Brain Damage

The lunatic is on the grass
The lunatic is on the grass
Remembering games and daisy chains and laughs
Got to keep the loonies on the path.

The lunatic is in the hall
The lunatics are in my hall
The paper holds their folded faces to the floor
And every day the paper boy brings more.

And if the dam breaks open many years too soon
And if there is no room upon the hill
And if your head explodes with dark forbodings too
I' ll see you on the dark side of the moon.

The lunatic is in my head
The lunatic is in my head
You raise the blade, you make the change
You re-arrange me till I' m sane
You lock the door
And throw away the key
There' s someone in my head but its not me.

And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear
And if the band you' re in starts playing different tunes
I' ll see you on the dark side of the moon.

OI AΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ

Όμως υπάρχουν ακόμα
λίγοι άνθρωποι
που δεν είναι κόλαση
η ζωή τους

υπάρχει το μικρό πουλί ο κιτρινολαίμης
η Fraülein Ramser
και πάντοτε του ήλιου οι απομείναντες
οι ερωτευμένοι με ήλιο ή με φεγγάρι

ψάξε καλά
βρες τους, Ποιητή!
κατάγραψέ τους προσεχτικά
γιατί όσο παν και λιγοστεύουν

λιγοστεύουν

του Μίλτου Σαχτούρη

Αντισταθείτε

Πέρα και έξω από ύποπτες συναλλαγές, DVD, σκάνδαλα, άλματα στο κενό παραγόντων της εξουσίας, καταβαραθρώσεις χρηματιστηρίων, γενικευμένο τίποτα που ποζάρει ως πρόταση lifestyle, κενά βλέμματα, γλοιώδεις υπερασπιστές της Ηθικής, κυνικές γκριμάτσες και παιδαριώδη επιχειρηματολογία "κομιστών", πτωματοφάγα όρνεα που αλληλοσπαράζονται, πολυδιαφημισμένες -και κερδοφόρες- λυκοφιλίες που διαλύονται με κρότους ηχηρών πορδών σε ζωντανή μετάδοση,

υπάρχει το Αληθές, η Ζωή, που καλεί κι αντιστέκεται.

My friend, blood shaking my heart

The awful daring of a moment's surrender

Which an age of prudence can never retract

By this, and this only, we have existed

Which is not to be found in our obituaries

Or in memories draped by the beneficent spider

Or under seals broken by the lean solicitor

In our empty rooms.

Φίλε μου, αίμα που την καρδιά μου ανακινεί

Η φοβερή η τόλμη μιας στιγμής παραδομού

Που ένας αιώνας φρόνησης ποτέ δεν θ' αναιρέσει

Μ' αυτήν, μ' αυτήν και μόνο, έχουμε υπάρξει

Που στις νεκρολογίες μας δεν θα βρεθεί ποτέ,

Μήτε σε μνήμες, που με πέπλα κάλυψε η ελεούσα αράχνη,

Ή κάτω από σφραγίδες που έσπασε ο ισχνός συμβολαιογράφος

Στις αδειανές μας κάμαρες.

T.S.Eliot, από την Έρημη Χώρα, με επιφύλαξη παντός δικαιώματος για τη μετάφραση.

Η φωτογραφία είναι της Julia Margaret Cameron.

Πήρα τη σκυτάλη από τον Αλέξη. Πασάρω στη Φιλομήλα, το Γιώργο, την Credit και την -μπλογκικώς άστεγη- Athanasia.

Προσευχή

LEONARD COHEN, If it be Your wil

If it be your will
That I speak no more
And my voice be still
As it was before
I will speak no more
I shall abide until
I am spoken for
If it be your will
If it be your will
That a voice be true
From this broken hill
I will sing to you
From this broken hill
All your praises they shall ring
If it be your will
To let me sing
From this broken hill
All your praises they shall ring
If it be your will
To let me sing

If it be your will
If there is a choice
Let the rivers fill
Let the hills rejoice
Let your mercy spill
On all these burning hearts in hell
If it be your will
To make us well

And draw us near
And bind us tight
All your children here
In their rags of light
In our rags of light
All dressed to kill
And end this night
If it be your will

If it be your will

Άρτι αφιχθέντες εκ Σκιάθου...

Ο ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΚΥΡ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Θαμνώδη ρήματα και φύλλα καταπράσινα της γλώσσας.
Μεγάλος άνθρωπος κι ανέσπερος έλληνας που κράτησε
τον πόνο στο σωστό του το ύψος
αγνοώντας και δημοτικισμούς και εξελικτισμούς και μόδες
αγνοώντας τα εκάστοτε μορμολύκεια
την ασίγαστη γενικότητα των πιθήκων
αγνοώντας τον αιώνα της καλπάζουσας εξυπνάδας
ο ανοξείδωτος.

