Πέρασαν δέκα χρόνια...

Θεσσαλονίκη

Μακάρι ο Γιάννης Μπουτάρης να αποδειχθεί καλή επιλογή - όπως και νά 'χει, χάρηκα πολύ που οι Θεσσαλονικείς τον εξέλεξαν δήμαρχο-αν μη τι άλλο, για να μεταχειριστώ έναν στίχο του Καβάφη,
"το ουσιώδες είναι που έσκασε".

Αλλά αντί να σας πω ποιον εννοώ, προτιμώ να παραθέσω κάποιες φωτογραφίες από την πρόσφατη εκδρομή μας στην πάντα αγαπημένη πόλη.




Στο Τσινάρι. Εκεί μέχρι και τα νεόκτιστα σπίτια ακολουθούν (συνήθως) την Μακεδονίτικη αρχιτεκτονική.



Άγιος Νικόλαος Ορφανός. Εξαίσιες τοιχογραφίες - δυστυχώς δεν μας επέτρεψαν να φωτογραφήσουμε.

Το Δημαρχιακό Μέγαρο. Δεν είναι κι άσχημο, αν και η φωτό το αδικεί. 

 Το πρόβλημα είναι, ότι έκοψε τη θέα προς τη θάλασσα από το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού - έργο του πρόωρα χαμένου Κυριάκου Κρόκου.

Αγία Σοφία

Αριστοτέλους

Οι γάτες της Ροτόντας.

Ουδέν σχόλιον...

 Από εδώ και κάτω: Άνω Πόλη





Αρχαία Ολυμπία, Κρόνιος Λοφος, δυο χρόνια μετά

Αιωνίως υπόχρεοι, κύριε Γιόχαν Σεμπάστιαν

Έκλεισε τα μάτια του σαν σήμερα, 259 χρόνια πριν.

Πόσο φτωχότερος θα ήταν ο κόσμος μας δίχως το πέρασμα αυτού του ανθρώπου με το ασύγκριτο ταλέντο;

Από παλιά μου άρεσε πολύ, με συνάρπαζε η μουσική του, αλλά είχα ακούσει ελάχιστα πράγματα. Τώρα, όμως...
Η Ν. μου χάρισε προ διμήνου, για τη γιορτή, μου την κασετίνα με όλο (ναι, ό λ ο) το έργο του σε μια πολύ καλή έκοση της Brilliant Classics.
Μόνο 155 CD...

Έχω δουλειά μπροστά μου!


Ακολουθούν μερικά αγαπημένα:


"Dorian" Toccata. Λίγα κομμάτια έχω ακούσει με τόση δύναμη.






Αν ποτέ κατορθώσω να το παίξω, θα νιώσω πολύ ευτυχής...




Τα τρία επόμενα από "Τα κατά Ματθαίον Πάθη"-το δεύτερο είναι μια άλλη εκτέλεση (φανταστική) του χορωδιακού "Sind Blitze, Sind Donner in Wolken verschwunden?" που ακούγεται και στο πρώτο απόπασμα.

Με το τρίτο, την άρια "Erbarme Dich", βασικό μουσικό θέμα της "Θυσίας" του Ταρκόφσκυ, άρχισαν όλα ανάμεσα στη μουσική του Bach και μένα, πάνε 22 χρόνια.

Brain Damage

The lunatic is on the grass
The lunatic is on the grass
Remembering games and daisy chains and laughs
Got to keep the loonies on the path.

The lunatic is in the hall
The lunatics are in my hall
The paper holds their folded faces to the floor
And every day the paper boy brings more.

And if the dam breaks open many years too soon
And if there is no room upon the hill
And if your head explodes with dark forbodings too
I' ll see you on the dark side of the moon.

The lunatic is in my head
The lunatic is in my head
You raise the blade, you make the change
You re-arrange me till I' m sane
You lock the door
And throw away the key
There' s someone in my head but its not me.

And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear
And if the band you' re in starts playing different tunes
I' ll see you on the dark side of the moon.

