Κι ένα καλό νέο...

Οχι κατεδάφιση στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου
Το ΣτΕ ακύρωσε υπουργική απόφαση
Του Νικου Bατοπουλου

Δεν θα κατεδαφιστεί τελικά η αρ ντεκό πολυκατοικία της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17, το πλησιέστερο κτίριο τη παλιάς Αθήνας στο Νέο Μουσείο Ακροπόλεως. Το κτίριο Κουρεμένου, που έγινε διάσημο διεθνώς καθώς η προοπτική κατεδάφισής του, για να απελευθερωθεί η οπτική επαφή Μουσείου και Ιερού Βράχου, προκάλεσε πάθη και εκατέρωθεν επιχειρηματολογία, προστατεύεται πλέον από την υπ’ αριθμ. 2335/2009 απόφαση του ΣτΕ. Σύμφωνα με αυτήν ακυρώνεται προηγούμενη υπουργική απόφαση του 2007 που αφαιρούσε από το κτίριο την κρατική προστασία.

Αστικό μέτωπο

Η εξέλιξη αυτή δικαιώνει την προσφυγή των ενοίκων του ακινήτου και θεωρείται σημαντική όχι μόνο διότι θέτει τέρμα σε μία εκκρεμότητα αλλά και διότι τοποθετεί το σκεπτικό της απόφασης σε μία ευρύτερη πλατφόρμα καθώς μιλάει για σύνολα και αστικά μέτωπα επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. «...Aποτελεί ένα αρχιτεκτονικό σύνολο που εμπίπτει στην προστασία του αρχαιολογικού νόμου και της σύμβασης της Γρανάδας και έχει αυτοτελή αξία για τη φυσιογνωμία της περιοχής, η οποία συνιστά κομβικό σημείο της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων της πόλης των Αθηνών καθώς και για τον πολεοδομικό ιστό της πόλης».

Η προστασία του μετώπου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, με τα επίμαχα κτίρια στους αριθμούς 17 και 19, δημιουργεί πλέον ένα νέο δεδομένο για την ευρύτερη περιοχή. Οπως δείχνουν τα πράγματα, η προστασία της «άνω ζώνης» με τα επώνυμα κτίρια και τη μοναδικότητα της Δ. Αρεοπαγίτου, ζυγοσταθμίζεται με την πιθανή απώλεια της «κάτω ζώνης» με τα δύο ακροβολημένα νεοκλασικά στις γωνίες της οδού Χατζηχρήστου με τη Μακρυγιάννη και τη Μητσαίων. Το ΣτΕ εξέτασε και την προσφυγή της αστικής εταιρείας Monumenta που ζητούσε να ακυρωθεί άλλη υπουργική απόφαση που στερούσε προστασία από το νεοκλασικό σπίτι της οδού Μακρυγιάννη 10 και Χατζηχρήστου 21. Το ΣτΕ απέρριψε την αίτηση και διατήρησε ως νόμιμη την υπουργική απόφαση. Το κτίριο, αυτό, που είναι άνω των 100 ετών, με πρώτη φάση οικοδόμησης επί Οθωνος, θα κατεδαφιστεί.

Μία άλλη οπτική στο σύνθετο αυτό ζήτημα μας δίνει η αρχιτέκτων Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη. «Το κράτος δημιούργησε ένα κακό προηγούμενο», λέει στην «Κ». «Αντί να δίνει το παράδειγμα στους ιδιώτες, προχωράει στην κατεδάφιση ενός κτιρίου άνω των 100 ετών. Επιπλέον, είναι μία άνιση συμπεριφορά. Το κράτος ως κράτος βρίσκει τον τρόπο να επιτύχει τον σκοπό του, ενώ ένας ιδιώτης που θα ήθελε να γκρεμίσει ένα αντίστοιχο κτίριο επειδή ”τον ενοχλούσε” θα κρινόταν παράνομος».

Μια ένσταση

Η ένσταση που προβάλει η κ. Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη για τα κτίρια της οδού Χατζηχρήστου είναι ότι «αυτά δεν ενοχλούν. Ορίζουν το οικοδομικό τετράγωνο και η παρουσία τους δικαιολογεί κάπως το νεοκλασικό κάγκελο που επέλεξαν να βάλουν περιμετρικά του Νέου Μουσείου. Θα μπορούσαν να εξευρεθούν χρήσεις, βοηθητικές του Μουσείου, για τα δύο αυτά νεοκλασικά κτίρια».

Η είδηση, πάντως, της διάσωσης της πολυκατοικίας της Δ. Αρεοπαγίτου 17, έργο του αρχιτέκτονα του αθηναϊκού μεσοπολέμου Βασιλείου Κουρεμένου, προκάλεσε ανακούφιση σε χιλιάδες Αθηναίους που μέσα από μηνύματα στο Διαδίκτυο εξέφραζαν την αντίθεσή τους στην προοπτική κατεδάφισης. Οι υποστηρικτές της ελεύθερης θέας δεν αιφνιδιάστηκαν πάντως καθώς η επιτυχής λειτουργία του Μουσείου είχε κατευνάσει τα πνεύματα.

Από την Καθημερινή

Εν δυνάμει ένοχοι λόγω... μετανάστευσης

Mε τη νέα πρωτοφανή ρύθμιση ουσιαστικά ποινικοποιείται η ιδιότητά τους ως αλλοδαπών και όχι η πράξη...

Του Τάκη Kαμπύλη, από την Καθημερινή

Πριν από 15-20 χρόνια, όταν το πρώτο μεταναστευτικό κύμα ξέσπασε στα ελληνοαλβανικά σύνορα, επίσης άρχισε να καταγράφεται με αξιοσημείωτη και συνεχώς αυξανόμενη συχνότητα ένα νέο φαινόμενο: Πολύ συχνές απαγωγές βοσκών της ελληνικής μεθορίου ή μικρομεσαίων επαγγελματιών των πλησιέστερων αστικών κέντρων.

Σε δύο, τρία χρόνια το φαινόμενο είχε πάρει ανησυχητικές διαστάσεις και συνήθως αποδιδόταν είτε σε «Aλβανούς εμπόρους ναρκωτικών» είτε γενικώς στην «αλβανική μαφία».

Με τα χρόνια αποδείχτηκε πως αυτή ήταν η μία πλευρά. Η άλλη, που επιμελώς αποσιωπήθηκε από τις τοπικές αστυνομικές αρχές, είχε να κάνει με την αθέτηση της «μπέσας».