Ήδη τα θύματα της Προόδου που πρόωρα σκουριάζει
πάνε στην πατρίδα του τη Σκιάθο
κι αγοράζουν ελπίζοντας οικόπεδα
πάνε για λίγο αεράκι λίγη θάλασσα και φρέσκο φεγγάρι.
Μα ειν' αδύνατο να κοροϊδέψουμε τη ρημαγμένη φύση
με ξιπόλητα Σαββατοκύριακα και με τροχόσπιτα.

Ο ακέραιος κυρ Αλέξανδρος
εκείνος ο περιούσιος Παπαδιαμάντης
και το κεράκι μας ακόμη δεν το θέλει.

Νίκος Καρούζος

Από τη συλλογή: ΧΟΡΤΑΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΑΣΜΑΤΑ, Εγνατία, 1974

Καθολικό του μοναστηριού της Ευαγγελίστριας, Σκιάθος

Ο γράφων θα ήθελε να πιστεύει ότι το ποίημα του Νίκου Καρούζου δεν γράφτηκε για ανθρώπους σαν κι αυτόν, δεν τον αφορά, είναι υποψιασμένος αυτός...

Ατυχώς, μάλλον έχουν αλλιώς τα πράματα.

Μνημόσυνο

ΠΙΚΡΙΑ

Ξέχασα κείνο το μικρό κορίτσι από το Αμόι
και τη μουλάτρα που έζεχνε κρασί στην Τενερίφα,
τον έρωτα, που αποτιμάει σε ξύλινο χαμόι,
και τη γριά που μέτραγε με πόντους τη ταρίφα.

Το βυσσινί του Τισιανού και του περμαγγανάτου,
και τα κρεβάτια ξέχασα τα σαραβαλιασμένα
με τα λερά σεντόνια τους τα πολυκαιρισμένα,
για το κορμί σου, που έδιωχνε το φόβο του θανάτου.

Ό,τι αγαπούσα αρνήθηκα για το πικρό σου αχείλι:
τον τρόμο που δοκίμαζα πηδώντας στο κατάρτι,
το μπούσουλα, τη βάρδια μου και τη πορεία στο χάρτη,
για ένα δυσεύρετο, μικρό, θαλασσινό κοχύλι.

Τον πυρετό στους Τροπικούς, του Rio τη μαλαφράντζα,
την πυρκαγιά που ανάψαμε μια νύχτα στο Μανάο.
Τη μαχαιριά που μου 'δώσε ο Μαγιάρος στην Κωστάντζα
και "Σε πονάει με τη νοτιά;" - Όχι, απ' αλλού πονάω.

Του τρατολόγου το καημό, του ναύτη την ορφάνια,
του καραβιού που κάθισε την πλώρη τη σπασμένη.
Τις ξεβαμμένες στάμπες μου, που 'χα για περηφάνια,
για σένα, που σαλπάρισες, γολέτα αρματωμένη.

Τι να σου τάξω, ατίθασο παιδί, να σε κρατήσω;
Παρηγοριά μου ο σάκος μου, σ' Αμερική κι Ασία.
Σύρμα που εκόπηκε στα δυο και πως να το ματίσω;
Κατακαημένε, η θάλασσα μισάει τη προδοσία.

Κατέβηκε ο Πολύγυρος και γίνηκε λιμάνι.
Λιμάνι κατασκότεινο, στενό, χωρίς φανάρια,
απόψε που αγκαλιάστηκαν Εβραίοι και Μουσουλμάνοι
και ταξιδέψαν τα νησιά στο πόντο, τα Κανάρια.

Γέρο, σου πρέπει μοναχά το σίδερο στα πόδια,
δυο μέτρα καραβόπανο, και αριστερά τιμόνι.
Μια μέδουσα σε αντίκρισε, γαλάζια και σιμώνει
κι ένας βυθός που βόσκουνε σαλάχια και χταπόδια.

7-2-1975

Το έχει μελοποιήσει υπέροχα ο Μικρούτσικος. Το έχουν τραγουδήσει πολύ γλυκά οι Κατσιμιχαίοι και το έχει "ψάλλει" εξαίσια ο Γιάννης ο Κούτρας.

Στο δίσκο δεν τραγουδιούνται οι δύο εξαίσιες, πρώτες στροφές, ούτε κι η τελευταία - που αναφέρεται στην ταφή των ναυτικών. Ως τελευταία στροφή ακούγεται η αμέσως προηγούμενη: το παράξενο, εσχατολογικό, θά 'λεγα, όραμα, με τα νησιά να ταξιδεύουν στον πόντο και τους αιώνιους εχθρούς ν' αγκαλιάζονται.

