξήγηση δεν μπορεί να δικαιολογήσει ή να συγκαλύψει το έγκλημα που διέπραξε το Ισραήλ και τη βλακεία τόσο της κυβέρνησής του όσο και του στρατού του. Το Ισραήλ δεν έστειλε τους στρατιώτες του να σκοτώσουν αμάχους εν ψυχρώ, αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε να συμβεί. Κι όμως, μια μικρή τουρκική οργάνωση, με ιδεολογία φανατική, θρησκευτική και εχθρική προς το Ισραήλ, στρατολόγησε μερικές εκατοντάδες ακτιβιστές και πέτυχε να παρασύρει το εβραϊκό κράτος σε μια παγίδα, ακριβώς επειδή γνώριζε ότι ήταν καταδικασμένο, σαν μαριονέτα, να αντιδράσει με τον τρόπο που αντέδρασε».

Αυτά γράφει ο γνωστός ισραηλινός συγγραφέας Νταβίντ Γκροσμάν σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην ιταλική «Ρεπούμπλικα».

Πόσο ανασφαλές και φοβισμένο -γράφει- πρέπει να αισθάνεται ένα έθνος για να συμπεριφερθεί, όπως συμπεριφέρθηκε το Ισραήλ! Προσφεύγοντας σε υπερβολική χρήση βίας, σκότωσε και τραυμάτισε αμάχους έξω από τα χωρικά του ύδατα, συμπεριφερόμενο σαν μια συμμορία πειρατών. Είναι σαφές ότι ορισμένοι από τους ακτιβιστές δεν ήταν ειρηνιστές με ανθρωπιστικά κίνητρα. Όπως είναι επίσης σαφές ότι οι απόψεις μερικών από αυτούς σχετικά με την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ είναι απαράδεκτες. Αυτή την ώρα, όμως, όλα αυτά είναι άσχετα. Οι απόψεις δεν τιμωρούνται με την ποινή του θανάτου.

Η δράση που ανέλαβε το Ισραήλ εναντίον του στολίσκου δεν είναι παρά η συνέχεια του παρατεταμένου και άδικου αποκλεισμού της λωρίδας της Γάζας, συνεχίζει ο Γκροσμάν. Και ο αποκλεισμός αυτός δεν είναι παρά η φυσιολογική προέκταση της επιθετικής και αλαζονικής προσέγγισης της ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία είναι αποφασισμένη να κάνει τον βίο αβίωτο σε ενάμιση εκατομμύριο κατοίκους της Γάζας, προκειμένου να εξασφαλίσει την απελευθέρωση ενός στρατιώτη. Ο αποκλεισμός είναι επίσης η φυσική συνέχεια μιας στείρας και αδέξιας πολιτικής, όπου κάθε φορά που χρειάζεται μυαλό, ευαισθησία και δημιουργικότητα επιλέγεται η ωμή και υπέρμετρη βία, λες και αυτή είναι η μοναδική δυνατή λύση.

Ταυτοχρόνως, όλες αυτές οι βλακείες -συμπεριλαμβανομένης της παράλογης και φονικής επίθεσης εναντίον του στολίσκου- μοιάζει να αποτελούν μέρος μιας διαδικασίας εξαχρείωσης που είναι όλο και πιο εμφανής στο Ισραήλ. Εχει κανείς την αίσθηση ότι οι κυβερνητικές δομές είναι σάπιες και διεφθαρμένες. Ισως, λόγω του άγχους που έχουν προκαλέσει οι ενέργειές τους και τα λάθη τους κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οι δομές αυτές μοιάζουν αποκομμένες από την πολύπλοκη πραγματικότητα, σαν να έχουν χάσει τη φρεσκάδα, την πρωτοτυπία και τη δημιουργικότητα που χαρακτήριζαν παλιότερα τόσο τις ίδιες όσο και ολόκληρο το Ισραήλ.

Ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας απέτυχε, επισημαίνει ο ισραηλινός αρθρογράφος. Στην πραγματικότητα έχει αποτύχει εδώ και τέσσερα χρόνια. Δεν είναι μόνο ανήθικος, αλλά και αναποτελεσματικός, το μόνο που κάνει είναι επιδεινώνει την κατάσταση και να βλάπτει το Ισραήλ. Τα εγκλήματα των ηγετών της Χαμάς που κρατούν ως όμηρο τον Γκιλάντ Σαλίτ και έχουν εκτοξεύσει χιλιάδες ρουκέτες εναντίον κατοικημένων περιοχών του Ισραήλ θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν με τη νόμιμη οδό, με τη χρησιμοποίηση όλων των ένδικων μέσων που έχει στη διάθεσή του ένα κράτος. Η παρατεταμένη απομόνωση ενός άμαχου πληθυσμού δεν περιλαμβάνεται σε αυτά τα μέσα.

Θα ήλπιζε κανείς ότι το τραύμα από την πολύνεκρη επιχείρηση της περασμένης Δευτέρας θα οδηγούσε στην επανεξέταση της κατάστασης και στην απαλλαγή των Παλαιστινίων από τα βάσανά τους και των Ισραηλινών από τη ρετσινιά του αποκλεισμού. Το πιθανότερο είναι όμως ότι θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο: ότι οι μηχανισμοί της βίας και του μίσους θα συνεχίσουν να λειτουργούν, άγνωστο ακόμη με πόση δύναμη.

Περισσότερο όμως από ο,τιδήποτε άλλο -καταλήγει ο Γκροσμάν- η παράλογη επιχείρηση εναντίον των ακτιβιστών δείχνει σε ποιο σημείο έχει φτάσει το Ισραήλ. Δεν χρειάζονται λόγια. Οποιος έχει μάτια βλέπει, αισθάνεται και καταλαβαίνει. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι στο αμέσως προσεχές διάστημα το (φυσιολογικό και δικαιολογημένο) αίσθημα ενοχής πολλών Ισραηλινών θα μετατραπεί σε κατηγορία εναντίον ολόκληρου του υπόλοιπου κόσμου.

Πηγή: La Repubblica, ΑΠΕ-ΜΠΕ

2010-06-01T16:21:00.001+03:00

Η επανάληψη σαν τραγωδία

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

«Κοιτούσα τη θάλασσα και τα πολεμικά που μας περικύκλωναν, τον εχθρό. Είχαν αράξει στα ήρεμα νερά του λιμανιού κι ετοιμάζονταν να μας πολεμήσουν. Τρία (βρετανικά) θωρηκτά και το τεράστιο καταδρομικό Ajax... Θαύμαζα το Ajax και δεν διανοήθηκα τότε ότι μια μέρα θα το συναντούσα κι ότι θα έφτανε εδώ, στη δική μας θάλασσα, να πολεμήσει εναντίον μας... Είδα πως οι δυο νεαροί Αγγλοι ναύτες, εχθροί μέχρι πριν από μια στιγμή, πρόσεχαν το περπάτημά τους να μην πατήσουν κανένα χέρι ή πόδι των ανθρώπων που ήταν ξαπλωμένοι στο κατάστρωμα...» (Σμουέλ Γιανάι, μέλος της Παλγιάμ συνοδός εβραίων μεταναστών στην Παλαιστίνη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.)

«Στη μέση της θάλασσας κοντά στην Χάιφα μας έπιασαν οι Αγγλοι... και μας μετέφεραν σ’ ένα μεγάλο πλοίο, ένα αγγλικό θωρηκτό. Δεν θέλαμε να πάμε και μάς τραβούσανε. Για να παραδοθούμε μάς έριχναν νερό με τις μάνικες και δακρυγόνα. Είχαμε πάρει εντολή να μην παραδοθούμε. Εγώ είχα μια φίλη εκεί, την Παουλίνα, που ήταν στα στρατόπεδα και είχε μάθει λίγα γερμανικά· ήξερε και αγγλικά κι έλεγε στους Αγγλους είστε ναζιστές. Οι Αγγλοι στρατιώτες δεν ήθελαν να τα κάνουν όλα αυτά, αλλά είχαν εντολή. Εμπαιναν μπροστά ώστε να σταματούν τα νερά στις πλάτες τους...» (Γκίλα Σαμάρι, κατάγεται από την Αρτα. Έφυγε για την Παλαιστίνη σε ηλικία 13 ετών με το πλοίο Henrietta Szold)

«Εκεί περίμενε το γνωστό Αγγλικό πλοίο Ajax, που είχε βυθίσει το γερμανικό Graf Spee στις αρχές του πολέμου και το οποίο συνόδευσε το Exodus σε όλη τη διαδρομή από τη Νότια Γαλλία μέχρι την Παλαιστίνη. Σε απόσταση 40 μιλίων από τις ακτές, οι Αγγλοι ανακοίνωσαν ότι το Exodus είχε μπει στα χωρικά ύδατα της Παλαιστίνης και έπρεπε να σταματήσει αμέσως...

»Στο μεταξύ, στο Exodus είχαν ολοκληρωθεί οι τελευταίες προετοιμασίες για την αναμενόμενη σύγκρουση με τους Αγγλους. Παραβαίνοντας τους διεθνείς κανόνες, οι Αγγλοι δεν επέτρεψαν στο πλοίο να πλησιάσει και του επιτέθηκαν την ανοιχτή θάλασσα. Ανοιξαν πυρ με αυτόματα όπλα προς το κατάστρωμά του και δύο αγγλικά θωρηκτά προσπάθησαν να το εμβολίσουν. Παράλληλα, προσπάθησαν να κατεβάσουν στρατιώτες στο κατάστρωμα. Οι μετανάστες υποδέχτηκαν τους Αγγλους εκσφενδονίζοντας κονσέρβες, βίδες και πατάτες... Η μάχη που έδιναν οι μετανάστες ήταν μάταιη. Οι Αγγλοι είχαν όπλα και εξασκημένους άνδρες και η πρώτη ομάδα στρατιωτών κατάφερε να ανέβει στο κατάστρωμα. Τρεις από αυτούς παραβίασαν το πιλοτήριο, χτύπησαν μέχρι θανάτου τον Αμερικανοεβραίο αξιωματικό Μπιλ Μπερνστάιν και τραυμάτισαν τον καπετάνιο και τον μηχανικό. Οι μετανάστες εξακολουθούσαν να τους επιτίθενται, όπως και στους υπόλοιπους στρατιώτες που ανέβαιναν στο κατάστρωμα...» (Εχουντ Αβριελ, «Ανοίξτε τις πύλες», Τελ Αβίβ 1979)

Οι σκόρπιες αυτές μαρτυρίες εβραίων που είχαν απομείνει από την ναζιστική φρίκη και αγωνιζόταν για μια πατρίδα στην Παλαιστίνη, καταγράφονται στο βιβλίο των Ιακών Σιμπή και Καρίνας Λάμψα «Ζωή απ’ την αρχή. Η μετανάστευση των Ελλήνων Εβραίων στην Παλαιστίνη (1945 - 1948)» εκδ. Αλεξάνδρεια. Αφιερώνεται στους δολοφονημένους ακτιβιστές, από μια κυβέρνηση εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας σε μια χώρα που κάποτε ήθελε μόνο να είναι ασφαλής κι ελεύθερη.

Σκίτσο του Ανδρεα Πετρουλακη

(από την Καθημερινή)

2010-05-22T12:58:00.005+03:00

Τι επιδιώκει, τελικά, η Άνγκελα Μέρκελ;

Tου Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Μέχρι πρόσφατα, η συνήθης κριτική που δεχόταν η Άνγκελα Μέρκελ ήταν ότι παρακολουθούσε με σαδιστική αδιαφορία τη δημοσιονομική κρίση των περιφερειακών χωρών, τις οποίες άφηνε απροστάτευτες έναντι των αγρίως κερδοσκοπικών αγορών. Αυτή την εβδομάδα, όμως, η Γερμανίδα καγκελάριος προκάλεσε επικρίσεις για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: Γιατί προχώρησε αιφνιδιαστικά και μονομερώς σε δέσμη πρωτοβουλιών με πρόσχημα την προστασία του ευρώ από τους κερδοσκόπους και πραγματικό στόχο την επανίδρυση της Ευρωζώνης κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν της Γερμανίας.

Ο χορός άνοιξε με την απαγόρευση των «ανοικτών πωλήσεων» ασφαλίστρων έναντι πτώχευσης. Οτι οι εν λόγω πωλήσεις ενθαρρύνουν όργια κερδοσκοπίας, είναι αναμφίβολο. Ωστόσο, η απόφαση ελέγχεται ως μονομερής, αλλά και δημαγωγική, καθώς ο μεγάλος όγκος των αμφιλεγόμενων συναλλαγών γίνεται στο Λονδίνο, επομένως δεν επηρεάζεται άμεσα από το Βερολίνο.

Ακολούθησαν ανακοινώσεις της κ. Μέρκελ για την επιβολή ειδικών φόρων στις τράπεζες και τις χρηματιστηριακές συναλλαγές και για τη δημιουργία ευρωπαϊκής υπηρεσίας αξιολόγησης, ώστε χώρες σαν την Ελλάδα να μη βρίσκονται στο έλεος των διαβόητων «οίκων» της Γουόλ Στριτ. Το εύγλωττο ερώτημα είναι γιατί έπρεπε η ελληνική οικονομία να υποστεί αυτή την πολύμηνη αφαίμαξη από τους διεθνείς τοκογλύφους και ο ελληνικός λαός να γίνει το ιδανικό πειραματόζωο του ΔΝΤ, μέχρις ότου η κυρία Μέρκελ ανακαλύψει το αυτονόητο;

Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι τα «μέτρα εναντίον των κερδοσκόπων» απλώς ζαχαρώνουν το πικρό χάπι που ακολουθεί: την αναθεώρηση, επί το αυστηρότερον, του Συμφώνου Σταθερότητας. Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινούνται οι γερμανικές προτάσεις για υποβολή των κρατικών προϋπολογισμών προς έγκριση στις Βρυξέλλες και για αυστηρή τιμωρία των «απείθαρχων» χωρών, μέχρι την πτώχευση και τον εξοστρακισμό από την Ευρωζώνη.

Η κ. Μέρκελ έχει δίκιο ότι «το ευρώ αντιμετωπίζει υπαρξιακή απειλή». Κινδύνεψε πραγματικά να καταρρεύσει τη «Μαύρη Παρασκευή», στις 7 Mαΐου, όταν ο Νικολά Σαρκοζί απείλησε, στη δραματική σύνοδο κορυφής, ότι η Γαλλία θα έφευγε από το ευρώ αν η Γερμανία δεν συναινούσε στη δημιουργία ενός είδους Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, με μαζική διοχέτευση χρήματος. Οι Γάλλοι κέρδισαν εκείνο τον γύρο, αλλά όχι και τον πόλεμο. Οι Γερμανοί επανέρχονται τώρα δριμύτεροι, ζητώντας να συντονιστούν όλοι, με πρωσική αυστηρότητα, στον βηματισμό του Βερολίνου: Είναι χαρακτηριστική η αξίωση του κ. Σόιμπλε να εισαγάγουμε όλοι στα συντάγματά μας διάταξη που θα προβλέπει «οροφή» του ελλείμματος, όπως έκαναν ήδη οι Γερμανοί!