Eλληνες κτηνοτρόφοι και επαγγελματίες αγόραζαν από Αλβανούς συναδέλφους τους γάλα και άλλα κτηνοτροφικά προϊόντα και στη συνέχεια, οχυρωμένοι πίσω από τα σύνορα, απλώς δεν εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους. Με αποτέλεσμα -μη έχοντας άλλον τρόπο διεκδίκησης- οι Αλβανοί να καταφεύγουν στις πράξεις βίαιης αντεκδίκησης.

Από αυτή την ιστορία έμαθαν πολλά οι έμποροι και οι κτηνοτρόφοι, τόσα ώστε στη συνέχεια να τηρούν τις υποχρεώσεις τους. Οχι όμως και η πολιτεία. Η οποία μόλις προχθές νομοθέτησε ότι αρκεί η ποινική δίωξη κατά αλλοδαπού ώστε αυτός να τιμωρείται (πριν καν τελεσιδικήσει δικαστικά) με απέλαση.

Η ουσία της ρύθμισης

Η πρωτοφανής στον σύγχρονο νομικό πολιτισμό ρύθμιση θεωρείται βέβαιο από πολλούς νομικούς πως θα εκπέσει ως αντισυνταγματική. Αυτό είναι το ένα ζήτημα. Το άλλο έχει να κάνει με την ουσία της ρύθμισης. Με αυτήν, επί της ουσίας χαρακτηρίζονται ως εν δυνάμει ένοχοι περίπου 2.000.000 ανθρώπων που ζουν δίπλα μας.

Διότι, όταν αρκεί ο χαρακτηρισμός «μετανάστης» ως επαρκές τεκμήριο ενοχής, τέτοιο ώστε να μην του επιτρέπεται να υπερασπισθεί τον εαυτό του, τότε ποινικοποιείται όχι η πράξη αλλά η ιδιότητα. Η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση θεωρείται περίπου γονιδιακή διότι δεν ξεχωρίζει τον νόμιμο, από τον παράνομο, το παιδί από τον πατέρα.

Σε μία περίπτωση ανάμεσα στις πολλές που έχουν φθάσει στις ανεξάρτητες αρχές, ο Μίλτος Παύλου, σήμερα διευθυντής του παρατηρητήριου για τον ρατσισμό, θα θυμηθεί εκείνη που ξέσπασε ανάμεσα σε μία οικογένεια Πακιστανών. Ο σύζυγος κακοποιούσε τη γυναίκα, αλλά αυτή χωρίς χαρτιά τελικά υποχρεώθηκε σε απέλαση μαζί με το παιδί τους. «Ο όρος «νόμιμο» είναι τόσο δυσδιάκριτος από τον όρο «παράνομο» ώστε πολύ εύκολα ο μετανάστης μπορεί να πέσει θύμα του οποιουδήποτε θελήσει να τον καταγγείλει στην αστυνομία. Κι αυτό σπανίως θα συμβεί σε μια ενδοοικογενειακή διαφορά, αλλά πολύ πιο εύκολα σε μία οικονομική διαφορά. Eτσι, με τη συγκεκριμένη διάταξη, καθίσταται ο μετανάστης όμηρος στις διαθέσεις κάθε συμπατριώτη μας».

Μέτρο... προστασίας

Eπίσης ανοίγει ένας νέος κύκλος καχυποψίας στην καθημερινότητα, αφού πλέον το «Eλληνας» και «ξένος» διαχωρίζεται και «νομικά».

Ο κ. Μίλτος Παύλου θα σημειώσει επίσης πως τέτοια διάταξη είναι πρωτόγνωρη στη σύγχρονη Ευρώπη και είναι απορίας άξιο τι τελικά είχε στο μυαλό του ο νομοθέτης. (Πιθανόν το 7% του ΛΑΟΣ;)

Στην ίδια κατεύθυνση, υπενθυμίζεται από τον Μίλτο Παύλου και μία άλλη διάταξη, σύμφωνα με την οποία παρατείνεται για τους μετανάστες ο χρόνος προφυλάκισης κι αυτό αιτιολογείται από τον νομοθέτη ως μέτρο για την προστασία τους! Για να προστατευθούν από ρατσιστικές συμπεριφορές. Με λίγα λόγια φυλακίζεις το υποψήφιο θύμα ώστε να το προστατεύσεις από τον θύτη!

Το τελικό ερώτημα μπροστά σε όλον αυτό τον παραλογισμό είναι «πού θα φθάναμε αν το ποσοστό του ΛΑΟΣ έφθανε στο 10%;».

Πρέπει να θεωρείται αυταπόδεικτος ο συσχετισμός του πρόσφατου εκλογικού αποτελέσματος με τα συγκεκριμένα νομοθετικά μέτρα;

Η ομηρία στην οποία καταδικάζονται πλέον άνθρωποι που ζουν μια 20ετία και περισσότερο δίπλα μας, που τα παιδιά τους είναι συμμαθητές των δικών μας απεικονίζει άραγε το σημερινό πρόσωπο της Ελλάδας;

Τα όρια

Η πολιτική σκοπιμότητα θεωρείται θεμιτή αρκεί τα όριά της να μην ξεπερνούν τα όρια που οι ίδιοι θέτουμε στην ποιότητα της καθημερινότητάς μας.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ένας νέος γύρος πολέμου θα είναι επιζήμιος όχι επειδή ξέρουμε τους νικητές, αλλά τους ηττημένους. Και τότε αυτός που ξεκινά τέτοιο πόλεμο αυτοδικαίως χαρακτηρίζεται «λίγος»...

Οι υπογραμμίσεις, δικές μου.

Η ανησυχία κι η αηδία που νιώθω εντείνονται.

Κατά τ' άλλα, "Όχι, όχι, εμείς οι έλληνες δεν είμαστε ρατσιστές"!