Είναι το τελευταίο ποίημα που έγραψε - τρεις μέρες μετά, ο θάνατος κατήγαγε νίκην επί του έρωτος και τον πήρε. Ήταν 10 του Φλεβάρη, πριν τριανταδυό χρόνια.

Ένα ακόμη ποίημα του Καβάφη

Μέρες του 1903

Δεν τα ηύρα πια ξανά - τα τόσο γρήγορα χαμένα,
τα ποιητικά τα μάτια, το χλωμό
το πρόσωπο, στο νύχτωμα του δρόμου.
Δεν τα ηύρα πια - τ' αποκτηθέντα κατά τύχην όλως,
που έτσι εύκολα παραίτησα·
και που κατόπι με αγωνίαν ήθελα.
Τα ποιητικά τα μάτια, το χλωμό το πρόσωπο,
τα χείλη εκείνα δεν τα ηύρα πια.


(Και ιδού, στιγμή φοβερή, που αποκαλύπτεται σ' ολο το βάθος της η μ α λ α κ ί α της ζωής σου, έχοντας μόλις αφήσει να σου φύγει μέσα από τα χέρια σου αυτός, που ίσως να ήταν κι ο άνθρωπός σου.
Όποιος δεν το έχει ακούσει μελοποιημένο από τον Μάνο Χατζιδάκι, με τη φωνή του Δημήτρη Ψαριανού, ας σπεύσει. Όλος ο δίσκος - "O Μεγάλος Ερωτικός"- είναι αριστούργημα - σηκώνει ειδικό και εκτενές post).

Μέσα στα καπηλειά

Μέσα στα καπηλειά και τα χαμαιτυπεία
της Βηρυττού κυλιέμαι. Δεν ήθελα να μένω
στην Αλεξάνδρεια εγώ. Μ' άφισεν ο Ταμίδης
κ' επήγε με του Επάρχου τον υιό
για ν'αποκτήσει μια έπαυλι στον Νείλο,
ένα μέγαρον στην πόλιν. Δεν έκανε να μένω
στην Αλεξάνδρεια εγώ. -Μέσα στα καπηλειά
και τα χαμαιτυπεία της Βηρυττού κυλιέμαι.
Μες σ'ευτελή κραιπάλη διάγω ποταπώς.
Το μόνο που με σώζει σαν εμορφιά διαρκής,
σαν άρωμα που επάνω στην σάρκα μου έχει μείνει,
είναι που είχα δυο χρόνια δικό μου τον Ταμίδη, τον πιο εξαίσιο νέο,
δικό μου όχι για σπίτι ή για έπαυλι στον Νείλο.

Ένα από τα ομορφότερα και γνησιότερα ερωτικά ποιήματα που ξέρω. Καβάφης, φυσικά.

Για τον Eliot

Στις 4 Ιανουαρίου, καταπώς έγραφα και τις προάλλες, συμπληρώθηκαν 41 χρόνια από το θάνατο του Τ. Σ. Έλιοτ.

Γεννημένος στο Σαιντ Λούις, αυτός ο μεγάλος τεχνίτης του λόγου, θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος Αγγλόφωνος ποιητής του 20^ου αιώνα – με το χαριτωμένο αποτέλεσμα να φιγουράρει στις ανθολογίες τόσο της Αμερικανικής, όσο και της Αγγλικής ποίησης.

Δεν θα ασχοληθώ σ’ αυτό το σύντομο κείμενο με την ποίησή του και την αξία της – άλλωστε δεν νιώθω και πολύ κατάλληλος γι’ αυτό. Πολλά από όσα έχει γράψει δεν μπορώ να τα κατανοήσω.

Έχω συχνά την αίσθηση ότι ένα έργο τέχνης είναι πάντα λειψό, πάντα ανολοκλήρωτο και δεκτικό παρερμηνειών, όσο αγνοούμε πολλά για τον ίδιο το δημιουργό του και τη ζωή του. Ίσως να κάνω λάθος. Όπως και να ‘χει, νομίζω πως η περίπτωση του Έλιοτ παρουσιάζει πολλαπλό ενδιαφέρον.

Η ποίησή του είναι συχνά σκοτεινή και απαισιόδοξη. Η βαριά σκιά της ενοχής για την κατάληξη της πρώτης του γυναίκας σε ψυχιατρικό ίδρυμα, και ο εν γένει πουριτανισμός του, πέφτουν πάνω σε όλο σχεδόν το έργο του. Αυτό που νομίζω πως σώζει την κατάσταση, είναι η ικανότητά του, έχοντας ως αφετηρία τα δικά του βιώματα και τον δικό του πόνο, να μιλήσει για τον πόνο όλων, για την ανθρώπινη κατάσταση εν συνόλω. Και όσον αφορά στη θρησκευτική του πίστη, νιώθει κι εκεί κανείς μια βαριά, καταθλιπτική σκιά.