Για να δικαιολογήσει την αξίωση αυτή, η Γερμανία επικαλείται την υπεροχή της στο πεδίο της ανταγωνιστικότητας. Αυτή όμως δεν οφείλεται στην άνοδο της παραγωγικότητας, η οποία, κατά την τελευταία δεκαετία, ήταν μόλις 1,2% σε ετήσια βάση, έναντι 2,4% στην Ελλάδα. Ούτε στην εργατικότητα, αφού, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το 2008 ο μέσος Ελληνας δούλευε 2.120 ώρες τον χρόνο, ενώ ο μέσος Γερμανός 1.432. Οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι οι κυβερνήσεις Σρέντερ και Μέρκελ, χάρη στη φτηνή εργατική δύναμη από την Ανατολική Γερμανία, τσάκισαν κυριολεκτικά το κόστος εργασίας, ασκώντας πολιτική κοινωνικού ντάμπινγκ εις βάρος των εταίρων τους.

Αλλά και αν δεχθούμε ότι η Ελλάδα κατανάλωνε «πέραν των δυνατοτήτων της», αυτό ενθαρρύνθηκε από το φτηνό χρήμα που διοχέτευε στις τράπεζες η ΕΚΤ, έτσι ώστε να μπορούν να αγοράζουν μέσω πιστωτικών καρτών και δανείων οι ελληνες καταναλωτές τα προϊόντα των βορείων χωρών. Κατ’ αυτό τον τρόπο η Γερμανία δημιουργούσε τεράστια πλεονάσματα, τα οποία δεν διοχέτευε ούτε στην εσωτερική κατανάλωση ούτε στον κοινοτικό προϋπολογισμό ούτε καν σε επενδύσεις κεφαλαίων σε χώρες της Ευρωζώνης, αφού προτιμούσε να επενδύει σε χώρες με χαμηλά μεροκάματα, όπως στην Τουρκία. Ο ίδιος ο κ. Σόιμπλε αναγκάστηκε να παραδεχτεί στους Financial Times: «Γιατί η Γερμανία ευημερεί τόσο πολύ; Μα γιατί ωφελείται από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση περισσότερο από κάθε άλλη χώρα–μέλος»!

Το πρόβλημα για το γερμανικό κεφάλαιο είναι ότι το πάρτι κάποτε θα τελειώσει. Οταν η κ. Μέρκελ απειλεί διαρκώς ότι θα οδηγήσει τα αδύνατα κράτη σε στάση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ, θα πρέπει να αναλογισθεί ότι κάποια στιγμή μπορεί να εισπράξει αυτό ακριβώς που φαντασιώνεται. Στην Αργεντινή, λένε ότι «υπάρχουν δύο τύποι τρελών, οι τρελοί που δανείζουν και οι θεότρελοι που τους ξεπληρώνουν». Δεν είναι βέβαιο ότι θα είμαστε για πάντα οι πιο τρελοί του χωριού.

Από τη σημερινή Καθημερινή

Το λεμονοστίφτη-Άνγκελα τον αγόρασα στο Βερολίνο τις προάλλες.

Αντώνης Καρκαγιάννης, In Memoriam

2010-05-15T10:21:00.005+03:00

Η χτεσινή Καθημερινή φιλοξένησε αρκετές συγκινητικές αναφορές και μαρτυρίες - δύο τις βρίσκεις εδώ ( από την Ελένη Μπίστικα) και εδώ (από τον Παντελή Μπουκάλα, απ' όπου και αντιγράφω:

"(...) Κρήτη (στο Καλάμι), Λέρος, Αίγινα, Γυάρος, Λευκάδα... (εννοεί τόπους εξορίας). Δεν πολυμιλούσε γι’ αυτά ο Αντώνης σε δικούς και φίλους, όπως δεν πολυμιλούσε κανείς από τους «χαοτικούς» αριστερούς που επέλεξαν τον δύσκολο τρόπο να νιώσουν την Αριστερά και να στοχαστούν γι’ αυτήν, κριτικά και αυτοκριτικά, μακριά από τη σιγουριά του ασάλευτου κόμματος και του αλάθητου δόγματος. Εχει πολλή εσωτερική μοναξιά και πολύ κόστος ο τρόπος αυτός, τόσο δυσνόητος και, βέβαια, αντεπαναστατικός, για τους μηρυκαστές τσιτάτων."

Ένα κείμενο του Αλέξη Παπαχελά βρίσκεις εδώ, ενώ εδώ θα βρεις τη σύντομη καταγραφή της πορείας του, από τον Μιχάλη Κατσίγερα.

Σκέπτομαι, με θαυμασμό, συγκίνηση και δέος, την σύντομη και εξαίσια απάντηση που έδινε όταν τον ρωτούσαν πώς και αυτός, γόνος ευκατάστατης αστικής οικογένειας, αποφάσισε να μπλεχτεί με την Αριστερά και να περάσει τόσα και τόσα: "Γιατί βαριόμουνα σπίτι".

Και διατηρώ την ελπίδα ο έντιμος αυτός στοχαστής και ως το τέλος συνεπής άθεος, να έχει βρεθεί από προχτές προ ευχαρίστου εκπλήξεως.

Θα μου λείψει η συνετή φωνή του, η σεμνή σοφία του και -ιδιατέρως- το ήθος του

2010-05-13T19:28:00.002+03:00

Αντώνης Καρκαγιάννης
1932-2010

Όνειρο, σήμερα το ξημέρωμα

2010-05-10T15:58:00.005+03:00

Από κοντά, έδειχνε ταλαιπωρημένη κι  ακόμη πιο "θείτσα" απ' ό,τι στις φωτογραφίες ή στην τηλεόραση. Αλλά ήταν αυτή  που είναι, πώς να της αρνηθώ; Αν και δεν ήταν ακόμα οκτώ, η ώρα που κανονικά ξεκινούν οι συναλλαγές, είπα κι άνοιξαν την πόρτα και εκείνη  ήρθε στο γκισέ.

Λίγες στιγμές μετά, ένας ευτραφής  κουστουμαρισμένος κύριος με μουστάκι-ποντικοουρά, σαν μέλος θρησκευτικής  οργάνωσης, βγαλμένος λες από άλλη εποχή, εμφανίστηκε και άρχισε να  διαμαρτύρεται, που είχα επιτρέψει στην κυρία να εξυπηρετηθεί πριν την έναρξη του  ωραρίου, και σ' αυτόν όχι. 

"Μα τι θέλατε να κάνω;",  διαμαρτυρήθηκα κι εγώ με τη σειρά μου. "Πώς να της πω "όχι"; Δεν είδατε ποια  ήταν;!"

Λίγο μετά, ξύπνησα με τις εικόνες του  ονείρου νωπές. 

"Δεν πάμε  καλά", μονολόγησα.

2010-05-06T13:17:00.000+03:00

Ο εμπρηστής έχει πρόσωπο...

Της Σοφιας Παπαϊωαννου, από την Καθημερινή

Ο εμπρηστής της Marfin έχει πρόσωπο και δεν ήταν κρυμμένος πίσω από μια κουκούλα. Αυτόπτες μάρτυρες που παρακολούθησαν όλη την πορεία μάς δίνουν μια σημαντική πληροφορία για τον τρόπο που έπιασε φωτιά το κτίριο με την τραγική κατάληξη του χαμού τριών νέων ανθρώπων. Ο μεγάλος όγκος της πορείας είχε περάσει μπροστά από τη Σταδίου και το κτίριο της τράπεζας, όταν ξαφνικά αρχίζει να προκαλείται «βαβούρα». Τα ΜΑΤ που είναι σε ετοιμότητα ρίχνουν χημικά και δακρυγόνα και φεύγουν. Κουκουλοφόροι σπάνε το βιβλιοπωλείο Ιανός και του βάζουν φωτιά με μολότοφ. Οι υπάλληλοι τη σβήνουν μόνοι τους. Στη συνέχεια οι κουκουλοφόροι σπάνε το κτίριο της Marfin και ρίχνουν μολότοφ. Υπάλληλος από τον Ιανό τρέχει με τον πυροσβεστήρα του βιβλιοπωλείου να σβήσει τη φωτιά στην τράπεζα. Τότε και αφού πια έχουν φύγει τα ΜΑΤ ένα νέο αγόρι, γύρω στα 25 με 28, ψηλός με μαύρα μαλλιά -τον περιέγραψαν ως ωραίο παιδί- κρατώντας ένα μπουκάλι του ενάμισι λίτρου νερό, γεμάτο βενζίνη, φεύγει από την πορεία τρέχει προς το κτίριο της Marfin, το οποίο ήδη φλέγεται, και πετά το μπουκάλι μέσα αποτελειώνοντάς τους. Oλος ο τόπος μυρίζει βενζίνη. Οι αυτόπτες μάρτυρες πιστεύουν ότι ήταν σαν να είχε οργανωθεί επίτηδες η πρόκληση της «βαβούρας» λίγο πιο πριν για να φύγουν τα ΜΑΤ και μετά να κάψουν.

Πανικόβλητοι οι υπάλληλοι βγαίνουν στα μπαλκόνια του νεοκλασικού κτιρίου, εκλιπαρώντας να τους λυπηθούνε, φωνάζοντας «θα πεθάνουμε». Κάποια παιδιά της πορείας κάνοντας άσεμνες κινήσεις και βρίζοντας τους, τους απαντούσαν «πηδήχτε» και «καλά να πάθετε που δουλεύετε». Πανικόβλητοι οι υπάλληλοι αρχίζουν να βγαίνουν από την ταράτσα και να πηδούν από τα διπλανά κτίρια κάτω στον δρόμο. Βρίσκουν ένας ένας καταφύγιο στο ντελικατέσεν του Βασιλόπουλου που βρίσκεται δίπλα. Το προσωπικό του καταστήματος σηκώνει τα ρολά και μπαίνουν μέσα μαυρισμένοι άνθρωποι σε κατάσταση σοκ, τρέχουν στο μπάνιο να πλυθούν και δεν βλέπουν μπροστά τους ούτε το χαρτί για να σκουπιστούν, ενώ τους προσφέρονται νερά. Ενας άντρας αρχίζει να μετρά έναν έναν τους υπαλλήλους της Marfin και συνειδητοποιεί ότι λείπουν τρεις. Βουρκωμένος αρχίζει να ανησυχεί και εύχεται να έχουν βγει από αλλού. Μεταξύ τους λένε ότι η Αγγελική, που ήταν έγκυος θα πήγαινε χθες να κάνει υπέρηχο για να δει το φύλο του παιδιού.

Λίγο αργότερα θα μαθευτεί η τραγική είδηση. Το τετράγωνο θα αποκλειστεί και μόνο οι συγγενείς των θυμάτων θα μπορέσουν να πλησιάσουν. Μια τραγική μάνα κάθεται κάτω σε ένα σκαλοπάτι μόνη της για ώρα περιμένοντας τα νέα.

2010-05-06T09:31:00.001+03:00

Αλογη ή έλλογη οργή για όσα έγιναν;

Του Χαρίδημου Κ. Τσούκα*

Ο φαύλος κύκλος στενεύει, μας πνίγει. Η αίσθηση του αδιεξόδου μας πανικοβάλλει. Ενεργούμε τυφλά, σπασμωδικά, αντι-δραστικά. Η λογική λέει πως όταν είσαι στριμωγμένος στη γωνία, προσπαθείς να απεμπλακείς, δεν στρέφεσαι εναντίον του εαυτού σου.

Η διεθνής κοινότητα μας δανείζει για να βγούμε από τη γωνία, να πάρουμε μια ανάσα, να ανασυγκροτηθούμε. Η αποπληρωμή των δανείων είναι επαχθής, συνεπάγεται θυσίες, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση. Χρεοκοπία ή λιτότητα; Αυτό είναι το μόνο δίλημμα σήμερα, ο πρωθυπουργός έχει δίκιο. Το δίλημμα δεν μας αρέσει, αλλά σπάνια επιλέγουμε τα διλήμματά μας. Αν είμαστε σώφρονες, επιλέγουμε τι διλήμματα θέλουμε να αποφύγουμε. Δεν υπήρξαμε σώφρονες.

Δεν έχει σημασία τώρα σε ποιο βαθμό ο καθένας συνεισέφερε στη σημερινή οικονομική αθλιότητα της χώρας. Οσοι διαμαρτύρονται «να πληρώσουν τα λαμόγια» κι «αυτοί που δημιούργησαν την κρίση» προδίδουν αφέλεια. Οχι μόνο γιατί όλοι ποικιλοτρόπως δημιουργήσαμε την κρίση (τι άλλο δείχνουν η μαζική φοροδιαφυγή και η εκτεταμένη διαφθορά;), αλλά γιατί είναι αδύνατον να μετρηθεί η ατομική συνεισφορά του καθενός στην αποτυχία (ή την επιτυχία). Οι κοινωνικές αστοχίες (όπως και τα επιτεύγματα) είναι συλλογικά αποτελέσματα. Τα άτομα αλληλεπιδρούν.

Μαζί με τα ξερά καίγονται δυστυχώς και τα χλωρά. Η κοινωνία είναι εγγενώς αδιαφανής. Μπορεί να μην καπνίζεις αλλά με τους φόρους σου συνεισφέρεις στη θεραπεία των ασθενών με νοσήματα που προέρχονται από το κάπνισμα. Η ζωή μου εξαρτάται από τη ζωή σου. Οι φόροι σου χρηματοδοτούν τις επιλογές μου. Η φοροδιαφυγή μου επηρεάζει τη ζωή σου. Η παρακμή μας καθηλώνει όλους. Οι περικοπές αφορούν όλους - αναγκαστικά.

Η λογική συνιστά συλλογική αυτοσυντήρηση, ορθολογισμό, ψυχραιμία, γενναιότητα. Ο θυμός για την οικονομική κατάντια, τη διάχυτη φαυλότητα και την εθνική ταπείνωση μας ωθεί, αντιθέτως, στην τυφλή-ιδιοτελή αντίδραση. Παραβαίνουμε το νόμο, απαξιώνουμε τα πάντα, διαιωνίζουμε τον φαύλο κύκλο.