Τίποτε δεν συνέβη;

Tου Παντελή Μπουκάλα, από την Καθημερινή

Yποτονική έως μηδενική ήταν η παρουσίαση από τον Τύπο, πρωτίστως τον γυάλινο, της εμπρηστικής επίθεσης σε υπόγειο της πλατείας Αττικής, που χρησιμοποιείται σαν χώρος λατρείας, αφού το τζαμί που έχει «υποσχεθεί» η ελληνική πολιτεία αποδεικνύεται πιο βασανισμένο και από το γεφύρι της Αρτας. Οσοι μάς βομβαρδίζουν καθημερινά με «πρωτοφανή» και «συγκλονιστικά», κάνοντας συνήθως τριχιά την τρίχα, δεν βρήκαν τίποτα το πρωτοφανές και το συγκλονιστικό στην απόπειρα μαζικής πυρπόλησης ανθρώπων που, αν έχει καμία σημασία αυτό, σε τίποτα δεν έχουν φταίξει· μοναδικό τους έγκλημα, η ξενότητα, ό,τι βαρύτερο. Φυσικά και δεν πήραν γραμμή από την κυβέρνηση, την αστυνομία ή τα κόμματα οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Αυθορμήτως λειτούργησαν και αυθορμήτως ομονόησαν. Απλώς το ξέρουμε πια ότι ο αυθορμητισμός τους είναι ιδεολογικότατος, έχει τα πρότυπα και τις «αξίες» του: Οταν κάτι «πλήττει την εικόνα της Ελλάδας», κι ας φταίμε εμείς οι ίδιοι και κανένας άλλος, τότε επιλέγουμε την αποσιώπηση ή την υποπληροφόρηση. Οταν, βέβαια, ο στόχος είναι να δείξουμε πόσο κακοί είναι οι ξένοι και πόσο φυσική η αντίδραση των Ελλήνων, ακόμα κι αν είναι ακραία, τότε βάζουμε μπροστά τη μηχανή της υπερπροβολής, της διόγκωσης, της προπαγάνδας.

Σάββατο ξημερώματα, λοιπόν, κι ύστερα από μια μέρα με τους μετανάστες στους δρόμους λόγω της καταστροφής του Κορανίου από αστυνομικό, πέντε μαυροφόροι πέταξαν βενζίνη στο υπόγειο που χρησιμοποιείται σαν τζαμί κι έβαλαν φωτιά. Ο στόχος τους ήταν ο θάνατος, το αίμα, ίδιος με τον στόχο των ομοϊδεατών τους που είχαν πετάξει προ μηνών χειροβομβίδα στο Στέκι των Μεταναστών στα Εξάρχεια (και τότε, μικρή έως ασήμαντη ήταν η δημοσιογραφική κάλυψη). Η τύχη ή οι διανυκτερεύοντες θεοί, κατά την πίστη του καθενός, έσωσαν τους ανθρώπους που κοιμούνταν εκεί, οι οποίοι και κατάφεραν να απεγκλωβιστούν. Διαφορετικά η Ελλάδα θα είχε ήδη μπει στον κατάλογο των χωρών όπου έχουν πυρποληθεί μετανάστες, και Ελληνες ανάμεσά τους, όπως στη Γερμανία.

Ναι, ναι, πυρπόληση ξένων από αποφασισμένους ξενοφάγους στη «φιλόξενη Ελλάδα», σύμφωνα με την αυτοκολακευτική κοινοτοπία που έσπευσαν να αναμασήσουν στο υπουργείο Εσωτερικών (όχι ο κ. Παυλόπουλος, τη δική του φωνή δεν θυμάμαι να την έχω ακούσει ποτέ στα δύσκολα). Αν δεν ήταν ζαλισμένοι από το κομματικό τους άγχος για τις εκλογές, τη μόνη δική τους «αξία», ίσως κατάφερναν να συναισθανθούν πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα, πολύ πιο σοβαρά από την τηλεοπτική «ανάπλασή» τους. Ισως κατάφερναν να κατανοήσουν ότι την αρχική ύβρι, το σκίσιμο του Κορανίου από έναν αστυνομικό χριστιανάρα και Ελληνάρα που, όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοί του, έχει συνηθίσει να περιφρονεί, να αυθαιρετεί, να τσαλαπατάει, την ακολούθησε μια απόπειρα μαζικής δολοφονίας. Και αν το κατανοούσαν, όχι μόνο θα διενεργούσαν έρευνες διαφορετικές από αυτές που συνήθως τερματίζονται άμα τη εξαγγελία τους, αλλά θα ζητούσαν και συγγνώμη. Επίσημα.

Ντρέπομαι

Τρεις σκηνές σε μία πόλη...

Του Γκαζμέντ Καπλάνι ( gazikap@gmail. com ), από TA NEA

Oμόνοια. Οι μουσουλμάνοι, λέγεται, περνούν τον δικό τους θρησκευτικό Μεσαίωνα. Πολύ πιθανόν. Σίγουρα πάντως στην Αθήνα διαβιούν σε «μεσαιωνικές συνθήκες». Στριμώχνονται σε βρώμικα υπόγεια που λειτουργούν ως χώροι λατρείας. Δεν υπάρχει τζαμί για αυτούς, όπως στη Ρώμη, στο Παρίσι, στο Λονδίνο. Στοιβάζονται στα γκέτο της Ομόνοιας και του Αγίου Παντελεήμονα, ανάμεσα σε βρώμα, εμπόρους ναρκωτικών, νταβατζήδες, λαθρεμπόρους και ομάδες Χρυσαυγιτών που τους ξυλοκοπούν κάθε βράδυ. Ακόμα και «σοβαρές εφημερίδες» χαρακτηρίζουν τους μουσουλμάνους μετανάστες ως «Πέμπτη φάλαγγα» που στοχεύει να ξεκάνει την Ελλάδα. Είναι να απορείς λοιπόν γιατί θεριεύουν οι νεοναζί; Επιπλέον, λόγω της άφθονης μελανίνης στο δέρμα τους, οι μουσουλμάνοι μετανάστες είναι μόνιμος στόχος των «εξακριβώσεων στοιχείων». Σε μια τέτοια «εξακρίβωση στοιχείων», οι εκπρόσωποί τους καταγγέλλουν ότι ένας αστυνομικός έσκισε τις σελίδες του Κορανίου. Ήταν η σπίθα που πυροδότησε την εξέγερση στο όνομα του «Αλλάχ». Εάν οι μουσουλμάνοι είναι θρησκόληπτοι, οι συνθήκες διαβίωσής τους και η συστηματική απαξίωση θα τους κάνουν ακόμα πιο φανατικούς και θρησκόληπτους. Απλά μαθήματα Ιστορίας. Οι αρμόδιοι ανήγγειλαν πάντως ότι διατάχθηκε «έρευνα σε βάθος»...