Το σφηνάκι Ντοστογιέφσκι

"(...) Όλα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα. Η Έρση ήρθε ένα απόγευμα και σού είπε ότι είμαστε πίσω, έχουμε μείνει πολύ πίσω. Ο γνωστός κόσμος προχωρούσε ακάθεκτος, δεν προλαβαίνουμε με τίποτα, είμαστε καταδικασμένοι. Είχαμε μείνει πολύ πίσω γιατί ο Γεμιστός πήγε στην Ιταλία και τους έψησε για τον Πλάτωνα. Από την στιγμή που ο Γεμιστός πήγε στην Ιταλία μείναμε πάρα πολύ πίσω. Όσοι έμειναν εδώ δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις, κάθισαν εδώ, αυτό ήταν το λάθος τους. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κάθισε να τον φάνε, αυτό ήταν το λάθος του. Θα μπορούσε να είχε πάει στην Ιταλία και να τους λέει για τον Πλάτωνα, θα είχε προλάβει τις εξελίξεις. Κάθισε να τον φάνε, τι δουλειά είχε με τα στίφη των αγρίων, ήτανμορφωμένο παιδί από τον Μυστρά και θα μπορούσε άνετα να πάει να γίνει καθηγητής στην Ιταλία, να τους λέει για τον Πλάτωνα. Κάθισε να τον σφάξουν κι έτσι μείναμε πίσω, πάρα πολύ πίσω. Έπρεπε να φύγουμε όλοι, μείναμε απελπιστικά πίσω, μείναμε εδώ, είμαστε εδώ πίσω. Έπρεπε να φύγουμε όλοι και να πάμε στην Ιταλία, να γίνουμε καθηγητές. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, κάτι θα είχαμε να διδάξουμε. Θα παίρναμε το πρωινό μας, θα διαβάζαμε τρεις σελίδες Πλάτωνα, θα παίρναμε το ελαφρύ μεσημεριανό μας. Θα μας άκουγαν με ανοικτότο στόμα, θα ήμασταν πολύ μπροστά. Μείναμε πίσω και δεν γίνεται τίποτε, ο Γοδεφρείδος Βιλλαρδουΐνος διάβασε τρεις σελίδες Πλάτωνα και τώρα έχει νοικιάσει όλα τα δωμάτια. Από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο δεν έμεινε τίποτα ενώ θα μπορούσε να έχει γράψει σαράντα βιβλία, ήταν μορφωμένο παιδί από τον Μυστρά. Η στέψη του έγινε εκεί, ήταν η πιο μελαγχολική στέψη αυτοκράτορα που έγινε ποτέ, όλοι ήξεραν. Κάθισαν να σφαγιασθούν κι έτσι μείναμε πίσω.

Όλα έγιναν πολύ βιαστικά, η Έρση ήρθε έξαλλη ένα απόγευμα και σού είπε ότι δεν αντέχει πια σ' αυτή την κωλοχώρα, σού ανακοίνωσε την απόφασή της να ζει έξι μήνες στο Παρίσι και τα καλοκαίρια στην Σαντορίνη. Δεν άντεχε άλλο αυτή την κωλοπόλη, θα κατέβαινε στο Μαρούσι είκοσι ημέρες το χρόνο. Έπρεπε να το κάνει γιατί είχαμε μείνει πολύ πίσω, δεν υπήρχε περίπτωση να προλάβουμε, δεν προλαβαίναμε με τίποτα. Είχε δικαίωμα να προχωρήσει, να ζήσει κάτι, άλλωστε δεν υπήρχαν πια σύνορα. Έπεφταν συνεχώς οι διαχωριστικές γραμμές, ο κόσμος γινόταν ένας. Είχε δικαίωμα να γίνει κάτι διαφορετικό, να μην μείνει πίσω, είχε το αναφαίρετο δικαίωμα να απολαύσει ελεύθερη τον ενωμένο κόσμο, να κατοικήσει σ ένα πραγματικό κέντρο. Άλλωστε, μη γελιέσαι, Ρέα μου, μόνο εκεί εκτιμούσαν το ελληνικό πνεύμα, διάβαζαν Πλάτωνα πριν πάνε στον ψυχαναλυτή, τον ήξεραν απ' έξω κι ανακατωτά, ιδίως ανακατωτά τον ήξεραν απ' έξω. Από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο δεν έμεινε τίποτα, μη γελιέσαι, κανείς δεν τον ήξερε, ο ψυχαναλυτής δεν τον ήξερε, δεν έγραψε τίποτα αυτός, κάθισε να του πάρουν το κεφάλι τα στίφη. Αν είχε πάει στην Ιταλία, θα είχε γράψει ένα συμπαθητικό βιβλίο για την ιδανική πολιτεία, κάτι θα είχε μείνει, θα είχε κάνει πολύ καλό στον εαυτό του, θα έπαιρνε ήσυχος το πρωινό του, θα διάβαζε τους σοφιστές, θα έβγαζε τα συμπεράσματά το, θα έπαιρνε το μεσημεριανό του, θα του το έφερναν σε ένα δίσκο, θα σκεφτόταν με αγαλλίαση το βραδινό του.