Ο ορίζοντας συρρικνώνεται, χάνουμε την αίσθηση του συλλογικού συμφέροντος, το πουλόβερ ξηλώνεται. Λεηλατούμε τα κοινά· αυτοκαταστρεφόμαστε αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Οταν το συνειδητοποιούμε, οργιζόμαστε ακόμη περισσότερο· είναι όμως αργά. Θέλουμε να καταστρέψουμε ό,τι συμβολίζει τη χώρα γιατί μισούμε τον εαυτό μας.

Εχουμε κάθε λόγο να είμαστε οργισμένοι. Πολύ. Εκλέγουμε, συνήθως, ανίκανους, ανεπαρκείς και συχνά διεφθαρμένους να μας κυβερνήσουν. Και φυσικά μας κυβερνούν με τον τρόπο που ξέρουν - με ανικανότητα, φαυλότητα, και ιδιοτέλεια. Εμείς όμως τους εκλέγουμε. Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο δεν μπορείς να μεμφθείς κάποιον τρίτο.

Η οργή χρειάζεται έλλογη επεξεργασία, διαφορετικά διαλύει τον φορέα της. Χρειαζόμαστε ηγέτες να τη μετασχηματίσουν, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Λεχ Βαλέσα και ο Βάτσλαβ Χάβελ μορφοποίησαν έλλογα την οργή των λαών τους. Δεν έχουμε δυστυχώς τέτοιους ηγέτες, κάτι που μας εξοργίζει ακόμη περισσότερο.

Φλυαρούν περί «υπευθυνότητας» οι πολιτικάντηδες, ακριβώς για να μη χρειαστεί να την ασκήσουν. Οι πραγματικοί ηγέτες παίρνουν ρίσκα, ενεργούν αντισυμβατικά, ξεφεύγουν από την πεπατημένη. Αν ο Σαμαράς ήταν υπεύθυνος πολιτικός θα υπερψήφιζε το πρόγραμμα διάσωσης της χώρας. Αν ο Παπανδρέου ήταν διορατικός θα δημιουργούσε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Αν η Παπαρήγα νοιαζόταν για τους εργαζόμενους θα διαπραγματευόταν τη συναίνεσή της. Τίποτε από όλα αυτά.

Εχουμε πυγμαίους πολιτικούς, κατώτερους των περιστάσεων, αντάξιους όμως του αναστήματός μας. Εχουμε εθιστεί στην περιφρόνηση του νόμου και τη λεηλασία των κοινών.

Ο υπερτροφικός ναρκισσισμός μας, θρεμμένος από τον εμετικό λαϊκισμό των πολιτικάντηδων, δεν γνωρίζει περιορισμούς, νόμους, δεσμεύσεις. Δεν σεβόμαστε τους κανόνες του παιχνιδιού γιατί το θεωρούμε στημένο. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία, φυσικά.

Το έχω ξαναγράψει: το ελλαδικό δράμα ζητά αίμα για να επέλθει η κάθαρση. Χθες ήταν ο έφηβος Γρηγορόπουλος, σήμερα οι τρεις εργαζόμενοι της Μαρφίν, αύριο πιθανώς ένας πρύτανης ή ένας υπουργός. Θα ζήσουμε την τραγωδία μέχρι τέλους. Εκτός… εκτός αν η θέα της αβύσσου μας τρομάξει.

* Ο κ. Χαρίδημος Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail.com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

Από τη σημερινή Καθημερινή

Πρωτομαγιά

2010-05-01T07:58:00.000+03:00

Πρωτομαγιά

Όλες οι γραμμές μας στραβωθήκαν κι αποτύχαν-

Ευτυχώς!- το νιώθω απόλυτα καθώς

'Απ' το πίσω κάθισμα κοιτώ τα ίδια μέρη

Τρυφερά με τα φανάρια μου σβηστά

'Αδεια χωριουδάκια κι ασυνάρτητη επαρχία

Καθετί μισοχωμένο μες στη γη

Όπως το κωφάλαλο αδερφάκι τώρα λάμπει

Με το φώς που βγάζει ο κόσμος ο μουγκός

Μέσα απ' τη ζέστα του σφαγείου και με στεφάνια δροσερά

Θ' αναταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά

Και το πλυμένο σώμα πίσω απ' τα λουλούδια θα ενωθεί

Σα ζαλιστούμε απ' των χορών μας το κρασί

Σε παραλίες σκουπιδοτόπων με κασετόφωνα κι εγώ

Μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό

Όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ' αγαπάω ο φτωχός

Δώσ' μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός

Δίπλα απο το κύμα έχει τ' άλογα λυμένα

Θα τον δείς ο ασπροντυμένος μπουζουκτσής

Κι όλο κατεβαίνουν καπνεργάτριες και προσκόποι

Με φακούς μέσα απο κρότους και καπνούς

Τρέχουνε τα πεύκα το φεγγάρι ξεδιπλώνει

Διαρκώς με γάζες σκοτεινές το φώς

Κι άγριες παρέες νεαρών με γυφτοπούλες

Προσπερνούν και μαγεμένο μ' οδηγούν

Μέσα απ' τη ζέστα του σφαγείου και με στεφάνια δροσερά

Θ' αναταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά

Και το πλυμένο σώμα πίσω απ' τα λουλούδια θα ενωθεί

Σα ζαλιστούμε απ' των χορών μας το κρασί

Σε παραλίες σκουπιδοτόπων με κασετόφωνα κι εγώ

Μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό

Όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ' αγαπάω ο φτωχός

Δώσ' μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός.

Όλη η εκπομπή εδώ:

http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=20615&tsz=0&act=mMainView

Νέα Ελληνική Αθρωπολογία

2010-04-23T22:26:00.006+02:00

Ήμαστε στην Κηφισιά με τη Ν. και τον Κ. και βολτάραμε, ώσπου εκείνος εξέφρασε πηγαία το θαυμασμό του για την αισθητική της γειτονιάς, το πράσινο, τα όμορφα σπίτια. "Όμως κι εσύ σε όμορφη γειτονιά μένεις", του είπα, για να εισπράξω μια απάντηση που με εξέπληξε: Ούτε λίγο ούτε πολύ, με εμφανή δυσφορία μου απάντησε ότι η γειτονιά του είναι πολύ λαϊκή. Στην έκπληξή μου -μια και ο φίλος συνδυάζει, χωρίς εκζήτηση, λαϊκότητα και καλλιέργεια- μου εξήγησε πως δεν εννοεί τη λαϊκότητα όπως την εννοούμε συνήθως. "Οι άνθρωποι εκεί είναι γυφταίοι", ήταν τα λόγια του, περιγράφοντας τον γνωστό σε όλους -και σχεδόν κυρίαρχο- ανθρωπολογικό τύπο της άγριας απαίτησης, της αποενοχοποιημένης χυδαιότητας, των μυριάδων εγώ που πρήστηκαν την τελευταία τριακονταετία κι απλώνονται, έκτοτε, ολοένα στο χώρο.

Ένιωσα να μου ξεκλειδώνεται έτσι και το γιατί μου ασκούν, κι εμένα και της Ν., τα τελευταία χρόνια μια δυσεξήγητη γοητεία τέτοιες (μεγαλο)αστικές γειτονιές - δυσεξήγητη, γιατί ξέρω καλά ότι πίσω από την τάξη, τους ωραίους κήπους, τις περιποιημένες και, συχνά υψηλής αισθητικής, προσόψεις, μπορούν να να κρύβονται δράματα, διαλυμένες ζωές, ευνουχισμένα νιάτα, κραυγαλέες ατιμίες, ή, πολύ απλά, άνθρωποι καλότατοι, τόσο όμως βυθισμένοι στην κοσμάρα τους, που θα μπορούσαν κάλλιστα να προτείνουν το παντεσπάνι ως λύση για τα προβλήματα των φτωχών. Το ξέρω καλά γιατί πήγα σε ιδιωτικό σχολείο, παρά το ότι το εισόδημα των γονιών μου ουδεμία σχέση είχε με εκείνο των γονιών πολλών συμμαθητών μου.

Φαίνεται πως καταφεύγουμε νοερώς σε τέτοιου είδους εικόνες και παραστάσεις, διαλέγοντας να ξεχάσουμε πως δεν αποτελούν οπωσδήποτε εχέγγυα πολιτισμού - ίσως γιατί ψάχνουμε για όρια, όπως έλεγε ένας άλλος φίλος, τα όρια που μοιάζουν να έχουν καταλυθεί από παντού -όρια και αναχώματα απέναντι στον αποενοχοποιημένο μηδενισμό της γκλάμορους καφρίλας.

Και την κυριαρχία αυτού του ανθρωπολογικού τύπου, σε μεγάλο βαθμό τη χρεώνω στους εκπροσώπους της Αριστεράς. Πέρα από γνώριμες ιδεολογικές αγκυλώσεις, που χαρακτηρίζουν, δυστυχώς, ακόμη και κάποιους από τους πλέον έντιμους εκπροσώπους της, η εν Ελλάδι Αριστερά συχνά παρέχει, μέσω μιας αμφιβόλου εμπνεύσεως και οξυδέρκειας ρητορικής, έναν μανδύα αποενοχοποίησης και ηθικής καταξίωσης στις παντοειδείς κραυγές που δεν εφορμούνται από ένα πηγαίο και ιερό αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά μάλλον από τον πιο άγαρμπο μικροαστισμό, από καθαρό φθόνο, από την "επιθυμία των οφθαλμών και την αλαζονεία του βίου".

Πέρα από ασέβεια και βλασφημία απέναντι στους νεκρούς της ίδιας της Αριστεράς, είναι δυστύχημα για τον τόπο, που μια τίμια αριστερή προβληματική μοιάζει εντελώς περιθωριοποιημένη, αν όχι ανύπαρκτη, σε μια χρονική συγκυρία που η παγκόσμια κυριαρχία των αγορών μοιάζει εφιαλτικά αδιαμφισβήτητη.

Σιγά, θα ξεράσω....

2010-04-10T13:42:00.002+02:00

Ανήλικοι μαθητές καταθέτουν οικονομίες τους στο λογαριασμό απόσβεσης δημοσίου χρέους.

Ο πρόεδρος της Βουλής κ. Φίλιππος Πετσάλνικος δέχθηκε στο γραφείο του δύο ανήλικα αδέλφια, συνοδευόμενα από τη γιαγιά τους, τα οποία αποφάσισαν και κατέθεσαν τις οικονομίες που είχαν στον κουμπαρά τους στον Λογαριασμό Απόσβεσης Δημοσίου Χρέους που έχει δημιουργηθεί στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Τα δύο παιδιά ζουν στην Πετρούπολη και είναι ο Νικόλας, 8 ετών, μαθητής της Β’ Δημοτικού και ο Γιώργος, 6 ετών που πηγαίνει στο νηπιαγωγείο. Τα παιδιά μαζί με τη γιαγιά τους, κυρία Σοφία Παπαδάτου, πήγαν στην Αγροτική Τράπεζα της περιοχής τους και κατέθεσαν τις οικονομίες που είχαν μαζέψει στον κουμπαρά τους δίνοντας από 10 ευρώ ο καθένας. Ο Πρόεδρος της Βουλής όταν πληροφορήθηκε το γεγονός επικοινώνησε τηλεφωνικά μαζί τους και ανταποκρίθηκε στην επιθυμία που του εξέφρασαν να επισκεφθούν τη Βουλή.

Πρόεδρος της Βουλής: «Με συγκινήσατε…»

Ο κ. Φίλιππος Πετσάλνικος στη συνάντηση που είχε με τα δύο παιδιά και τη γιαγιά τους στο γραφείο του εξέφρασε τη χαρά του που επισκέφθηκαν τη Βουλή τονίζοντας χαρακτηριστικά:

«Είστε η πιο επίσημη και η πιο ευχάριστη επίσκεψη που έχω δεχθεί αυτούς τους μήνες που είμαι Πρόεδρος της Βουλής. Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω από κοντά και πρέπει να πω ότι παρακολουθώντας χθες πολύ πρωί ένα ρεπορτάζ με συγκινήσατε και όχι μόνο εμένα. Με την πρωτοβουλία και τον αυθορμητισμό σας μας συγκινήσατε όλους. Θα ήθελα λοιπόν να σας συγχαρώ εκ μέρους όλων των συναδέλφων βουλευτών, όλης της Βουλής, γι’ αυτή την πρωτοβουλία και είμαι σίγουρος ότι και ο Νικόλας και ο Γιώργος μεγαλώνοντας θα γίνουν πολύ χρήσιμοι άνδρες για την κοινωνία και πολύ καλοί άνθρωποι και καλοί Έλληνες που είναι ήδη, από αυτή την ηλικία. Δεν περιμέναμε ότι δύο λιλιπούτειοι Έλληνες θα είχαν πάρει την πρωτοβουλία αυτή για να στηρίξουν τη χώρα. Κάθε καινούργια γενιά είναι καλύτερη από την προηγούμενη και η δικιά τους γενιά θα είναι ακόμα καλύτερη και με γνώσεις και με ευαισθησίες» .

«Φοβηθήκαμε για την Ελλάδα»

Ο οκτάχρονος Νικόλας απάντησε στον πρόεδρο:

«Φοβηθήκαμε με αυτά που ακούγαμε ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να πουλήσει τα νησιά της και την Ακρόπολη και αποφασίσαμε να σπάσουμε τον κουμπαρά μας και να δώσουμε τα λεφτά» .

«Θα μάθουμε από τα παιδιά αν τα ακούμε»

Από την πλευρά της η γιαγιά των παιδιών κυρία Σοφία Παπαδάτου δήλωσε:

«Εγώ χάρηκα ιδιαίτερα με την κίνηση των παιδιών, γιατί όταν ακούς από ένα μικρό παιδάκι που του κάνουν εντύπωση αυτά που ακούει και τα θυμάται, να σου λέει να τα λεφτά μας γιαγιά, να πάμε να τα καταθέσουμε, αυτό σημαίνει ότι η νέα γενιά πάει πιο καλά, ανεβαίνει. Εμένα με ευχαριστεί που είναι καλά παιδιά και αγαπούν την Ελλάδα. Καμιά φορά μας μιλάνε τα παιδιά αλλά δεν έχουμε αυτιά να τα ακούσουμε. Αν τα προσέξουμε λίγο θα μάθουμε πολλά γιατί τα μυαλά τους είναι πολύ αυθόρμητα και καθαρά. Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τη σημερινή ημέρα».

Τα δύο ανήλικα αδέλφια μιλώντας αργότερα στους δημοσιογράφους είπαν ότι από τη Δευτέρα που ανοίγουν τα σχολεία θα προτρέψουν και τους συμμαθητές τους να καταθέσουν και αυτοί τις οικονομίες τους στον ειδικό λογαριασμό.