Καισαριανή. Το Σάββατο το βράδυ ο δήμαρχος της πόλης, κ. Σπύρος Τζόκας, έγραψε συμβολικά στα δημοτολόγια του δήμου ένα παιδί μεταναστών από την Αφρική που έχει γεννηθεί στην Ελλάδα. Υπάρχουν πλέον 200.000 τέτοια παιδιά, γεννημένα στην Ελλάδα, από νόμιμους μετανάστες. Παιδιά που δεν έχουν άλλη πατρίδα εκτός από την Ελλάδα, μεγαλώνουν ελληνικά, ερωτεύονται, ονειρεύονται, βλέπουν εφιάλτες στα ελληνικά. Παιδιά που για την Πολιτεία δεν υπάρχουν πουθενά, καταδικασμένα να μείνουν για πάντα ξένα. Τα πιο τυχερά από αυτά, όταν βρίσκουν την ευκαιρία, την κάνουν για αλλού. Σε χώρες όπου είναι αδιανόητο να μη σου αναγνωρίσουν την ιδιότητα του πολίτη όταν έχεις γεννηθεί εκεί και πληρώνεις φόρους. Αυτοί που τα καταφέρνουν όμως είναι λίγοι. Οι άλλοι, οι πολλοί, μένουν εδώ, ξοδεύοντας την ενέργειά τους για χαρτιά, μαζεύοντας νεύρωση, απαξίωση και οργή. Δεν ξέρω εάν έχουν μιλήσει ποτέ οι αρμόδιοι με αυτά τα παιδιά. Να διαπιστώσουν πόσο απελπισμένα και οργισμένα είναι. Πιθανότατα όχι. Γιατί οι αρμόδιοι προσποιούνται ότι το πρόβλημα δεν υπάρχει. Ίσως πιστεύουν ότι μια μέρα οι μετανάστες και τα παιδιά τους θα εξαφανιστούν ως διά μαγείας. Εν τω μεταξύ η οργή και η απελπισία αυτών των «ξένων ντόπιων» μεγαλώνει. Μέχρι να πλημμυρίσει τους δρόμους της πόλης μια μέρα. Και δεν θα χρειαστεί κανένα σκισμένο Κοράνι. Τους έχουν ήδη σκίσει και ξεσκίσει τη ζωή και το μέλλον. Και τότε οι αρμόδιοι θα απαντήσουν, πιθανόν, με μια «έρευνα σε βάθος»...

Άγιος Παντελεήμων. Την ίδια ώρα που ο δήμαρχος της Καισαριανής έγραφε στα δημοτολόγια του δήμου το μαύρο Ελληνάκι, βρισκόμουν στην Πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα. Εδώ και δυο μήνες η Πρωτοβουλία Κατοίκων και Φορέων του Αγ. Παντελεήμονα είχε προγραμματίσει εκεί την παρουσίαση του βιβλίου μου. Μας περίμενε μια οργανωμένη ομάδα «αγανακτισμένων πολιτών», που κραύγαζαν με ντουντούκες. Έβριζαν χυδαία τις γυναίκες και όποιον είχε έρθει να παρακολουθήσει την εκδήλωση, μας απειλούσαν και μας προπηλάκισαν. Φώναζαν: «Σας γαμήσαμε στον Εμφύλιο, θα σας γαμήσουμε και τώρα», «κομμούνια, προδότες», «θάνατος στους μετανάστες». (Λίγες ώρες πριν, πράγματι, κάποιοι προσπάθησαν να κάψουν μουσουλμάνους μετανάστες ζωντανούς στην Πλατεία Αττικής). Τα φαντάσματα έχουν βγει από την ντουλάπα της Ιστορίας. Περίπου 80 μετανάστες στην πλατεία παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι. Οι «αγανακτισμένοι πολίτες» τούς επιτέθηκαν με παλούκια. Κάθε βράδυ, άλλωστε, τους ξυλοκοπούν, τους γρονθοκοπούν, τους μαχαιρώνουν. Κάποιος άγνωστος με πλησίασε και μου είπε να προσέχω γιατί «θα με καθαρίσουν». Ήταν πασιφανές ότι οι φασίστες ήθελαν αίμα προχθές. Οι μετανάστες, κυνηγημένοι, έτρεχαν πανικόβλητοι. Μαυροφορούσες γιαγιάδες έτρεχαν πανικόβλητες. Τα ΜΑΤ παρακολουθούσαν σε «απόσταση ασφαλείας». Έφυγα συνοδευόμενος και μπήκα στο σπίτι ενός από τους διοργανωτές, κοντά στην πλατεία. Ίσως και γι΄ αυτό το περιστατικό θα διαταχθεί «έρευνα σε βάθος». Έτσι, από βάθος σε βάθος, μέχρι να αγγίξουμε τον πάτο...

Για το ίδιο συμβάν, από την Ελευθεροτυπία:

(...) «Δέχτηκα επίθεση στην πλατεία. Κι ας είχα πέντε γύρω μου. Την περασμένη Κυριακή. Στη διάρκεια παρουσίασης βιβλίου, του Γκ. Καπλάνι», λέει ο αντιδήμαρχος του Δήμου Αθηναίων Λευτέρης Σκιαδάς: «Οι κάτοικοι του Αγ. Παντελεήμονα έχουν ένα δίκιο. Αντιμετώπισαν προβλήματα. Ωστόσο κάποιοι εκμεταλλεύονται ορισμένες απόψεις για τραμπουκισμούς. Δεν είναι δυνατόν να κατακτηθεί η πλατεία από ορισμένους που επιβάλλονται βίαια. Ο χώρος ανήκει σε όλους, που πρέπει να έχουν δικαίωμα να εκφράσουν τις απόψεις τους. Ο δήμαρχος Αθηναίων κατήγγειλε τις βίαιες πράξεις τους στο δημοτικό συμβούλιο, καταδικάζοντας τέτοιες πρακτικές. Οσοι ζούμε στην ίδια πόλη πρέπει να συνεννοηθούμε πριν την αιματοκυλήσουν.

Ο δήμος παρέχει υπηρεσίες πρόνοιας σε όποιον έχει ανάγκη. Φροντίζουμε για την καθαριότητα και πιστεύουμε ότι υπάρχουν λύσεις, με κουβέντα, χωρίς ακρότητες. Δυστυχώς, επικράτησε η ένταση. Πήγε το συνεργείο του δήμου να δώσει ρούχα στο Ιδρυμα Αστέγων. Τους έδιωξαν. Κυνήγησαν τους μεροκαματιάρηδες, το αυτοκίνητο. Πήγα στον Αγ. Παντελεήμονα να συζητήσω. Ενώ πριν υπήρχαν δύο ακραίοι, τώρα παρασύρθηκαν και οι καταστηματάρχες. Δεν κατάφερα να συζητήσω, ούρλιαζαν.

