Nάξος.
Επάνω, απομεινάρια ναυαγίου.
Κάτω, τρεις εκκλησιές σκαρφαλωμένες στα βράχια. Θυμίζαν φρυκτωρίες.
Ένας Δεντράνθρωπος κατηφορίζει την πλαγιά.
Χρρουμ-Χουμ! Μπουρρράρρουμ! (όσοι ξέρουν από Άρχοντα των Δαχτυλιδιών θα καταλάβουν...).
Σχοινούσα. Αχινός της άμμου, τον έβγαλε ο μικρός Διονύσης. Αφού τον φωτογραφίσαμε, τον ξαναρίξαμε μέσα.
Έτσι είναι τα κελύφη τους.
Κάναμε καλή μπάζα!
Το καλοκαίρι τραβάει γλυκά μέχρι και το Σεπτέμβρη.
Έτσι κατηφορίσαμε ένα Σαβαβτοκύριακο στο Παλούκι Ηλείας.
Ο αγαπημένος μας Ε., ξεπερνώντας κάθε προσδοκία, απεδείχθη δεινός κολυμβητής...
Δεν ξέρω τι ψάρι είναι. Το ξέβρασε η θάλασσα.
Προφανώς, κάποιοι επιμένουν να ψαρεύουν με δυναμίτη...
Κλασικός μ****ς, θεώρησε καλή ιδέα να κατέβει με τη τζιπάρα στην παραλία, κάνοντας σλάλομ ανάμεσα σε ομπρέλες και λουόμενους.
Το αποκορύφωμα ήταν, όμως, ότι κανείς αρμόδιος δεν ανελάμβανε την ευθύνη να κάνει κάτι: Η Ν. έγινε μπουρλότο τηλεφωνώντας στην Αστυνομία, που την παρέπεμψε στην Τροχαία, κι αυτή με τη σειρά της στο Λιμενικό, που όταν ήρθε επιτέλους απεφάνθη πως το μόνο για το οποίο θα μπορούσε να κάνει παρατήρηση στον εν λόγω κύριο, ήταν πως έκανε ψαροντούφεκο χωρίς σημαδούρα....
Πάντα γυρνάμε από τον ορεινό δρόμο. Στα Λαγκάδια Αρκαδίας, ωραίο χωριό, είναι η καθιερωμένη στάση μας για καφέ και γλυκό.