Μετά τη συνάντηση τα παιδιά ξεναγήθηκαν από τον ίδιο τον πρόεδρο της Βουλής στην αίθουσα της Ολομέλειας και στη συνέχεια επισκέφθηκαν διάφορους χώρους του Κοινοβουλίου.

Αποχαιρετώντας τα παιδιά ο πρόεδρος τους έκανε δώρο δύο παιδικά βιβλία «Τα Παραμύθια με τη ρίγανη» του Γιάννη Ρεμούνδου και το βιβλίο «Ο τελευταίος βασιλιάς της Ατλαντίδας» της Κίρας Σίνου, ενώ στη γιαγιά τους έδωσε ένα λεύκωμα των Εκδόσεων του Ιδρύματος της Βουλής σχετικά με «Το θέμα της μητέρας στην ελληνική ζωγραφική» .

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δεν είναι τα παιδάκια κι η γιαγιά τους που με αηδιάζουν, βέβαια... Θαρρώ, καταλαβαίνετε...

Αυτοσχεδιασμός της Άνοιξης

2010-04-06T13:13:00.000+02:00

...όπερ εστι ένα περυσινό, μικρό και αδεξίως παιγμένο κομματάκι για κιθάρα, τιτιβίσματα, κρωξίματα και κόρνες....

Χριστός Ανέστη!

2010-04-04T01:55:00.000+02:00

2010-04-03T14:32:00.003+02:00

...κι έτσι βελάζουμε προς αλλήλους, προβατάκια τραγικά και ανόητα, ξεχνώντας πόσο κοντά μπορεί να είναι το λεπίδι, αυτό που τελικά όλους μας εξισώνει, διαλύοντας κάθε πραγματική ή φαντασιώδη διαφοροποίηση...

Η ιδιοφυής σουρεάλ γελοιογραφία είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη, από τη χθεσινή Καθημερινή.

Γι' αυτό το έρημο το παιδάκι, γιατί δε βγαίνει κανείς στους δρόμους; Ε;

2010-03-30T15:39:00.001+02:00

Να νιώθουν άραγε ιδιαιτέρως υπερήφανοι αυτοί οι ψυχασθενείς σκατομαλάκες που έβαλαν τη βόμβα;

Ραντεβού με τη Φρίκη

2010-03-26T16:25:00.007+02:00

Όχι, φίλε αναγνώστη, δεν αναφέρομαι στη σκληρότητα της "Frau Nein", ή σε ρατσιστικές εκδηλώσεις τμήματος του λαού που εκείνη εκπροσωπεί, ή σε ξένους κι επίβουλους, ή στο φάσμα της πτώχευσης...

Στους δικούς μας δαίμονες αναφέρομαι.

Από τα "Νέα" - δείτε οπωσδήποτε το βίντεο - κι αν αισθανθείτε την ανάγκη να σχολιάσετε, θα σας παρακαλέσω θερμά να μην αρχίσουμε τις εκλογικεύσεις και λοιπές άλλες '"προφάσεις εν αμαρτίαις" εδώ μέσα. Η φρίκη δε φτιασιδώνεται και η σημασία του να φωνάζονται τέτοια συνθήματα από στρατιώτες σε παρελαση στο κέντρο της Αθήνας δεν επιδέχεται υποβάθμισης.

Ρατσιστικά συνθήματα από μέλη των ειδικών δυνάμεων στη διάρκεια της παρέλασης της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα

Μπαλάκι οι ευθύνες για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου

Αίσθηση έχει προκαλέσει το βίντεο που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο και στο οποίο ακούγονται ρατσιστικά συνθήματα κατά την παρέλαση βατραχανθρώπων στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα.

Κύκλοι του Πολεμικού Ναυτικού αρνούνται ότι οι βατραχάνθρωποι ανήκουν στις τάξεις του, ενώ από την πλευρά του Λιμενικού δεν υπάρχει επίσης επίσημη τοποθέτηση και το θέμα διερευνάται.

Στο βίντεο, που μαγνητοσκοπήθηκε στην Πανεπιστημίου λίγο πιο κάτω από το ύψος της οδού Σανταρόζα, ακούγονται ρατσιστικά συνθήματα όπως «Έλληνας γεννιέσαι δεν γίνεσαι ποτέ» και «το αίμα σου θα χύσουμε γουρούνι Αλβανέ».

Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία, στο δικτυακό τόπο της οποίας δημοσιεύτηκε το εν λόγω βίντεο, γραμμή στα συνθήματα έδιναν άντρες με πολιτικά, οι οποίοι ακολουθούσαν την παρέλαση από την πλευρά των θεατών. Ενας από αυτούς πηγαινοερχόταν με άνεση μεταξύ των θεατών και αυτών που παρήλαυναν, φωνάζοντας.

Από την πλευρά του Ναυτικού, αρμόδια στελέχη επιμένουν ότι οι επικεφαλείς των βατραχανθρώπων (ΟΥΚ) που συμμετείχαν στην παρέλαση δεν αναγνωρίζουν στο βίντεο το πρόσωπο κάποιου από τους δικούς τους άνδρες. Διευκρινίζουν δε ότι το Πολεμικό Ναυτικό συμμετείχε στην παρέλαση με μία ομάδα έξι σειρών και προπορευόταν ομάδα υπαξιωματικών. Στο βίντεο ωστόσο, όπως αναφέρουν, εμφανίζονται δύο ουλαμοί τεσσάρων σειρών, ορισμένοι εκ των οποίων φορούσαν κράνη, σε αντίθεση με τους άνδρες του Πολεμικού Ναυτικού.

Από την πλευρά του Λιμενικού Σώματος, το οποίο επίσης διαθέτει ειδικές δυνάμεις, δεν έχει υπάρξει καμία επίσημη αντίδραση. Αφήνεται, ωστόσο να εννοηθεί ότι το θέμα διερευνάται ανεπισήμως για να διαπιστωθεί εάν δικοί του άνδρες φώναξαν τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της εθνικής επετείου.

2010-03-26T10:44:00.001+02:00

Παρακαλώ Ευρωπαίοι, μη μας σώσετε

Της Άννας Δαμιανίδη, από "Τα Νέα"

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 26 Μαρτίου 2010

Παρακαλώ πολύ Ευρωπαίοι, μη μας σώσετε. Έχουμε βαρεθεί τον εαυτό μας και δεν έχουμε κουράγιο να τον αλλάξουμε. Κάντε κάτι καλό για μας, αφήστε να σωθούμε μόνοι μας. Αν μπορεί να συμβεί ακόμα κάτι τέτοιο.

Αυτή την ηττοπάθεια μπροστά στον υπάλληλο που ζητάει να δωροδοκηθεί για να κάνει τη δουλειά του, μπροστά στον εφοριακό που ζητάει φακελάκι για να βγάλει μικρότερη οφειλή, το κούνημα του κεφαλιού που πρέπει να περιέχει και θαυμασμό καθώς ακούμε τις περιγραφές των συμπολιτών που κατορθώνουν και αποσπούν χρήματα από το Δημόσιο, αυτή την υποταγή σε καταστάσεις που κοστίζουν ψυχικά περισσότερο κι από όσο κοστίζουν χρηματικά, μην τις συντηρήσετε σώζοντάς μας. Δεν θέλουμε σωτηρία. Δεν αντέχουμε άλλο την ευκολία με την οποία οι νόμοι παραβιάζονται, οι δημόσιοι χώροι καταστρέφονται, το δημόσιο χρήμα λεηλατείται, κι όλα αυτά με θράσος κάθε μέρα μεγαλύτερο.

Ποιος φανταζόταν, αναρωτιούνται μερικοί, το 2000 που μπαίναμε στο ευρώ ότι θα φτάναμε σε αυτό το χάλι; Μα αλήθεια, δεν περνούσε ποτέ από τον νου κανενός όταν αντιμετώπιζε την απαξίωση και του ευρώ και του κράτους σε κάθε φράση, σε κάθε συναπάντημα, ότι κάποτε θα τιναζόταν στον αέρα το οικοδόμημα; Συναντώντας ανθρώπους που δεν πίστεψαν στην ανάγκη να πάρουν τη δουλειά τους στα σοβαρά, τον εαυτό τους και τους άλλους στα σοβαρά, που ξεγελούσαν καθημερινά, που το διέδιδαν κιόλας, δεν φοβηθήκατε ποτέ;

Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει. Ακόμα απαξιώνουμε όποιον προσπάθησε να βελτιώσει την κατάσταση. Μας κουράζουν οι ανώτερες απαιτήσεις, η μόρφωση και η συμμόρφωση.

Δεν νιώθαμε άξιοι για τόση Ευρώπη. Ακόμα τώρα δεν ξέρουμε, λέει, τι φταίει. Αφήστε μας να το βρούμε λοιπόν.

2010-03-25T01:29:00.002+02:00

Μις Ευρώπη ή Φράου Γερμανία;

Του Γιοσκα Φισερ, πρώην υπουργού Εξωτερικών και ηγέτη των Γερμανών Πρασίνων / Τhe Guardian

H Aγκελα Μέρκελ οδήγησε τη Γερμανία σε αναδίπλωση στο καβούκι της ακριβώς τη στιγμή που όλη η Ευρώπη έχει ανάγκη από μια αποφασιστική ηγεσία εκ μέρους της ισχυρότερης οικονομίας της. Τι ακριβώς συμβαίνει με την Μέρκελ; Πριν από λίγο καιρό, η Γερμανίδα καγκελάριος εθεωρείτο η «Μις Ευρώπη». Τώρα, δίνει όλο και συχνότερα την εντύπωση μιας «Φράου Γερμανίας». Η Γερμανία ανέκαθεν υπήρξε η ατμομηχανή της ευρωπαϊκής ενοποίησης, σε συμφωνία με τα πολιτικά και οικονομικά της συμφέροντα. Κάθε μεταπολεμική κυβέρνηση υπήρξε πρόθυμη να εκμεταλλευθεί την οικονομική ισχύ της Γερμανίας για να προωθήσει τον σκοπό αυτό, την αποπληρωμή του λογαριασμού για ολόκληρη την Ευρώπη. Το σύνθημα ήταν απλό: η Γερμανία δίνει και επωφελείται για αντάλλαγμα. Αν η Γερμανία ανέτρεπε το πρώτο σκέλος αυτής της εξίσωσης, το ευρωπαϊκό σχέδιο θα υφίστατο σοβαρές ζημίες – το ίδιο και τα γερμανικά συμφέροντα. Παρ’ όλα αυτά, η Μέρκελ μοιάζει να βαδίζει προς αυτήν την κατεύθυνση. Πράγματι, στη σκιά της ελληνικής κρίσης, μίλησε δημοσίως για την ανάγκη αποκλεισμού από την Ευρωζώνη μελών που δεν τηρούν τους κανόνες. Πιστεύει ειλικρινά ότι το ευρώ και η Ε. Ε. θα επιβίωναν μιας τέτοιας τιμωρίας; Αντί να διατυπώνονται πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της αλληλεγγύης και της σταθερότητας στην Ευρωζώνη, παράλογες προτάσεις κυκλοφορούν στο Βερολίνο.
H ιδέα ότι η Γερμανία θα έδειχνε αλληλεγγύη απέναντι σε αποδυναμωμένα μέλη της Ευρωζώνης μόνο αν αποδεχθούν δρακόντεια μέτρα σταθεροποίησης είναι εξίσου μη ρεαλιστική. Τα μέτρα αυτά απλώς θα εκτοξεύσουν τον αποπληθωρισμό σε αυτές τις χώρες, που είναι οι σημαντικότερες αγορές για τις γερμανικές εξαγωγές.
Αυτό που είναι απαραίτητο είναι ο σωστός συνδυασμός οικονομικής και σταθεροποιητικής βοήθειας, ακόμη κι αν η πρώτη είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής στις τάξεις της γερμανικής κοινής γνώμης. Ως πρώτο βήμα, λοιπόν, πρέπει να δοθεί βοήθεια στην Ελλάδα μέσω της οικονομικής αλληλεγγύης των κυβερνήσεων της Ε. Ε.
Το κρίσιμο σημείο είναι αν η Γερμανία θα χρησιμοποιήσει την ισχύ της προς όφελος της Ευρώπης ή προς το δικό της συμφέρον. Δυστυχώς, η Μέρκελ φαίνεται ότι έχει αποφασίσει να ακολουθήσει τη δεύτερη οδό, επειδή ενέχει λιγότερα πολιτικά ρίσκα. Την ευθύνη για την τρέχουσα σύγκρουση στο εσωτερικό της Ε. Ε. έχουν κυρίως η Γερμανία και η Γαλλία, οι δύο ισχυρότερες οικονομίες της ζώνης. Αντί να ηγούνται, Γαλλία και Γερμανία επιτίθενται διαρκώς μεταξύ τους. Ενώ η διένεξη αφορά την αρωγή προς την Ελλάδα, το πραγματικό ζήτημα είναι η αμοιβαία δυσπιστία μεταξύ των δύο εταίρων, που εγκυμονεί τον κίνδυνο μόνιμης αποξένωσης.
(από την Καθημερινή)

Lili Marleen

2010-03-11T18:43:00.009+02:00

Lili Marleen

Vor der Kaserne,
Vor dem großen Tor,
Stand eine Laterne
Und steht sie noch davor.
So woll'n wir uns da wiederseh'n,
Bei der Laterne woll'n wir steh'n,
Wie einst, Lili Marleen.

Unsere beiden Schatten
Sah'n wie einer aus,
Daß wir so lieb uns hatten,
Daß sah man gleich daraus.
Und alle Leute soll'n es seh'n,
Wenn wir bei der Laterne steh'n,
Wie einst, Lili Marleen.

Schon rief der Posten:
Sie blasen Zapfenstreich,
Es kann drei Tage kosten!
Kamerad, ich komm' ja gleich.
Da sagten wir Aufwiederseh'n.
Wie gerne wollt' ich mit dir geh'n,
Mit dir, Lili Marleen!

Deine Schritte kennt sie,
Deinen schönen Gang.
Alle Abend brennt sie,
Doch mich vergaß sie lang.
Und sollte mir ein Leid gescheh'n,
Wer wird bei der Laterne steh'n,
Mit dir, Lili Marleen!

Aus dem stillen Raume,
Aus der Erde Grund,
Hebt mich wie im Traume
Dein verliebter Mund.
Wenn sich die späten Nebel dreh'n,
Werd' dich bei der Laterne steh'n
Wie einst, Lili Marleen,

Wie einst, Lili Marleen...

--Κατά λέξη (ή περίπου) απόδοση στα Αγλικά--

In front of the barracks,

In front of the main gate,
Stood a lamppost,
It still stands in the front,
So we want to see each other there again,
If we stand by the lamppost,
As before, Lili Marleen,
As before, Lili Marleen.