Και υπάρχει το θέμα της ακύρωσης των εκδηλώσεων. Γιατί όταν υποχωρεί ο πολιτισμός για να εξομαλυνθεί η ένταση, αυτός είναι κακός οιωνός για το αύριο. Διότι αυτοί που προπηλάκισαν -και εμένα- δεν έχουν λογική. Δίνουν την ευκαιρία σε ανθρώπους που λειτουργούν ύποπτα. Σε κάποια σκοτεινά υπόγεια μεθοδεύονται σχέδια τα οποία δεν γνωρίζουμε ποιους εκφράζουν. Και συνεχίζει:

«Στην παιδική χαρά της πλατείας τρεις φορές έβαλαν λουκέτα επειδή έμπαιναν αφγανάκια, τρεις φορές τα βγάλαμε. Πάλι την κλείδωσαν και κυνήγησαν τον φύλακα. Τα ακροδεξιά μπλοκ μας επιτίθενται καθημερινά για τη θετική μας στάση απέναντι στους μετανάστες. Αλλά ο Δήμος, μόνος του, δεν μπορεί να επιλύσει το μεταναστευτικό πρόβλημα της χώρας. Μόνο συσσίτια διανέμει ώστε να μην αναγκαστούν να κλέψουν».

ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Ξεχειλίζει η οργή

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΑΜΑ, από την Ελευθεροτυπία

«Με όλα όσα προηγήθηκαν πονέσαμε πολύ. Μας απειλούν καθημερινά. Ελληνες με πολιτικά μαζί με αστυνομικούς χλευάζουν, συλλαμβάνουν, απελαύνουν μετανάστες. Εκλεισαν και την παιδική χαρά στον Αγιο Παντελεήμονα επειδή πήγαιναν Αφγανές με τα παιδιά τους. Ζούμε εγκλωβισμένοι, χωρίς χαρτιά, άνεργοι, δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε σε άλλη χώρα» απαντούν οι εκπρόσωποι μεγάλων μουσουλμανικών κοινοτήτων, μετά τη συνάντησή τους. Επισημαίνοντας ότι χιλιάδες μουσουλμάνοι προετοιμάζονται να μετάσχουν στη διαδήλωση της επόμενης Παρασκευής.

«Στην Ελλάδα δεν υπήρχαν ρατσιστικά κρούσματα. Αυτό άλλαξε. Ζούμε με φόβο, εγκλωβισμένοι. Χωρίς χαρτιά, χωρίς δουλειά, δίχως ελπίδα να φύγουμε για άλλες χώρες», απαντούν οι εκπρόσωποι των μουσουλμανικών κοινοτήτων «Στην Ελλάδα δεν υπήρχαν ρατσιστικά κρούσματα. Αυτό άλλαξε. Ζούμε με φόβο, εγκλωβισμένοι. Χωρίς χαρτιά, χωρίς δουλειά, δίχως ελπίδα να φύγουμε για άλλες χώρες», απαντούν οι εκπρόσωποι των μουσουλμανικών κοινοτήτων Ναΐμ Ελγαντούρ πρόεδρος της Ενωσης Μουσουλμάνων Ελλάδας:

«Η πίστη μας είναι πιο ακριβή απ' τη ζωή μας»

«Φαίνεται πως στην Ελλάδα δεν γνωρίζουν πως υπάρχουν και Ελληνες που έχουν ασπασθεί το Ισλάμ» απαντά ο πρόεδρος της Ενωσης Μουσουλμάνων Ελλάδας, Ναΐμ Ελγαντούρ, ο οποίος ζει 36 χρόνια στην Ελλάδα:

«Τόσα χρόνια προσπαθούμε να οικοδομήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ μουσουλμάνων και Ελλήνων. Και σ' ένα βαθμό τα καταφέραμε. Δεν ξέρεις αν ο γείτονάς σου είναι χριστιανός ή μουσουλμάνος. Δεν αντιμετωπίζαμε κανένα πρόβλημα από τους Ελληνες χριστιανούς. Ανταλλάσσαμε επισκέψεις ο ένας στο σπίτι του άλλου».

«Η Ελλάδα δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο των χωρών με ρατσιστικά κρούσματα. Ξαφνικά, ορισμένοι, με διαφορετική κουλτούρα, προσπαθούν να τ' αλλάξουν όλα. Γιατί σε κάποιους Ελληνες δεν αρέσει αυτή η εικόνα. Και αποφάσισαν να την καταστρέψουν. Προσπαθώντας να βάλουν τους μετανάστες σε πολιτικά παιχνίδια προπαγάνδας. Κάποιος που είναι "ένα τίποτα" προσπαθεί ν' αποδείξει πως είναι κάτι, επιδεικνύοντας τη δύναμή του σε βάρος των μεταναστών».

«Η Αστυνομία ασφαλώς γνωρίζει ποιοι έκαψαν το τζαμί»

«Παίζοντας όμως με το θρησκευτικό συναίσθημα, είναι σαν να κρατάς μια βόμβα που θα σκάσει στα χέρια σου. Αυτό ισχύει και για όσους δείχνουν ότι βοηθούν τους μετανάστες με τους λοστούς στο χέρι. Το να καις χώρο προσευχής είναι σαν να πετάς ένα μπαλάκι και κάποιος στο πετάει πίσω. Γιατί να καούν εκκλησίες, να χάσουν κάποιοι τη ζωή τους για το Ισλάμ και άλλοι για τον χριστιανισμό; Η Αστυνομία, ασφαλώς, γνωρίζει ποιοι έκαψαν το τζαμί. Αλλά εμείς, τώρα, βάλαμε ανθρώπους να φυλάνε. Κι αν πιάσουν έναν εμπρηστή τι θα συμβεί; Ποιος θα εγγυηθεί για την ασφάλειά του; Οι θρησκείες, λοιπόν, δεν μπαίνουν στο παιχνίδι της πολιτικής ζωής. Ζητάμε να δείξουν σοβαρότητα, αφήνοντας ήσυχους τους δύστυχους μετανάστες, οι οποίοι ζουν εγκλωβισμένοι. Ανεργοι, χωρίς χαρτιά. Και επιπλέον, να μην παίζουν με το θρησκευτικό συναίσθημα. Διότι για τον μουσουλμάνο η πίστη του είναι πιο ακριβή από τη ζωή του».

ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΙ

Τζαβέντ Ασλάμ

«Οι μουσουλμάνοι είναι ενοχλημένοι και θυμωμένοι»

«Η ζωή έγινε πάρα πολύ δύσκολη» απαντά ο πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας Τζαβέντ Ασλάμ: «Οι μουσουλμάνοι είναι ενοχλημένοι και θυμωμένοι. Κάθε μουσουλμάνος που ζει στην Ελλάδα αναρωτιέται αν υπάρχουν νόμοι, δικαιώματα και ανθρωπιά. Αν υπάρχει σεβασμός για τον συνάνθρωπο.