Όλα έμελλε ν’ αλλάξουν στο τέλος της ζωής του, όμως, χάρη στο πείσμα μιας γυναίκας.

H Valerie Fletcher ήταν παιδούλα ακόμα, δεκάξι χρονών, όταν άκουσε μια ηχογραφημένη απαγγελία του ποιήματός του «Το ταξίδι των Μάγων». Και αποφάσισε όταν μεγαλώσει να γίνει γραμματέας του κ. Έλιοτ. Και το κατάφερε!

Επτά χρόνια μετά, ο Έλιοτ της έκανε πρόταση γάμου – θα το είχε κάνει νωρίτερα, αλλά δεν ήταν, λέει, σίγουρος για τα αισθήματά της (δεν το σχολιάζω καν...).

Του έμελλε να ζήσει άλλα επτά χρόνια. Και τα έζησε σαν ένας χαρούμενος άνθρωπος, προς μγάλη έκπληξη όσων τον γνώριζαν, που διακιολογημένα απορούσαν βλέποντάς τον να είναι δημόσια τρυφερός απέναντι στην κατά 38 χρόνια νεότερή του Valerie – αυτός, ο πιο Εγγλέζος κι από τους Εγγλέζους.

Αποκήρυξε κατά μεγάλο μέρος το έργο της νεότητάς του και γεύτηκε, επιτέλους, λίγη χαρά.

Καλό, ε;

Thomas Stearns Eliot (1888-1965)

Στις 4 του μήνα συμπληρώθηκαν 41 χρόνια από το θάνατο του Thomas Stearns Eliot...

Ένα τραγούδι για τον Συμεών

Κύριε, στα κύπελλα ανθίζουν οι υάκινθοι της Ρώμης

Κι ο ήλιος του χειμώνα σκαρφαλώνει τους λόφους του χιονιού.

Ανθίσταται σκληρά η πείσμων εποχή.

Είν’ η ζωή μου ελαφριά, προσμένοντας τ’ αγέρι του θανάτου

Όπως το πούπουλο στη ράχη του χεριού.

Σκόνη στο ηλιόφως και μνήμη στις γωνιές

Τον άνεμο προσμένουν,

Που παγερός φυσά στην πεθαμένη γη.

Χάρισέ μας την ειρήνη Σου.

Εβάδισα χρόνους πολλούς σ’ αυτήν την πόλη,

Ετήρησα νηστεία και προσευχή,

Ελέησα τους φτωχούς,

Έλαβα και παρείχα τιμή κι αναψυχή.

Κανείς ποτέ δε διώχτηκε από την πόρτα μου.

Το σπιτικό μου ποιος θα το θυμάται,

Πού θε να ζήσουν των παιδιών μου τα παιδιά,

Όταν θα ’ρθεί της θλίψης ο καιρός;

Θα καταφύγουνε σε μονοπάτι τράγου και σ’ αλεποφωλιά

Φεύγοντας από τ’ αλλότρια πρόσωπα κι από τ’ αλλότρια ξίφη.

Πριν από τον καιρό των μαστιγίων, των οδυρμών και των δεσμών,

Χάρισέ μας την ειρήνη Σου.

Πριν τους αναβαθμούς του όρους της απόγνωσης,

Πριν από τη βέβαιη ώρα των μητρικών κλαυθμών,

Τώρα, την εποχή που ο Όλεθρος γεννάται,

Άσε το Βρέφος, τον Λόγο τον ανείπωτο και άλαλο ως τα τώρα,

Να φέρει την παραμυθία του Ισραήλ

Σε κάποιον που ογδόντα χρόνους έχει

Και όχι αύριο.

Κατά το ρήμα Σου.

Θα Σε υμνούν και θα υποφέρουν σε κάθε γενεά,

Με δόξα και με χλευασμό,

Ως φως επί φωτός,

Καθώς την κλίμακα ανεβαίνουν των αγίων.

Όχι για μένα το μαρτύριο, ή έκσταση προσευχής και στοχασμού,

Όχι τον ύστατο οραματισμό.

Χάρισέ μου την ειρήνη Σου.

(Και ρομφαία θα διαπεράσει την καρδιά σου, τη δική σου επίσης).

Απόκαμα από τη ζωή μου κι από τις ζωές αυτών μετά από μένα,

Πεθαίνω με το θάνατό μου, και τους θανάτους εκεινών μετά από μένα.

Άσε το δούλο Σου ν’ απέλθει, έχοντας δει τη σωτηρία Σου.

(Μετάφραση δική μου)