Our two shadows
Looked like one,
That we held each other so fondly
Someone would think we were one.
And everybody will see it
If we stand by the lamppost,
As before, Lili Marleen,
As before, Lili Marleen.

Already the guard was crying,
“They’re blowing the Night March.
That could cost you three days!”
“Comrade, I’m coming right away.”
There we said farewell,
But I would rather have gone with you,
With you, Lili Marleen,
With you, Lili Marleen.

She knows your footsteps,
Your own special stride.
Every evening she is burning,
Though she forgot me long ago.
And if a mishap should befall me,
Who would stand by the lamppost,
With you, Lili Marleen,
With you, Lili Marleen?

From out of silent space,
From out the lands of Earth,
Your beloved lips uplift me,
As if in a dream.
When the nocturnal mists swirl,
I will be standing by the lamppost,
As before, Lili Marleen,
As before, Lili Marleen...

Οι στίχοι γράφτηκαν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο από τον στρατευμένο Γερμανοεβραίο δάσκαλο Hans Leip, ενώ η μελωδία από τον μουσικοσυνθέτη Norbert Schultze λίγο πριν το ξέσπασμα του Δεύτερου.

Μετά την κατάκτηση της Γιουγκοσλαβίας, λόγω της συχνής μετάδοσής του (ελλείψει διαθέσιμων δίσκων) από το Radio Belgrade, που είχε γίνει ο επίσημος ραδιοσταθμός του Γερμανικού στρατού, έγινε το αγαπημένο τραγούδι των Γερμανών στρατιωτών (μέχρι τότε είχε πουλήσει μόνο 700 αντίτυπα). Ο Goebbels -υπουργός προπαγάνδας του Ράιχ- το απαγόρευσε, αλλά οι πολλές επιστολές διαμαρτυρίας, όπως και η αδυναμία που είχε στο κομμάτι ο Rommel, το επέβαλαν - παιζόταν κάθε βράδυ πριν το τέλος του προγράμματος.

Καθώς ο Γερμανικός ραδιοσταθμός του κατεχόμενου Βελιγραδίου είχε εμβέλεια σε όλη την Ευρώπη και τη Μεσόγειο, το αγάπησαν γρήγορα και οι Συμμαχικές Δυνάμεις. Ήταν επικίνδυνο, όμως, ν' αφήσεις Βρετανούς στρατιώτες ν' ακούν το ραδιόφωνο των Ναζί -"they might get ideas", όπως εξηγεί η June Tabor προλογίζοντας την ερμηνεία της- κι έτσι γρήγορα ξεπήδησε η αγγλόφωνη εκδοχή - και η γαλλόφωνη, η ρωσσόφωνη κλπ.

Ψάχνοντας τις διάφορες εκτελέσεις στο Youtube, βρήκα τη λακωνική αφήγηση ενός ιδιαίτερου περιστατικού, που μ' έκανε να βάλω τα κλάματα:

Πριν καμμιά τριανταριά χρόνια, σε μια κρουαζιέρα, διοργανώνεται μια μουσική βραδιά για ερασιτέχνες. Κάποια κυρία κάθεται στο πιάνο και ξεκινά να παίζει το Lili Marleen - και πριν φτάσει στο ρεφραίν, έχουν σηκωθεί όρθιοι αρκετοί, Εγγλέζοι και Γερμανοί -προφανώς βετεράνοι -και το τραγουδούν με έκδηλη συγκίνηση, καθένας στη γλώσσα του. Το τέλος του τραγουδιού τους βρίσκει όλους δακρυσμένους, να ξεσπούν σε έξαλλο χειροκρότημα: οι πρώην εχθροί συμφιλιωμένοι στο κοινό βίωμα του φαντάρου που νοσταλγεί το κορίτσι του, χωρίς να ξέρει αν θα το ξαναδεί ποτέ κι αν θα το σφίξει στην αγκαλιά του, ή αν θ' αφήσει τα κόκκαλά του σε μια ξένη, αφιλόξενη γη.

Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα, έρχεται μπόρα - και παγωνιά.....

2010-03-06T14:25:00.009+02:00

Κι έτσι ξεχνιόμαστε, σε νότες γλυκύπικρες και αυτοσαρκαστικές....

Για πιο σοβαρά -και πιο τρομακτικά- κάντε μια βόλτα από το "Βλέμμα" του Νίκου Ξυδάκη, εδώ.

Προσυπογράφω,

Ανήσυχος και φοβισμένος
ένα συννεφιασμένο Σάββατο,
καθώς όλα μου μοιάζουνε
χαμένα και προπολεμικά,

καθώς κάθε μας παιχνίδι για ενηλίκους
- SUV, κότερα και πάσης φύσεως γκλαμουριές-,
μαζί με ιδέες κι ελπίδες,
ότι αλλάξαμε,
γίναμε πιο σοφοί, πιο Άνθρωποι,

-κι αυτές, και άλλες ψευδαισθήσεις
ευμάρειας, ανάπτυξης αειφόρου
και διαρκούς ασφάλειας-

φανερώνουν πως δεν ήταν άλλο από
μια κοντή και χιλιομπαλωμένη κουβέρτα,
ανίκανη να κρατήσει έξω το Κρύο.

2010-03-06T08:54:00.004+02:00

ΣΤΗ «Μ. ΒΡΕΤΑΝΝΙΑ» ΣΤΙΣ 28 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΜΕ 10 ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ HEDGE FUNDS

Μυστικό δείπνο κερδοσκόπων με ορντέβρ... Ελλάδα

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

«Μυστικό δείπνο» με στόχο να «φάνε» την Ελλάδα οργάνωσε η διεθνής των κερδοσκόπων μέσα στην ίδια την Αθήνα, και μάλιστα στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία».

Το εδρεύον στη Νέα Υόρκη hedge fund Paulson & Co, του εικονιζόμενου (φωτογραφία αρχείου) Τζον Πόλσον, συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών που πήραν μέρος στο «μυστικό δείπνο» της «Μεγάλης Βρεταννίας» με... μενού την ελληνική χρεοκοπία Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Financial Times», η γνωστή τράπεζα Goldman Sachs φιλοξένησε στις 28 Ιανουαρίου στο γνωστό πολυτελές ξενοδοχείο της Αθήνας 10 πελάτες της, στους οποίους περιλαμβάνονται τραπεζίτες, διαχειριστές κεφαλαίων και αναλυτές hedge funds, με θέμα το μέλλον της ελληνικής οικονομίας «και φυσικά το πώς θα βγάλουν λεφτά από αυτό».

Μεταξύ των συνδαιτυμόνων στο μεγάλο φαγοπότι, που περιελάμβανε Ελλάδα με ολίγη από... ευρώ, ήταν και δύο αναλυτές του περιβόητου αμερικανικού hedge fund Paulson & Co, το οποίο διαχειρίζεται κεφάλαια ύψους 32 δισ. δολαρίων και το οποίο έχει αναφερθεί σε δημοσιεύματα του διεθνούς οικονομικού Τύπου ως ένας από τους «κερδοσκόπους» που παίζουν τελευταία με την Ελλάδα μέσω των περιβόητων credit default swaps-CDS (συμβόλαια αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου έναντι χρεοκοπίας) αλλά και το ευρώ.

Χρηματοοικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής

Οπως χαρακτηριστικά γράφει το δημοσίευμα, «τα hedge funds έστησαν ένα καλά υπολογισμένο παιχνίδι, το οποίο δεν άρχισε τον Ιανουάριο αλλά πολλούς μήνες πριν». «Το παιχνίδι», συνεχίζει η εφημερίδα, «άρχισε το 2009, όταν hedge funds αγόρασαν μεγάλες ποσότητες ελληνικών CDS για προστασία έναντι του ελληνικού χρέους, εκτιμώντας ότι οι αγορές σύντομα θα "ξυπνούσαν" και θα έβλεπαν τα προβλήματα της Ελλάδας με το χρέος, οπότε θα στρέφονταν στην αγορά CDS για να προστατευθούν από τους κινδύνους». Τα CDS επινοήθηκαν στα τέλη του '90 με στόχο τη διάχυση του πιστωτικού κνδύνου, δίνοντας τη δυνατότητα σε τρίτους να αγοράζουν και να πωλούν αυτού του είδους τα παράγωγα, τα οποία ο γνωστός μεγαλοεπενδυτής Γουόρεν Μπάφετ τα είχε χαρακτηρίσει πριν από μερικά χρόνια «χρηματοοικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής».

Μέχρι πρότινος, συνεχίζει το δημοσίευμα, το κόστος των ελληνικών CDS ήταν πολύ φθηνό, με πολύ λίγους να βλέπουν στην αγορά το ενδεχόμενο κρατικής χρεοκοπίας. «Πράγματι, μέχρι την τραπεζική κρίση του 2008, τα δεκαετή CDS για προστασία από το ελληνικό χρέος αγοράζονταν με μόλις 20 μονάδες βάσης, δηλαδή έδιναν απόδοση 0,2% για το ποσό που ασφαλίζονταν τον χρόνο».

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά ότι τα hedge funds που αγόραζαν τα εν λόγω CDS δεν κατείχαν το αντίστοιχο ομόλογο για να ανησυχήσουν από πιθανή ελληνική χρεοκοπία. Πρόκειται για μια ευρύτατα διαδεδομένη τακτική που αποκαλείται «naked CDS trading» (απαγορευμένη συναλλαγή CDS).

«Τα hedge funds στοιχημάτιζαν ότι αν η δημοσιονομική κατάσταση της ελληνικής κυβέρνησης χειροτέρευε -όπως περίμεναν- τότε οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων αξίας περί τα 300 δισ. δολάρια θα έτρεχαν απεγνωσμένα για προστασία ή ειδάλλως θα κοίταζαν να τα πουλήσουν».

Το κερδοσκοπικό παιχνίδι των hedge funds δεν περιορίστηκε μόνο στο ελληνικό χρέος. Σύμφωνα με άλλο «ένθετο» δημοσίευμα της ίδιας εφημερίδας, διαχειριστές hedge funds, σε σύσκεψη που έγινε στο Λονδίνο αυτή την εβδομάδα, κατέστρωσαν στρατηγική κατά του ευρώ, φοβούμενοι ότι τα παιχνίδια με την Ελλάδα θα προκαλέσουν αυστηρότερες ρυθμίσεις στις συναλλαγές με CDS.

«Αυτό θα μπορούσε να γίνει με την πώληση ευρώ έναντι του δολαρίου στην αγορά συναλλάγματος ή την προθεσμιακή αγορά, η οποία δίνει τη δυνατότητα στον αγοραστή να πουλήσει ευρώ σε μια συγκεκριμένη τιμή. Αν το ευρώ πέσει, τότε ο αγοραστής είναι μέσα και βγάζει κέρδος».

Υπενθυμίζεται ότι λίγο καιρό πριν η εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» σε πρωτοσέλιδό της (26-28/02) είχε κάνει λόγο για έναν άλλο «μυστικό δείπνο», αυτή τη φορά στο Μανχάταν, στο οποίο μετείχαν hedge funds, όπως το Soros Fund Management (του γνωστού Τζορτζ Σόρος), όπου κατέστρωναν ανάλογη στρατηγική κερδοσκοπίας με ελληνικά CDS από τη μια και το ευρώ από την άλλη.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Το πόσο αξιόπιστες είναι οι πληροφορίες του άρθρυο δεν μπορώ να το ξέρω. Το παραθέτω κυρίως γιατί δίνει μερικές πληροφορίες για τη φύση αυτών των CDSs , δυσώνυμων χρηματοικονομικών παραγώγων, που κινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα όλη την παγκόσμια οικονομία - αν δεν κάνω λάθος, ο τζίρος τους είναι πολλαπλάσιος του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Αποζημιώσεις, Νόμπελ και βελανίδια

2010-03-03T16:54:00.006+02:00

Πέραν του μικροκομματικού προσωπικού οφέλους, ή/και της προσπάθειας αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από την ουσία της κρίσης, ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο λόγο μπορεί να έχει ο οποιοσδήποτε Έλληνας πολιτικός για να αποφασίσει να το παίξει τσαμπουκάς ενάντια στη Γερμανία, είτε με το χαρτί μιας Νέας Εθνικής Αντίστασης – παραβλέποντας την, εντελώς τεχνικής φύσεως, λεπτομέρεια ότι ο πόλεμος έχει λήξει εδώ και 65 χρόνια- είτε με το χαρτί της –υποτιθέμενης…- πολιτισμικής υπεροχής.

Αλλά άντε κι αποφάσισε να το κάνει, χάθηκε ο κόσμος να προηγηθεί λίγη μελέτη; Ο πρόεδρος της Βουλής επικαλέστηκε τα δύο Νόμπελ των Σεφέρη και Ελύτη, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες οι Γερμανοί –λέει- «μήπως έβγαλαν κανέναν Μπετόβεν και δεν τον πήραμε χαμπάρι;». Ο Παντελής Μπουκάλας, για το ίδιο χρονικό διάστημα, έβγαλε τέσσερα τα Νόμπελ των Γερμανών στη λογοτεχνία, ο Στέφανος Κασσιμάτης μέτρησε τα Νόμπελ που πήραν σε όλους τους τομείς και τα έβγαλε σαράντα (αμφότεροι στην Καθημερινή), ενώ ο Νίκος Δήμου στο blog του τα βγάζει πάνω από πενήντα. Τέτοια προκλητική άγνοια εκθέτει πολύ περισσότερα από τον ίδιο – χώρια που αποκαλύπτει πως το επίπεδο του λόγου πολλών Ελλήνων πολιτικών βρίσκεται στο επίπεδο του λόγου κάποιων Γερμανών δημοσιογραφίσκων.

Βέβαια –και δυστυχώς!- ο κ. Πετσάλνικος δεν ήταν μόνος στον αγώνα του: μαζί του εκτόξευσαν μύδρους ο Δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης, ο Πέτρος Ευθυμίου, ο Γιώργος Καρατζαφέρης, το Ινστιτούτο Καταναλωτή και πολλοί άλλοι. Ο συνήθως εκρηκτικός Θεόδωρος Πάγκαλος, ήταν –περιέργως-μάλλον πιο συγκρατημένος.

Σχετικά με τις αποζημιώσεις, κάποιες δικές μου σκέψεις: Πέραν του προφανούς, ότι όταν είσαι, δηλαδή, με την πλάτη στον τοίχο δεν σε παίρνει να κουνάς επιτιμητικά το δάχτυλο σε αυτόν που περιμένεις να σε βοηθήσει, η συνεχής επίκληση των εκκρεμών πολεμικών αποζημιώσεων ευτελίζει κάτι ιερό, που δεν του πρέπει να γίνεται επιχείρημα του τύπου «κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους» και που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί εν καιρώ χωρίς προχειρότητες, χώρια που αποκαλύπτει απουσία άλλων –και ουσιαστικότερων- επιχειρημάτων.