Χθες, το απόγευμα, συγκεντρωθήκαμε μουσουλμάνοι που προέρχονται από 15 χώρες και ζουν στην Ελλάδα. Ολοι ήταν ανήσυχοι. Κι όμως, είναι πολύ εύκολο να ζητήσει η κυβέρνηση μια συγγνώμη για τον εμπρησμό του τεμένους, να τιμωρήσει τον αστυνομικό που έσκισε το Κοράνι και να μην αλλοιωθεί η καλή εικόνα της χώρας. Γι' αυτό θα συγκεντρωθούμε όλοι την Παρασκευή, στις 6 το απόγευμα, στην Ομόνοια. Θα κάνουμε μια ειρηνική πορεία μέχρι τη Βουλή Ελληνες και μετανάστες μαζί. Ζητάμε δικαίωση και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να πετάξει ούτε ένα χαλίκι».

ΑΦΓΑΝΟΙ

Ζαχίρ Μοχάμετ

«Η ζωή μας κάθε μέρα που περνάει γίνεται χειρότερη»

«Καθημερινά, Ελληνες με πολιτικά, μαζί με αστυνομικούς, χτυπάνε και βρίζουν μετανάστες. Η ζωή μας κάθε μέρα που περνάει γίνεται χειρότερη» απαντά ο Ζαχίρ Μοχάμετ, πρόεδρος της αφγανικής κοινότητας: «Ειδικά τις νύχτες, στον Αγιο Παντελεήμονα, τραυμάτισαν αρκετούς Αφγανούς. Επίσης τις τελευταίες εβδομάδες αρκετοί απελάθηκαν. Νόμιμοι και παράνομοι. Τις νύχτες στήνουν μπλόκα. Κι όποιον πιάσουν τον φυλακίζουν, τον απελαύνουν». Ο ίδιος υποστηρίζει ότι «στη διαδήλωση της Παρασκευής πιστεύω πως θα συμμετέχουν τουλάχιστον 10.000 μουσουλμάνοι. Γιατί με όσα προηγήθηκαν μας έχουν πονέσει πολύ. Και καθημερινά ζουν κλεισμένοι στα σπίτια. Φοβούνται να βγουν στο δρόμο. Δεν έχουν χαρτιά, συνεπώς, δεν μπορούν να δουλέψουν, ούτε να ταξιδέψουν σε άλλες χώρες. Στον Αγ. Παντελεήμονα κάθε μέρα τούς πετάνε πέτρες, τους κοροϊδεύουν. Εκλεισαν και την παιδική χαρά επειδή πήγαιναν Αφγανές μάνες με τα παιδιά τους. Πού αλλού να πάνε; Δεν έχουν δουλειά, άρα δεν έχουν ούτε χρήματα...».

ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣΙΑΝΟΙ

Γκόμαλ Μάολα

«Οταν πέφτει το φως φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε»

«Μετά απ' όσα προηγήθηκαν, ασφαλώς, δεν νιώθουμε καλά» απαντά ο Γκόμαλ Μάολα, πρόεδρος της κοινότητας των Μπαγκλαντεσιανών. Προσθέτει ότι «το κάψιμο του τζαμιού ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Ομως, καθημερινά, τις νύχτες στους μετανάστες συμβαίνουν πολλά. Οταν πέφτει το φως φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε. Κλεινόμαστε από νωρίς μέσα στα σπίτια. Και ελπίζουμε με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση ν' αλλάξει. Γιατί οι μετανάστες δεν θέλουν φασαρίες. Λίγοι αντέδρασαν άσχημα, καταστρέφοντας. Ισως επειδή το Ισλάμ για εμάς είναι στοιχείο της ταυτότητάς μας».

Νεάπολη Αθηνών

Ανέβηκα την Αγίων Ισιδώρων, βρέθηκα στην Νικηφόρου Ουρανού. Περπάτησα παρατηρώντας κάποιες καινούργιες, αρκετά συμπαθητικές πολυκατοικίες και τα λιγοστά σπιτάκια της παλιάς Αθήνας που σώζονται ακόμα - άλλα μισοερειπωμένα, άλλα ακόμη ζωντανά.

Στο τετράγωνο που ορίζουν οι οδοί Ασκληπιού-Ισαύρων-Νικ. Ουρανού- Ιω. Τσιμισκή κοντοστάθηκα: Μέσα από το γκαράζ μιας πυλωτής -της πολυκατοικίας που πήρε τη θέση του παλιού ισογείου σπιτιού όπου έμενε εκείνη η γριά, που για τα μάτια μου ήταν μάγισσα-, μου φάνηκε πως διέκρινα ένα τμήμα από το παράθυρο του παλιού μας μπάνιου.

Ήμουν κλειστό και μικρομέγαλο παιδάκι –εξ’ου και «παππούς» ήδη απ’ το Γυμνάσιο- και δεν είχα αίσθηση «γειτονιάς» ποτέ. Σχολείο πήγαινα αλλού, πέρναγα τον ελεύθερο χρόνιο κυρίως στο σπίτι, διαβάζοντας και ονειροπολώντας. Λίγα πράματα ήξερα απ’ τη γειτονιά μου–ας πούμε, το γωνιακό ζαχαροπλαστείο «Couel”: ακόμα μπορώ να ανακαλέσω, χωρίς δυσκολία, τη γεύση, τη μυρωδιά και την υφή του φύλλου της τυρόπιτας που έφτιαχνε. Ή το γωνιακό ψιλικατζίδικο του κυρ-Χρήστου, απ’ όπου αγόραζα τα «Μίκυ Μάους»- εκείνα τα χρόνια, όλα τα κόμικς τα λέγαμε «Μίκυ Μάους», αν όχι «Μίκυ Μάου»(ανήκουν στους απόντες, πλέον, τόσο το ισόγειο κτίριο, που έστεκε-δεν έστεκε, όσο και ο εξίσου χωλός μαγαζάτορας. Ή το παιχνιδάδικο «Τομ-Τομ» στην Ιπποκράτους, τον παράδεισό μου. Ή το κουρείο του κυρ-Στέφανου, γωνία Τσιμισκή και Ιπποκράτους, όπου πηγαίναμε με τον πατέρα μου- γιορτή σαν μέναμε μόνοι, κι ο κυρ Στέφανος έβγαζε απ’ το κλουβί τα παπαγαλάκια, αφήνοντάς τα να πεταρίσουν λίγο ελεύθερα, και να έρθουν να κάτσουν για λίγο πάνω στο κεφάλι μου.

Συνέχισα να προχωρώ με μια μελαγχολία παράξενη, μια νοσταλγία σχεδόν ανεξήγητη, αφού ποτέ δεν είχα χωνέψει ιδιαίτερα εκείνη τη γειτονιά, όπου είχα περάσει 13 χρόνια- απ' τα δύο ως τα δεκαπέντε. Ίσως μεγαλώνοντας στρεφόμαστε με νοσταλγία στα παιδικά μας χρόνια και στο σπίτι όπου τα περάσαμε, ακόμη κι αν δεν έχουμε τις πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις (τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν ούτε ευτυχή, ούτε δυστυχή, μάλλον αδιαφορα. Παρ’ όλ’ αυτά, συχνά-πυκνά τελευταία χαρτογραφώ από μνήμης το παλιό μας σπίτι).

Τη Νικηφόρου Ουρανού ζήτημα αν την είχα περπατήσει δυο φορές, όλα εκείνα τα χρόνια.

Δεν είχα τη ματιά που έχω τώρα τότε, δεν έβλεπα έτσι τα σπίτια και τις γειτονιές, άλλα πράματα μ’ ένοιαζαν. Κι έτσι δεν γνώρισα ποτέ τη γειτονιά μου όπως της άξιζε.

Κρίμα.

Ο γεράκος που ανέβαινε αργά την ανηφόρα με χαιρέτησε σαν να με ήξερε χρόνια. Αντιχαιρέτησα και με αμηχανία του είπα πως δεν τον γνωρίζω.

«Δεν πειράζει, άνθρωπος του Θεού δεν είσαι κι εσύ;», έκανε.

Όπως έχει συμβεί κι άλλες φορές, με ρώτησε αν είμαι παπάς- περίεργο, κανείς τους δεν φαίνεται να προσέχει ότι δε φοράω ράσα!

«Όχι, όχι, ήταν η παλιά μου γειτονιά εδώ, είχα να περάσω είκοσι χρόνια», είπα.

Αθήνα

Αν έχει κανείς το χρόνο να κοιτά και λίγο προς τα πάνω, καθώς περπατά στους δρόμους της Αθήνας, ανακαλύπτει πολλά ενδιαφέροντα κτίρια.

Κτίριο στην οδό Ζαϊμη, στα Εξάρχεια. Ελπίζω να γλυτώσει από τις "εκσυγχρονιστικές" ορέξεις του ΥΠ.ΠΟ.....


Τα περισσότερα είναι αρκετά φθαρμένα. Αλλά διασώζουν κάτι από την παλιά τους αίγλη και τις χαμένες δυνατότητες που είχε κάποτε αυτή η πόλη.



Οδός Θεμιστοκλέους

Έχουμε ξεκινήσει τελευταία τέτοιου είδους εξορμήσεις φωτογράφησηςμε τη Ν., οπότε θα υπάρξει πλούσιο υλικό, τόσο εδώ, όσο και στα Φωτογραφικά τετράδια.

Πολιτισμός 2007

Ακκιζόμενοι αοιδοί

και θλιβεροί χλεχλέδες δίνουν τον τόνο

στα δελτία και στα παράθυρα, καθώς

οι εκλεγμένοι προστάτες των Τεχνών,

υπακούοντας σε πιέσεις άδηλες,

ή ίσως μένοντας πιστοί

σε αυνανιστικά οράματα "συνέχειας"

των Εθνικών μας μύθων,

υπερηφάνως διαλύουν το ζωντανό της πολιτείας παρόν,

κωφεύοντες.


Ακουσίως, ομολογούν:

Μόνο το αρχαίο, ένδοξο παρελθόν

- μάρμαρα και μνημεία που λάξευσαν κάποιοι άλλοι-

παρέχει μια ψευδαίσθηση αξίας στο σήμερα του τόπου-

αφού δεν είμαστε άξιοι, ως φαίνεται, για ένα τώρα αλλιώτικο

από τη μίζερη πραγματικότητα

ενός λακέ, που κάμνει τεμενάδες

στο φουσκωμένο πορτοφόλι του αρχαιόπληκτου-

αφού και τα πλακόστρωτα,

τα φτιαγμένα με πόνο και μεράκι από μαστόρους

-σαν τον μακαριστό εκείνο, τον Πικιώνη-

τα ξεχώσανε,

για να μην φθείρουν, λέει, τα λάστιχα των πούλμαν.

--------------------------------------------------------------

"(...) [ενν. ο κ. Λιάπης} ... όταν ρωτήθηκε για την τύχη των δύο πολυκατοικιών της Δ. Αρεοπαγίτου ήταν σαφής: «συνεχίζω την πολιτική του προκατόχου μου. Για μας το θέμα έχει λυθεί οριστικά»".

(Από τον ημερήσιο Τύπο)

Σκατά-updated...

Mας έστειλε ένα CDάκι ο κ. Υπουργός Πολιτισμού, καθώς μου θύμισε ο Αλέξης... Ενδεικτικό της ευαισθησίας του, με εξαίσια μουσική του υπέροχου Μάνου Χατζιδάκη, και μια πένθιμη διάθεση λόγω της πρόσφατης καταστροφής.

Ωραιότατα.

Και μετά μαθαίνω από το http://areopagitou17.blogspot.com/ :

"Στις 30 Αυγούστου 2007, δεκαπέντε μέρες πριν τις εκλογές, με κλειστή τη Βουλή, με τις φωτιές σε πλήρη εξέλιξη, με πληγωμένη την Αρχαία Ολυμπία, ο Υπουργός Πολιτισμού υπέγραψε την «έγκριση της ολικής και διηνεκούς άρσης προστασίας του χαρακτηρισμένου ως μνημείου ακινήτου της Δ. Αρεοπαγίτου 17, ώστε τούτο μετά προηγούμενη αναγκαστική απαλλοτρίωση να κατεδαφιστεί »".

Ας τους χαιρόμαστε. Ας τους ψηφίζουμε.

Σκατά.

Στα μούτρα τους -και τα δικά μας, γιατί αυτοί μας αξίζουν, γιατί φαίνεται πως μας ταιριάζει να κάνουμε την πόλη που ζούμε ακόμη πιο εκτρωματική.

Τι να πεις και τι να ομολογήσεις...

Έγραφα για το κάλλος των κτιρίων του Βερολίνου. Το πόσο όμορφη δείχνει ακόμη και μια πολυκατοικία του μεσοπολέμου. Έγραφα -και φθονούσα- την αστική παιδεία που έχουν οι Ευρωπαίοι και που στερούμαστε εμείς.

Ατυχώς, καθημερινά αποδεικνύεται ότι στην Ελλάδα ο κάθε σαρδανάπαλος αποφασίζει και διατάσσει...