Θα μπορούσε, λ.χ., να αναφερθεί κανείς στη γνώμη πολλών οικονομολόγων, ότι το ευρώ είναι κάτι σαν μετενσάρκωση του Γερμανικού Μάρκου (εφόσον είναι, σε μεγάλο βαθμό, κομμένο και ραμμένο ανάλογα με τις επιθυμίες της Γερμανίας, που υπερασπίζεται σαν κέρβερος το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας – άλλο αν κι εκείνη το παραβιάζει), οπότε ένα μέρος της γκρίνιας μερίδας των Γερμανών για τα προβλήματα που σήμαινε γι’ αυτούς η εγκατάλειψη του ισχυρού και σκληρού δικού τους νομίσματος, είναι αδικαιολόγητο.

Θα μπορούσε να αναφερθεί κανείς στην ανάγκη μερίδας Γερμανών πολιτικών (λέγε με FDP) να υποδαυλίσουν τις προκαταλήψεις που επιβιώνουν στην αντίληψη που έχει ο Γερμανικός λαός για τους Μεσογειακούς λαούς, προκειμένου να λειτουργήσουν αυτοί οι τελευταίοι ως αποδιοπομπαίος τράγος, εν όψει των περικοπών που αναπότρεπτα θα συνεχίσει να υφίσταται το κράτος προνοίας, αλλά και τα εισοδήματα στη Γερμανία.

Θα μπορούσε να αναφερθεί κανείς σε συγκεκριμένα νούμερα – πόσα χρήματα εισέρρευσαν στην Ελλάδα από την Ε.Ε., πόσα από αυτά προέρχονται από τη Γερμανία, και πόσα χρήματα πήγαν στη Γερμανία από τις αγορές Γερμανικών προϊόντων και –ουχ ήττον- οπλικών συστημάτων από τη χώρα μας – δείτε σχετικό δημοσίευμα στο «Βήμα» εδώ.

Θα μπορούσε να αναφερθεί κανείς στην ανάγκη εποπτείας των παραγώγων προϊόντων, με τα οποία κερδοσκοπούν διάφοροι εις βάρος της δικής μας χώρας και του ίδιου του Ευρώ.

Θα μπορούσε να αναφερθεί κανείς στον υποκριτικό αυτοδικαιωτισμό πολλών εκ των εταίρων μας, που ασφαλώς γνώριζαν περί των παραποιημένων μας στοιχείων, αλλά έκαναν τα στραβά μάτια, για λόγους πολιτικούς, και τώρα προσπαθούν να κρύψουν πίσω από τις χρόνιες δικές μας παθογένειες τα δομικά προβλήματα της ίδιας της Ευρωζώνης.

Θα μπορούσε να αναφερθεί κανείς στο άτοπο της αντιμετώπισης δομικά διαφορετικών οικονομιών με τους ίδιους όρους.

Και όλα αυτά όχι για να αρνηθούμε, καταπώς αγαπούμε να κάνουμε, τις τεράστιες δικές μας ευθύνες για το χάλι μας.

Αλλά γιατί, όπως εύστοχα γράφει η Sueddeutsche Zeitung, μια « (..) διένεξη ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία είναι ιδιαίτερα επιβλαβής, γιατί ρίχνει νερό στο μύλο των λαϊκιστών και στις δύο πλευρές και δυσκολεύει εκείνους που αναζητούν μια διέξοδο από τη σημερινή κρίση.»

Κοινώς, ήρθε ο καιρός να επαναφέρουμε τη συζήτηση στην πραγματικότητα, μια πραγματικότητα πολύπλευρη, πολύπλοκη και πολύχρωμη, που ουδεμία σχέση έχει με θλιβερά και βλακώδη κλισέ που βλέπουν τον κόσμο ασπρόμαυρο, τους Μεσογειακούς λαούς ως εκ φύσεως τεμπέληδες και απατεώνες, ή τους κεντροευρωπαίους ως εσαεί οφειλέτες δικούς μας, κατά το αξιοθρήνητο σλόγκαν «όταν εμείς (ποιοι «εμείς», αλήθεια;) χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς τρώγατε βελανίδια».

2 Μαρτίου, Νικολάου του Πλανά

2010-03-02T20:18:00.002+02:00

Γνωρίζω έναν ιερέα εις τας Αθήνας

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Μεταξύ των υπαρχόντων ιερέων υπάρχουσιν ακόμη πολλοί ενάρετοι και αγαθοί, εις τας πόλεις και εις τα χωρία.

Είναι τύποι λαϊκοί, ωφέλιμοι, σεβάσμιοι. Ας μην εκφωνούσι λόγους. Ηξεύρουσιν αυτοί άλλον τρόπον πώς να διδάσκωσι το ποίμνιον.

Γνωρίζω ένα ιερέα εις τας Αθήνας. Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκώτερος των ανθρώπων. Διά πάσαν ιεροπραξίαν αν τού δώσης μίαν δραχμήν, ή πενήντα λεπτά, ή μίαν δεκάραν, τα παίρνει. Αν δεν τού δώσης τίποτε, δεν ζητεί. Διά τρεις δραχμάς εκτελεί παννύχιον Ακολουθίαν, Λειτουργίαν, Απόδειπνον, Εσπερινόν, Όρθρον, Ώρας, το όλον διαρκεί εννέα ώρας. Αν τού δώσης μόνο δύο δραχμάς, δεν παραπονείται. Κάθε ψυχοχάρτι, φέρον τα μνημονευτέα ονόματα των τεθνεώτων, αφού άπαξ τού το δώσης, το κρατεί διά πάντοτε. Επί δύο, τρία έτη εξακολουθεί να μνημονεύη τα ονόματα. Εις κάθε προσκομιδήν μνημονεύει δύο ή τρεις χιλιάδας ονόματα. Δεν βαρύνεται ποτέ. Η προσκομιδή παρ' αυτώ διαρκεί δύο ώρας. Η Λειτουργία αλλάς δύο. Εις την απόλυσιν της Λειτουργίας, όσα κομμάτια έχει εντός τού ιερού, από πρόσφορα ή αρτοκλασίαν, τα μοιράζει όλα εις όσους τύχουν. Δεν κρατεί σχεδόν τίποτε.

Μίαν φοράν έτυχε να χρωστή μικρόν χρηματικόν ποσόν, και ήθελε να το πλήρωση. Είχε δέκα ή δεκαπέντε δραχμάς. Όλα εις χαλκόν. Επί δύο ώρας εμετρούσεν, εμετρούσεν, εμετρούσεν και δεν ημπορούοε να τα εύρη πόσα ήσαν. Τέλος εις άλλος χριστιανός έλαβε τον κόπον και τού τα εμέτρησεν. Είναι ολίγον τι βραδύγλωσσος και περισσότερον αγράμματος. Εις τας ευχάς, τας περισσότερας λέξεις τας λέγει ορθάς, εις το Ευαγγέλιον, τας περισσότερας εσφαλμένας. Θα ειπείτε, διατί η αντίθεσις αύτη; Αλλά τας ευχάς τας ιδίας απαγγέλλει καθ' εκάστην, ενώ την δείνα περικοπήν τού Ευαγγελίου θα την αναγνώση άπαξ ή δις ή, το πολύ, τρις τού έτους, εξαιρέσει ωρισμένων περικοπών συχνά, άλλ' ατάκτως επανερχομένων, ως εις τούς Αγιασμούς, εις τας Παρακλήσεις. Τα λάθη όσα κάμνει εις την ανάγνωσιν, είναι πολλάκις κωμικά και όμως εξ όλων των ακροατών του, εξ όλου τού εκκλησιάσματος, κανείς μας δεν γελά. Διατί; Τον εσυνηθήσαμεν και μας αρέσει. Είναι αξιαγάπητος• Είναι απλοϊκός και ενάρετος. Είναι άξιος τού πρώτου Μακαρισμού τού Σωτήρος.

Τώρα υποθέσατε ότι αυτός ο ίδιος ιερεύς είχε εξέλθει από ιεροδιδασκαλείον, παλαιόν ή νέον,θα είχε διαφοράν επί το βέλτιον; Θα ήτο πασαλειμμένος με ολίγα ατελή, κακοχώνευτα και συγκεχυμένα γράμματα, με περισσοτέραν οίησιν και αξιώσεις; Θα ήτο δια τούτο καλύτερος;

Πηγή: περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ, τεύχος 16 (από το βιβλίο Ο παπα- Νικόλας Πλανάς, Εκδόσεις «ΑΣΤΗΡ», Αθήνα 1979. ) - Εγώ το ήκλεψα από το διαδίκτυο.

Τρία διαφωτιστικά άρθρα...

2010-02-22T17:43:00.002+02:00

....από την Καθημερινή

Η ώρα της αλήθειας για την Ε.Ε.

Αν δεν αναθεωρηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας, οι Ευρωπαίοι θα αντιμετωπίζουν στο μέλλον την Ενωση, όπως οι Λατινοαμερικανοί το ΔΝΤ
Του Πετρου Παπακωνσταντινου
«Δεν μπορεί να ερωτευτεί κανείς μια κοινή αγορά, χρειάζεται κάτι περισσότερο», είπε κάποτε ο ισχυρότερος πρόεδρος που πέρασε από την Κομισιόν, ο Ζακ Ντελόρ, για να δικαιωθεί σύντομα με τα «όχι» των πολιτών σε αλλεπάλληλα ευρωδημοψηφίσματα. Θα έπρεπε όμως να προσθέσει: Μπορεί κάλλιστα να μισήσει κανείς μια τέτοια Ενωση! Οπως σημειώνει ο αρθρογράφος των Financial Times Βόλφγκανγκ Μίνχαου, εάν οι Βρυξέλλες αποτύχουν να προστατεύσουν ευάλωτες χώρες-μέλη από τις επιθέσεις των διεθνών κερδοσκόπων και τις εγκαταλείψουν στο έλεος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, «τότε η Ελλάδα μπορεί να εξελιχθεί όπως εξελίχθηκε η Αργεντινή», και η Ευρωπαϊκή Ενωση να γίνει τόσο απεχθής, όσο απεχθές είναι το ΔΝΤ στα μάτια των λαών της Λατινικής Αμερικής.
Η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια απέναντι στην ασφυκτική πίεση των Βρυξελλών για «μέτρα που θα στάζουν αίμα», εκφράζεται ολοένα και περισσότερο υψηλόφωνα. Στο τελευταίο βιβλίο του, ο Γάλλος οικονομολόγος Φρεντερίκ Λορντόν παρομοιάζει τους κέρβερους του Μάαστριχτ, που επιμένουν στην αυστηρή τήρηση των δημοσιονομικών ορίων σε εποχή κρίσης, με τους Χιλιαστές που αρνούνται να κάνουν μετάγγιση αίματος για να μην παραβιάσουν το δόγμα τους και με τους τροχονόμους που σταματάνε το ασθενοφόρο για… υπέρβαση του ορίου ταχύτητας!
Το παραβίαζαν
Από την πλευρά του, ο κοινωνιολόγος Σαμίρ Ναΐμ σημείωνε πρόσφατα στην ισπανική El Pais ότι η Κομισιόν «συμπεριφέρεται ωσάν να μην υπήρχε κρίση και επιμένει να εξαναγκάσει αυτές τις χώρες (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία) να υποταχθούν σε ένα Σύμφωνο Σταθερότητας, το οποίο παραβίαζαν Γερμανία και Γαλλία όποτε αυτό τις βόλευε». Και ο αρθρογράφος προσθέτει: «Είναι μια σουρεαλιστική πολιτική! Ακόμη και ο διευθυντής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος-Καν, δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει ότι είναι πολύ νωρίς να αποσύρουμε τα κίνητρα, υπό μορφή κρατικών δαπανών, για την αναζωογόνηση της οικονομίας, αλλά οι Βρυξέλλες, πιστές στο φιλελεύθερο δόγμα, κωφεύουν. Πρώτα σώνουμε τις τράπεζες, και ύστερα απαιτούμε από τα κράτη να περάσουν το κόστος της ευθυγράμμισης με το Σύμφωνο Σταθερότητας στους ώμους των λαών. Κι όλα αυτά στον βωμό του ισχυρού ευρώ, σύγχρονης εκδοχής του γερμανικού μάρκου, το οποίο ωφελεί συστηματικά τις ισχυρότερες χώρες». Οτι τα υπαρκτά, αλλά όχι τραγικά δημοσιονομικά προβλήματα της Ελλάδας και άλλων χωρών ήταν μόνο η αφορμή, αποτελεί πλέον κοινό τόπο. Το δημόσιο έλλειμμα της Αμερικής είναι της ίδιας τάξης μεγέθους με αυτό της Ελλάδας και το ίδιο θα συμβεί εντός της προσεχούς διετίας με το χρέος, το οποίο, σύμφωνα με τις προβλέψεις του ίδιου του Λευκού Οίκου, θα ξεπεράσει το 100% του ΑΕΠ. Πρόσφατα το ΔΝΤ δημοσίευσε τη μαύρη λίστα των χωρών με τα πιο απειλητικά δημόσια οικονομικά. Την πρώτη θέση μοιράζονται… Βρετανία και Ιαπωνία, οι οποίες, πάντα κατά το ΔΝΤ, θα χρειαστεί να εξοικονομήσουν το 13% του ΑΕΠ εντός της προσεχούς δεκαετίας για να σταθεροποιήσουν τις οικονομίες τους. Ακολουθούν, γύρω στο 9%, η Ιρλανδία, η Ισπανία, ναι η Ελλάδα και, ω του θαύματος, οι… Ηνωμένες Πολιτείες! Φυσικά, ουδείς διανοήθηκε να παραπέμψει στην «τεχνογνωσία του ΔΝΤ» την Ιαπωνία, τη Βρετανία ή τις ΗΠΑ. Αν λοιπόν η εικόνα μιας Ελλάδας-μαύρου πρόβατου, που χρεοκοπεί γιατί επί σειράν ετών ζούσε σπάταλα, είναι τουλάχιστον υπερβολική, τότε πώς έγινε και βρεθήκαμε στο κέντρο της θύελλας; Η απάντηση είναι ότι η μικρή και έκθετη σε πολλαπλούς, οικονομικούς και εθνικούς εκβιασμούς Ελλάδα, αναδείχθηκε σε ιδανικό θύμα ενός κερδοσκοπικού οργίου και μιας πολιτικής αναμέτρησης Τιτάνων, που την υπερβαίνουν κατά πολύ.
Εν αρχή ην η κερδοσκοπία. Πέρυσι τέτοιο καιρό, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και των χωρών-μελών της Ενωσης διοχέτευσαν κολοσσιαία ποσά, ισοδύναμα με το απίστευτο 25% του ΑΕΠ, για να διασώσουν τις τράπεζες. Τώρα, οι ίδιες τράπεζες δαγκώνουν το χέρι που τις ταΐζει, καθώς κερδοσκοπούν πάνω στην πιθανότητα χρεοκοπίας των κρατών, τα οποία καταχρεώθηκαν για χάρη τους! Βασικός μηχανισμός ληστείας είναι τα παράγωγα πάνω στα κρατικά ομόλογα, τα διαβόητα CDS (credit default swaps), τα οποία ήταν ο αρχικός πυροδότης της κρίσης στη Γουόλ Στριτ, το 2007 και για την αχαλίνωτη κερδοσκοπία των οποίων διέταξε πρόσφατα έρευνες η ισπανική ΚΥΠ.
Λεπτομέρεια: το 75% των CDS στην περίπτωση του ελληνικού χρέους βρίσκεται στα χέρια δύο γιγάντων της Γουόλ Στριτ, GoldmaSachs και JP Morgan, και της... γερμανικής Deutsche Bank, οι πολιτικοί προϊστάμενοι της οποίας διαγωνίζονται στο ευγενές σπορ ποιος θα καθυβρίσει περισσότερο τους «ανεύθυνους» Ελληνες, τους οποίους λεηλατούν! Είναι προφανές ότι οι σύγχρονοι Σάυλοκ έχουν κάθε λόγο να συντηρούν την εικόνα της «ελληνικής τραγωδίας», η οποία ανεβάζει τα spreads και μαζί με αυτά τις αποδόσεις των κεφαλαίων τους.
Πολιτικό παιχνίδι
Πάνω σ' αυτό το οικονομικό υπόστρωμα εξελίσσεται το μεγάλο, πολιτικό παιχνίδι. Αρχικά, οι Γερμανοί αντιμετώπισαν την ασθενή Ελλάδα ως πυγμαχικό σάκο για να προειδοποιήσουν άλλες, πολύ ισχυρότερες χώρες -Ισπανία, Ιταλία, Βέλγιο, Αυστρία, ακόμη και την ίδια τη Γαλλία- ότι δεν θα ανεχθούν χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας, όπως ζητούν όχι μόνο αριστερές δυνάμεις και συνδικάτα, αλλά και αστικές ελίτ αυτών των χωρών. Παράλληλα, η διολίσθηση του ευρώ έναντι του δολαρίου (και του συνδεδεμένου με το δολάριο κινεζικού γουάν) λόγω των καταστροφολογικών σεναρίων που τροφοδοτεί η «κρίση των PIGS», βοηθάει τις γερμανικές εξαγωγές να ανακτήσουν μέρος του χαμένου εδάφους. Πρόκειται ουσιαστικά για άλλο ένα επεισόδιο του ακήρυκτου εμπορικού πολέμου χαμηλής έντασης στο τρίγωνο ΗΠΑ - Ε.Ε. - Κίνα, που έχει προκαλέσει η παγκόσμια κρίση. Η απάντηση Ουάσιγκτον και Λονδίνου στην Ευρωζώνη ήρθε με τα σενάρια για παραπομπή της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, κάτι που θα ισοδυναμούσε με πολιτικό εξευτελισμό της Ε.Ε. και μοιραίο πλήγμα στην αξιοπιστία του ίδιου του ευρώ.