Αντιγραφή από το blog katerina ante portas, post της 13/7:

ΘΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΕΞΕΔΡΑ ΤΟΥ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ;

ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟΥ Δ. ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ 17

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ

Την Τρίτη 3/7/2007 στο ΥΠΠΟ, σε πολύωρη κοινή συνεδρίαση του ΚΑΣ και του ΚΣΝΜ (που ορίστηκε αιφνιδιαστικά την Παρασκευή 29/6/07 χωρίς να ειδοποιηθούν οι έχοντες έννομο συμφέρον) αποφασίστηκε, με μια ψήφο διαφορά (την διπλή ψήφο του προέδρου) ο αποχαρακτηρισμός του κτιρίου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 από ‘Εργο Τέχνης, με σκοπό να ακολουθήσει αποχαρακτηρισμός και του αρ. 19 και να κατεδαφισθούν.

Αιτιολογία: η θέα από το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως που θεωρήθηκε υπέρτερο "δημόσιο(;) συμφέρον".

Παρά την απόπειρα αιφνιδιασμού, πρόλαβαν να ταχθούν κατά της κατεδάφισης η Ελληνική Εταιρεία για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Πανεπιστημιακές Σχολές, ο Δήμος Ιωαννίνων, Ακαδημαϊκοί, Καθηγητές Πανεπιστημίου κ.α.Το κτίριο της Διον. Αρεοπαγίτου 17, είναι έργο του 1930 του Ηπειρώτη αρχιτέκτονα Βασίλη Κουρεμένου (1875 – 1957) .

Ο Κουρεμένος ήταν αριστούχος της Ecole des Beaux Arts στο Παρίσι, Ακαδημαϊκός, ζωγράφος, καθηγητής στο ΕΜΠ, φίλος του Ελ. Βενιζέλου και του Pablo Picasso. Τιμήθηκε με διεθνή βραβεία για το έργο του στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη, την Ελλάδα, το Δουβλίνο.Το κτίριο θεωρείται από τους μελετητές ως ένα από τα πιο σημαντικά της εποχής του μεσοπολέμου στην Αθήνα, ίσως το ωραιότερο δείγμα Art Deco στην πόλη. Την όψη του κοσμούν γλυπτά, ψηφιδωτά, ορθομαρμαρώσεις από κόκκινο και γκρίζο μάρμαρο.

Χαρακτηρίζεται διατηρητέο από το ΥΠΕΧΩΔΕ το 1978 και έργο τέχνης από το ΥΠΠΟ το 1988. Σε όλους τους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, η ύπαρξη των διατηρητέων 17 & 19 είναι βασική προϋπόθεση για τον σχεδιασμό. Στο Νέο Μουσείο επιτρέπεται κατά παρέκκλιση ύψος 24μ., ώστε να «συνομιλεί με τον Παρθενώνα» πάνω από τα κτίρια της περιοχής.

Το ΚΑΣ το 2003 δικαιολογεί τη θετική του απόφαση για την ανέγερση του Μουσείου με το σκεπτικό ότι το Μουσείο δεν θα είναι ορατό από την Δ. Αρεοπαγίτου και συνεπώς δεν θα επιβαρύνει τα μνημεία και τα διατηρητέα κτίρια. Εγκρίνει δηλαδή την ανέγερση του Μουσείου, επειδή ο τεράστιος όγκος του κρύβεται από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου! Με το ίδιο σκεπτικό εγκρίνεται η ανέγερση και από το ΣτΕ το 2005.

Με την κατεδάφιση των δύο αυτών διατηρητέων κτιρίων ουσιαστικά ακρωτηριάζεται ο αρχιτεκτονικός χαρακτήρας της Δ. Αρεοπαγίτου. Ταυτόχρονα χάνεται ένα σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης αστικής ιστορίας μας. Και όλα αυτά στο όνομα ενός κτιρίου – μουσείου το οποίο θα έπρεπε να είχε ως αποστολή τη διατήρηση και τη μεταφορά της μνήμης και όχι την καταστροφή της.

Και δυό λόγια για τη θέα: Από την αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα φαίνεται ο Παρθενώνας και ολόκληρος ο βράχος της Ακρόπολης. Κρύβεται το Θέατρο του Διονύσου, όχι μόνο από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου, αλλά και από τα ψηλά πλατάνια του δρόμου που αποτελούν τη «δροσιά των περιπατητών» όπως επεσήμανε η Μαρίζα Κωχ, και από τα πυκνά κυπαρίσσια του αρχαιολογικού χώρου. Θα πρέπει και αυτά να «καούν» στο όνομα του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος;

Τα κτίρια της Διον. Αρεοπαγίτου στην ουσία εμποδίζουν το εστιατόριο του Μουσείου να φαίνεται από τον Μεγάλο Περίπατο και τον Αρχαιολογικό χώρο. Το τεράστιο, υπαίθριο εστιατόριο θα λειτουργήσει πάνω σε μια υψηλή τσιμεντένια εξέδρα – πρόβολο (στο ύψος της στέγης του κτιρίου Βάιλερ) που εξέχει από τον κύριο όγκο του Μουσείου, προς τη Διον. Αρεοπαγίτου, επί της οποίας σημειωτέον ότι δεν επιτρέπεται χρήση εστιατορίου.

Όσο για τις πίσω όψεις των διατηρητέων, που φαίνονται από το Μουσείο, υπάρχουν λύσεις: φύτευση δένδρων, αρχιτεκτονική ανάπλαση, εικαστικές παρεμβάσεις. Αρκεί να συναινέσει το ΥΠΠΟ.Με την σκανδαλώδη απόφαση επιχειρείται να καταλυθεί η ιερότητα του αρχαιολογικού χώρου, η πολύτιμη αρχιτεκτονική μας κληρονομιά, ο μοναδικός χαρακτήρας της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, για να πίνει τον καφέ του ο τουρίστας με ανεμπόδιστη θέα και να ενισχυθούν έτσι οι εμπορικές χρήσεις του μουσείου. Α υ τ ό θέλουμε;

Αν όχι, ας πάρει το μήνυμα ο Υπουργός Πολιτισμού και Βουλευτής Α Αθηνών Γ. Βουλγαράκης, τηλ. γραφείου 2103636177, fax 2103638137, email Γ.Βουλγαράκη,Μαρίνα Κουρεμένου, Αρίστος Δοξιάδης,Αχιλλέας Φρειδερίκος, Nίκος Ρουσέας,Μανώλης Αναστασάκης, Μίμης Κουμαντάνος.

Στο http://areopagitou17.blogspot.com/ μπορείτε να υπογράψετε κείμενο διαμαρτυρίας.