...................................

Το γερμανικό πρόβλημα

Δεν είναι δυνατόν οι συνετοί, παραγωγικοί Γερμανοί να πληρώνουν διαρκώς για τις μαύρες τρύπες που δημιουργούν οι ανεύθυνοι, υπερκαταναλωτικοί Μεσόγειοι: αυτό είναι το λάιτ-μοτίφ της γερμανικής θεώρησης των πραγμάτων, την οποία αναπαράγουν με ανεξήγητη ευκολία ουκ ολίγοι αναλυτές του Νότου. Πιο κοντά στην πραγματικότητα, η αρθρογράφος της El Pais Αλίθια Γονδάλεθ υπογράμμιζε, την περασμένη Κυριακή, την «επικίνδυνη, δομική αστάθεια της Ενωσης, όπου το μέγα πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας έχει αντανάκλαση στα μεγάλα ελλείμματα, τα οποία καλούνται να υποστηρίξουν άλλες χώρες-μέλη».
Αν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα ήταν ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό εγχείρημα με βασικούς αρχιτέκτονες Γάλλους (Μονέ, Σουμάν κ.ά.), η ΟΝΕ υπήρξε δημιούργημα της Μπούντεσμπανκ και το ευρώ μετενσάρκωση του γερμανικού μάρκου. Με τη συνθήκη του Μάαστριχτ και το Σύμφωνο Σταθερότητας, η Γερμανία θωρακίζει την υπεροπλία της ως προς την παραγωγικότητα της εργασίας, αφαιρώντας από τους ασθενέστερους εταίρους της τα παραδοσιακά όπλα για την προάσπιση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων τους: την έκδοση και την υποτίμηση του νομίσματος, αλλά και τον καθορισμό χαμηλών επιτοκίων (φτηνό χρήμα) ώστε να δώσουν ώθηση στην εσωτερική ανάπτυξη.
Αποτέλεσμα είναι, για κάθε ευρώ που δίνουν οι Γερμανοί για τον ούτως ή άλλως αναιμικό κοινοτικό προϋπολογισμό, να εισπράττουν περισσότερα, καθώς το βαρύ πυροβολικό της γερμανικής βιομηχανίας σαρώνει χωρίς αντίσταση τις μη ανταγωνιστικές αγορές των μικρότερων χωρών - χώρια που μεγάλο μέρος των κοινοτικών κονδυλίων επιστρέφει στο Βερολίνο μέσω των έργων που ανατίθενται στις όποιες Hochtief, Siemens κ.ά.
Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια οι γερμανικές κυβερνήσεις ακολουθούν συστηματικά πολιτική κοινωνικού ντάμπινγκ σε βάρος των εταίρων τους. Εκμεταλλευόμενες την τσακισμένη εργατική δύναμη της πρώην Ανατολικής Γερμανίας (ο πληθυσμός της οποίας έπεσε από τα 16 στα 12,5 εκατομμύρια μέσα σε 18 χρόνια), οι κυβερνήσεις Σρέντερ και Μέρκελ έριχναν συνεχώς, επί επτά χρόνια στη σειρά, τα εργατικά εισοδήματα, τα οποία την ίδια περίοδο σημείωναν αύξηση γύρω στο 15% στη Γαλλία και την Ισπανία. Αυτός ο αθέμιτος ανταγωνισμός βρίσκεται, σε μεγάλο βαθμό, πίσω από τα γερμανικά πλεονάσματα και τα μεσογειακά ελλείμματα.
Η μυωπική πολιτική του Βερολίνου στοίχισε στην Ευρωζώνη μια περίοδο αναιμικής ανάπτυξης, σαφώς ασθενέστερης από εκείνη των ανταγωνιστών της, την οποία διαδέχθηκε η παρούσα κρίση. Την περασμένη εβδομάδα, μάλιστα, ανακοινώθηκε ότι η ανάπτυξη στη Γερμανία και στην Ευρωζώνη σχεδόν μηδενίστηκε, κάτι που ενίσχυσε τους φόβους για ενδεχόμενο δεύτερο κύμα ύφεσης, αν οι ιθύνοντες δεν ανακρούσουν πρύμναν από την αντιαναπτυξιακή πολιτική της δρακόντειας δημοσιονομικής πειθαρχίας.

..........................................

Στην όχθη του πολιτικού Ρουβίκωνα

Μπορεί η σοβούσα κρίση να μη φέρει το τέλος της Ευρωζώνης, είναι όμως πολύ πιθανό να φέρει το τέλος της Ε.Ε. στη μορφή που γνωρίζουμε. Αποτελεί πλέον κοινό τόπο ότι το ιστορικά ανέκδοτο εγχείρημα ενός κοινού νομίσματος χωρίς κοινό προϋπολογισμό, χωρίς κοινή φορολογική και κοινωνική πολιτική, αλλά και χωρίς πολιτική διακυβέρνηση της Κεντρικής Τράπεζας, έχει ημερομηνία λήξης.
Από την άλλη, κερδίζει έδαφος η ιδέα για μια φυγή προς τα εμπρός, προς ένα άλμα στην οικονομική και πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, όπως αυτό που πραγματοποίησε η Αμερική μετά το κραχ του 1907 στη Γουόλ Στριτ. Μέχρι τότε, ο νεαρός βιομηχανικός γίγαντας στηριζόταν σε πήλινα πολιτικά πόδια, καθώς οι επί μέρους Πολιτείες είχαν τεράστιο βαθμό αυτονομίας και το ομοσπονδιακό κράτος δεν διέθετε ούτε Κεντρική Τράπεζα, ούτε σοβαρό προϋπολογισμό.
Το πρώτο, αποφασιστικό βήμα θα μπορούσε να έρθει με τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου (ΕΝΣ), δανειστή τελευταίας ευκαιρίας για τις ευάλωτες χώρες-μέλη, οι οποίες θα προστατεύονταν από την αχαλίνωτη κερδοσκοπία μέσω ευρωπαϊκών ομολόγων με λογικό επιτόκιο. Τη δημιουργία ενός ΕΝΣ πρότεινε από τις στήλες της γαλλικής Le Monde ο πρώην αξιωματούχος του ΔΝΤ Στεφάν Κοσέ. Υπενθύμισε δε ότι και οι Ασιάτες, μετά την κρίση που τους συγκλόνισε, το 1997, δημιούργησαν ένα εμβρυακό Ασιατικό Νομισματικό Ταμείο, το οποίο ενισχύθηκε προσφάτως με συμφωνία των δύο περιφερειακών γιγάντων, Κίνας και Ιαπωνίας.
Κάτι τέτοιο, όμως, θα σήμαινε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι έτοιμοι να διαβούν έναν πραγματικό πολιτικό Ρουβίκωνα. Η δημιουργία του ΕΝΣ θα δημιουργούσε ισχυρή δυναμική για τα επόμενα, λογικά βήματα: Σημαντικό κοινοτικό προϋπολογισμό -πολλαπλάσιο του γελοίου 1% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, που είναι σήμερα- ο οποίος θα μπορούσε να στηρίξει μια αναδιανεμητική πολιτική για την πραγματική, οικονομική σύγκλιση, στο εσωτερικό της Ευρωζώνης· κοινή φορολογική πολιτική και κατώτατο ευρωπαϊκό μισθό, στον αντίποδα της σημερινής λογικής του κοινωνικού ντάμπινγκ· ριζοσπαστικά μέτρα ελέγχου των κερδοσκοπικών κεφαλαίων και ιδίως των παραγώγων· και πολιτική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης, όπως προτείνουν ήδη Σαρκοζί και Θαπατέρο.
Προφανώς, η κίνηση του γαλλογερμανικού ζεύγους προς μια τέτοια, φεντεραλιστική κατεύθυνση θα θορυβήσει τα μέγιστα τις ΗΠΑ και θα φέρει τη Βρετανία ενώπιον του υπαρξιακού διλήμματος να επιλέξει μεταξύ του υπερατλαντικού συμμάχου και των ηπειρωτικών εταίρων της.
Δεν είναι λοιπόν περίεργο που Ουάσιγκτον και Λονδίνο προσπαθούν, μέσω δημοσιευμάτων που εκθειάζουν το ρόλο του ΔΝΤ, να πνίξουν το μωρό στην κούνια του.
Σε κάθε περίπτωση, ο δρόμος προς το ΕΝΣ φαίνεται για την ώρα μακρύς και αβέβαιος. Μόνο ακραία κοινωνικά φαινόμενα ή/και η απειλή άμεσης διάλυσης της Ευρωζώνης θα μπορούσαν να μετακινήσουν τη Γερμανία από τη λογική του Συμφώνου Σταθερότητας, την οποία η ίδια επέβαλε.
Ιnfo - Σταύρος Τομπάζος, Κώστας Βεργόπουλος et al, «Ευρώπη; Ποια Ευρώπη; Κρίση και εναλλακτικές πολιτικές», Πολύτροπον, 2008.
- Ξενοφών Γιαταγάνας & Δημήτρης Καλουδιώτης, «Ηπια Ηγεμονία: Η Ευρώπη μετά την κρίση», Κριτική, 2009.
- Perry Anderson, «The New Old World», Verso, 2009.
- Frederic Lordon, «La crise de trop», Fayard, 2009.

Δύο (απ)όψεις

2010-02-19T23:42:00.002+02:00

Δύο διαφορετικές απόψεις. Δύο διαφορετικές, αλλά πιθανώς εξίσου αληθινές πτυχές της κρίσης που ζούμε.

Οι Γερμανοί δεν ξανάρχονται

Tου Αθανασιου Ελλις

Εθισμένοι στις επιδοτήσεις που έχουμε λάβει τις τελευταίες δεκαετίες από ισχυρές ευρωπαϊκές οικονομίες, και κυρίως τη Γερμανία, αδυνατούμε να κατανοήσουμε τον σκεπτικισμό των Βρυξελλών, και πολύ περισσότερο τον αρνητισμό του Βερολίνου, έναντι της παροχής οικονομικής στήριξης προς την Ελλάδα. Κάποιοι, μάλιστα, σπεύδουν να τον αποδώσουν σε «ανθελληνισμό» ή ακόμη και «ρατσισμό».

Ομως, οι χώρες που αρνούνται να στηρίξουν για πολλοστή φορά την Ελλάδα συμπεριφέρονται όπως θα έκανε ο οποιοσδήποτε αν ξαφνικά συνειδητοποιούσε ότι αυτός τον οποίο βοηθούσε επί τριάντα χρόνια, επειδή ο τελευταίος επεκαλείτο οικονομική δυσχέρεια, αποδεικνύεται ότι τον κορόιδευε συστηματικά. Προς το παρόν, λοιπόν, οι Γερμανοί δεν ξανάρχονται. Σε μια δύσκολη παγκόσμια οικονομική συγκυρία, η οποία πλήττει και τον Γερμανό εργαζόμενο, η Αγκελα Μέρκελ δεν μπορεί να αγνοήσει τη δική της κοινή γνώμη η οποία αρνείται να βοηθήσει και πάλι τους Ελληνες που αποδεδειγμένα, και ενίοτε προκλητικά, ζούσαν υπεράνω των δυνατοτήτων τους, εξαργυρώνοντας τις επιταγές που υπέγραφαν οι Γερμανοί φορολογούμενοι.

Τα καλοκαίρια, οι Γερμανοί τουρίστες και λάτρεις της αρχαίας Ελλάδας, οι οποίοι έρχονται να απολαύσουν τον καιρό, τις θάλασσες και την ιστορία μας, βιώνουν τον υπερκαταναλωτισμό των Ελλήνων. Πολυτελείς κατοικίες, ακριβά αυτοκίνητα, κέντρα διασκέδασης γεμάτα, ενδύσεις που ακολουθούν την τελευταία λέξη της μόδας, συνθέτουν μια πραγματικότητα που θα ζήλευαν αρκετοί, ακόμη και στη Γερμανία, τη μεγαλύτερη οικονομία και πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι όλοι οι Ελληνες ζουν πλουσιοπάροχα, αλλά η εικόνα που εκπέμπεται είναι βέβαιο ότι δεν συνάδει με το χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο του μέσου Ελληνα, και εν μέρει εξηγεί τον αρνητισμό των Γερμανών. Η πλειοψηφία μάλιστα των τελευταίων επιθυμεί την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, καθώς εξακολουθούν να την θεωρούν αναξιόπιστη.

Ακόμη και οι δυο ηγέτες με την καλύτερη έξωθεν μαρτυρία στα μάτια της Ευρώπης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Κώστας Σημίτης, οι οποίοι έβαλαν την Ελλάδα, ο πρώτος στην ΕΟΚ το 1980 και ο δεύτερος στην ΟΝΕ είκοσι χρόνια αργότερα, το έκαναν χωρίς και στις δυο περιπτώσεις η χώρα μας να πληροί τις προϋποθέσεις. Ο τελευταίος μάλιστα βρέθηκε τις τελευταίες ημέρες στο στόχαστρο για τις λογιστικές αλχημείες της ένταξης στο ευρώ. Δεν πρέπει, λοιπόν, να εκπλήσσει το γεγονός ότι, αισθανόμενοι πως έχουν πέσει θύματα κοροϊδίας, οι Γερμανοί, αλλά και πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι, δηλώνουν ευθαρσώς ότι για να παράσχουν την οποιαδήποτε επιπλέον βοήθεια στην Ελλάδα, η τελευταία οφείλει να ανταποκριθεί έμπρακτα στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει και να περιορίσει τις σπατάλες και τα παντός είδους κεκτημένα, μειώνοντας στην πορεία και το τεράστιο έλλειμμα που παρουσιάζει.

Δεν αρκούν πλέον οι υποσχέσεις, ούτε οι συχνά εξαιρετικές επιδόσεις του Γιώργου Παπανδρέου και του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στους τομείς της δημόσιας προβολής και της επικοινωνιακής διαχείρισης της κατάστασης. Το προϊόν παραμένει προβληματικό, και οι αγορές αλλά και οι εταίροι μας καχύποπτοι. Ολοι απαιτούν την επιλογή και, κυρίως, την εφαρμογή μιας επώδυνης θεραπείας που θα φέρει αποτελέσματα, υποστηρίζοντας ότι «δεν βοηθάς έναν αλκοολικό με το να του προσφέρεις άλλο ένα ποτό». Δυστυχώς, η αρνητική εικόνα που έχουν πολλοί Ευρωπαίοι για τη χώρα μας δεν θα βελτιωθεί το επόμενο διάστημα όταν στο πλαίσιο της εξεταστικής επιτροπής για την οικονομία θα παρακολουθούν τις λυσσαλέες συγκρούσεις των δυο κομμάτων εξουσίας τα οποία θα προσπαθούν να επιρρίψουν το ένα στο άλλο τις ευθύνες για την υπερχρέωση της χώρας και την απώλεια αξιοπιστίας, φαινόμενα που ο κάθε νοήμων Ελληνας πολίτης γνωρίζει ότι άρχισαν τη δεκαετία του ’80 και συντελέσθηκαν διαχρονικά και διακομματικά.

Ανάγκη και καταπίεση

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη
Αν καταλαβαίνω καλά, η Ευρωπαϊκή Ενωση, η Ευρωζώνη (δηλαδή η Γερμανία και μερικά ακόμη βιομηχανικά κράτη), η Κομισιόν, η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, όλη αυτή η δύναμη που τόσα χρόνια ονομάζουμε Ευρώπη και κατ’ επέκταση Δύση, συμμάχησε με τις κερδοσκοπικές «Αγορές» για να θέσουν ορόσημα στην ελευθερία μας και στην εθνική κυριαρχία. Επιμένουν φορτικά ότι η ελευθερία μας και η εθνική κυριαρχία οφείλει για απεριόριστο χρονικό διάστημα να κινηθεί στο ασφυκτικό περιθώριο ανάμεσα σε δύο ορόσημα: το ένα δείχνει την πτώχευση και τον γκρεμό, όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Γιώργος Παπανδρέου και το άλλο δείχνει την πλήρη, τη χωρίς δεύτερη συζήτηση, τη δουλική αποδοχή των κελευσμάτων τους. Για μια κυβέρνηση που εκλέγεται ελεύθερα από τον λαό μιας χώρας δεν είναι μόνο θέμα κύρους και γοήτρου. Είναι και θέμα καθημερινής πρακτικής όταν είναι υποχρεωμένη να μεριμνά για την καθημερινή λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας, έστω σε χαμηλά επίπεδα απόδοσης ώστε να αποφεύγεται η κοινωνική έκρηξη. Ομολογουμένως δεν είναι αυτή η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», την οποία είχαμε σκεφθεί και φαντασθεί και στην οποία είχαμε τόσο ελπίσει, διεκδικώντας μια θέση έστω ευρωπαϊκής επαρχίας. Αυτό που μας προτείνουν τώρα δεν είναι καν ευρωπαϊκή επαρχία. Είναι μοντέλο αποικίας το οποίο ανέσυραν από το σχετικά πρόσφατο παρελθόν τους.
Για να είμαστε εξηγημένοι. Δεν είναι τόσο τα μέτρα που προτείνουν. Αυτά τα μέτρα, σχεδόν στο σύνολό τους, εδώ και πολλά χρόνια και με διαφορετικές κυβερνήσεις τα απαιτούσε η κοινή λογική. Οχι μόνο αυτά, αλλά και πολλά ακόμη που θα μας έκαναν ικανούς να συμμετέχουμε με ίσους όρους σε οργανωμένη ομάδα κρατών, όπως είναι η Ευρωζώνη με μέλη υψηλής και χαμηλής ανάπτυξης. Για πολλούς λόγους, περισσότερο υποκειμενικούς, σφάλματα, παραλείψεις, αλλά και αθλιότητες των κυβερνήσεων, μας εμπόδισαν να ακολουθήσουμε την κοινή λογική και να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις ανανέωσης και εκσυγχρονισμού, στη λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας.
Δεν είναι τόσο τα μέτρα που μας ενοχλούν. Μόνοι μας θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και άλλα, για παράδειγμα την αναδιοργάνωση της αγοράς εργασίας, τη μεταρρύθμιση των συστημάτων Εκπαίδευσης και Υγείας που είναι πολυδάπανα και ταυτόχρονα χαμηλής απόδοσης. Είναι κυρίως ο τρόπος με τον οποίο μονομερώς ορίζουν τα μέτρα, καταπιεστικά επιμένουν στην άμεση εφαρμογή τους, συνεπικουρούμενοι από ενορχηστρωμένα σχόλια και εφιαλτικά σενάρια του διεθνούς Τύπου.
Αλλά και πάλι δεν είναι λόγοι γοήτρου και κύρους που μας κάνουν να εξοργιζόμαστε. Είναι πάλι πρακτικοί λόγοι στην εφαρμογή των μέτρων που θα οδηγούσαν στην απόγνωση μια κυβέρνηση και ένα λαό. Τόσο μεγάλες αλλαγές σε μια χώρα απαιτούν χρόνο και ιεράρχηση, γιατί θίγουν ισχυρές πραγματικότητες, εδραιωμένα δικαιώματα, κακοφορμίζουν χρόνιες πληγές. Είναι σαν να μας ζητούν, καταπιεστικά, να διορθώσουμε μέσα σε τρεις μήνες ή σε ένα χρόνο όλες τις στρεβλώσεις... από συστάσεως του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Αυτό είναι μάλλον ανέφικτο και είναι ακριβώς αυτή η καπιταλιστική επιμονή που μας ενοχλεί και μας κάνει καχύποπτους.

Καθημερινή, 18.02

2010-02-13T13:37:00.002+02:00

Χτες βράδυ αργά, γύρω στη μία παρά, γωνία Αγησιλάου και Κολωνού, λίγο κάτω απ' την Ομόνοια. Καμμιά δεκαριά Κινέζοι χτυπούσαν αλύπητα ένα παληκάρι. Φωνάξαμε, είπαμε ότι έρχεται η αστυνομία, τον άφησαν.

Έχανε αίμα. Είπα δυο-τρεις φορές να προσπαθήσουμε να σταματήσουμε την αιμορραγία, αλλά κανείς μας δεν τόλμησε να τον αγγίξει - ούτε οι αστυνομικοί που ήρθαν λίγο μετά.

Το ασθενοφόρο ήρθε μετά από σαράντα λεπτά, παρά τις διαδοχικές κλήσεις που έγιναν.

Ήταν ήδη νεκρός. Έσβησε ήσυχα, δεν καταλάβαμε τη στιγμή του θανάτου.

Απ' ό,τι είδα σήμερα στη σχετική ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο naftemporiki.gr, είχε φάει δυο μαχαιριές - μια στα πλευρά και μια στο πόδι. Παρηγοριέμαι στη σκέψη ότι ίσως να μην καταφέρναμε τίποτε, ακόμη κι αν είχαμε προσπαθήσει. Αλλά όπως και νά 'χει, είναι βαρύ: Ο δόλιος έσβησε μπροστά μας, δίπλα μας. Το πιο πολύ που κάναμε ήταν να του αγγίξουμε λίγο το μέτωπο, να πούμε δυο λόγια του τύπου "Κρατήσου, έρχεται βοήθεια". Είμασταν απλά παρόντες, ενώ εκείνος ξεψυχούσε στο πεζοδρόμιο.

2010-02-06T13:07:00.004+02:00

Το αίμα των κοινωνιών

Του Nικου Γ. Ξυδακη

Η δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας οφείλεται κυρίως σε δικές της δομικές αδυναμίες και σε εγκλήματα της πολιτικής τάξης κατ’ εξακολούθηση. Ωστόσο, η παρούσα δυσχέρεια κατά τον δανεισμό της δεν οφείλεται μόνο στις δικές της αμαρτίες. Μετά την αμαρτωλή Ελλάδα, οι αγορές πιέζουν αναλόγως και τις άλλες χώρες του μεσογειακού Νότου, όπως ακριβώς είχαν προβλέψει ανεξάρτητοι οικονομολόγοι, ενδέχεται δε να ακολουθήσουν και άλλες χώρες της Ε.Ε. Απώτερος στόχος είναι η Eυρωζώνη και το κοινό νόμισμα.

Οι αγορές ζητούν αίμα· το αίμα των κυβερνήσεων και των κοινωνιών. Μα ακριβώς αυτές οι ίδιες κυβερνήσεις και οι κοινωνίες, προ έτους έσπευδαν να στηρίξουν με το αίμα τους τις καταρρέουσες αγορές, όταν έσκαγαν οι φούσκες των γκόλντεν μπόις. Στο μπρα ντε φερ που ακολούθησε, με θέμα τον έλεγχο κινήσεως κεφαλαίων και τις ρυθμίσεις για αποτροπή και άλλης φούσκας, τα μεν ευρωπαϊκά κράτη ολιγώρησαν και κρύφτηκαν πίσω από Σύμφωνα εικοσαετούς ηλικίας, οι δε κερδοσκόποι ανασυντάχθηκαν ακαριαία επιζητώντας επαναφορά στην προτέρα κατάσταση χωρίς κανένα περιορισμό. Την κατίσχυση των κερδοσκόπων διαπιστώνουμε σήμερα, με θύμα όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά πρωτίστως το ευρώ και την ίδια την ευρωπαϊκή συνοχή.

Η εφημερίδα Le Monde έγραψε στο κύριο άρθρο της υπό τον τίτλο «Ολοι Ελληνες;» τα εξής προφητικά: «Η έξοδος από την κρίση προαναγγέλλεται δύσκολη πολιτικά και κοινωνικά – το υποδηλώνει η αναβίωση του λαϊκισμού. Ο τρόπος όμως που οι Ελληνες θα αποδεχθούν την επερχόμενη λιτότητα θα παρακολουθείται στενά από πολλές πρωτεύουσες, η πολιτική των οποίων ακολουθεί διακριτικά ανάλογο δρόμο».

Οι σοβαροί αναλυτές έχουν επισημάνει προ πολλού τον βαθύτατα πολιτικό χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης· τώρα, επισημαίνουν επιπλέον τον κίνδυνο κοινωνικών εκρήξεων, με απρόβλεπτες συνέπειες, εφόσον η κρίση μετακυλισθεί μονομερώς στις κοινωνίες, ενώ οι αγορές θα παραμένουν αλώβητες και ανεξέλεγκτες, ικανές να επιβάλλουν τις ορέξεις τους, να επιτίθενται σε κράτη, να υπαγορεύουν πολιτική. Η κρίση θέτει πλέον ζητήματα κυριαρχίας και ισχύος.

Δεν έχω κάτι να προσθέσω στις, ώς συνήθως, καίριες επισημάνσεις του Νίκου Ξυδάκη. Μόνο την ευχή η κρίση να αποτελέσει ευκαιρία, εντός και εκτός συνόρων, ευκαιρία ποικίλων και τραγικά απαραίτητων επαναπροσδιορισμών- αν και για τα καθ' ημάς δεν ξέρω τι θα μπορούσε να δικαιολογήσει έστω και λίγη αισιοδοξία.

Αυτό που κυρίως με τρομάζει είναι το πόσο απροετοίμαστοι είμαστε, πόσοι αμάθητοι στις δυσκολίες και τις στερήσεις - πράγμα που μπορεί να αποδειχτεί πολύ πιο δύσκολο από την κρίση αυτή καθ' εαυτή. Αμάθητοι, κακομαθημένοι, λαπάδες με μόνο όραμα τα φράγκα, την κατανάλωση που δε γνωρίζει όρια (αλήθεια, έχει παρατηρήσει άλλος κανείς πόσο ανησυχητικά και μάλλον αδικαιολόγητα έχουν αυξηθεί οι Porsche -Cayenne και άλλα μοντέλα- στην Αθήνα;)