Όλα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα ενώ ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος προσπάθησε για τελευταία φορά να μείνουν όλα όπως ήταν, να παραμείνουν ασάλευτα, όρθια, σιωπηλά, μελαγχολικά, με χαμηλωμένο το βλέμμα. Αυτή ήταν η κληρονομιά του και η Έρση δεν άντεχε άλλο, της ερχόταν το αίμα στο κεφάλι, τα πράγματα έπρεπε να προχωρήσουν, να κινηθεί ο κόσμος, να φθάσει στ' αστέρια, να κατακτηθεί το διάστημα, ο Γεμιστός με τον Γοδεφρείδο Βιλλαρδουΐνο έβαλαν στο μάτι το διάστημα που έμοιαζε ασάλευτο, σιωπηλό, μελαγχολικό, με χαμηλωμένο το βλέμμα, αλλά δεν ήταν καθόλου έτσι, δεν είναι καθόλου έτσι το διάστημα, η ψυχανάλυση του σύμπαντος απέδειξε ότι πρόκειται για ένα χάος που αλλάζει ασταμάτητα κι έτσι ο κόσμος οφείλει να ενωθεί και να γίνει χαοτικός, να αλλάζει συνέχεια, έκαναν πάρα πολύ καλά που έβγαλαν από την μέση τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Έκαναν το καθήκον τους γιατί έχει το δικαίωμα η Έρση να απολαύσει το χάος. Θα κατεβαίνει στο Μαρούσι δέκα ημέρες το χειμώνα και το καλοκαίρι θα παίρνει το πλοίο για την Σαντορίνη. Έχει υποχρέωση να ζήσει αυτό το υπέροχο χάος, να μην ξέρει που βρίσκεται, όλα τα μέρη να μπερδεύονται γλυκά, να ενωθεί ο κόσμος, να αναλάβουν επί τέλους οι Γεμιστοί την διαμόρφωση της ιδανικής πολιτείας, της ιδανικής παραίσθησης, να τους αναθέσουν τα τηλεοπτικά κανάλια, να δίνουν οδηγίες στους αστροναύτες, να τους παραδώσουν τα πάντα, έχουν υποχρέωση να τους παραδώσουν τα πάντα. Ο ενώμενος κόσμος πρέπει να γίνει ανοικτό βιβλίο. Κάποτε πρέπει να γραφτεί με μολύβι Faber Castell ότι ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι, τα σύνορα μια απάτη, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ένα θλιβερός πεισματάρης χωρίς συγγραφικό ταλέντο, οι ψυχαναλυτές το ιερατείο του χάους, το Αιγαίο Πέλαγος ο θησαυρός του τουρίστα Γοδεφρείδου, οι Έλληνες τα ξέφτια της ουτοπίας. Κάποτε θα έρθει η ώρα να γίνουν όλα ακόμα πιο γρήγορα και να μη μείνει τίποτα που να είναι σε θέση να αναγνωρίζει κάτι από τον εαυτό του. Όλοι όσοι επιθυμούν να γίνουν Έλληνες θα χαμηλώσουν το βλέμμα, θα παραμείνουν ασάλευτοι και θα υποδεχθούν αδιαμαρτύρητα τα ταχύτατα στίφη του ενωμένου κόσμου. Στον Μυστρά έγινε η πιο μελαγχολική στέψη, όλοι ήξεραν."

Από τη "Γραμμή του ορίζοντος", εκδ. Εστία

Δεκαπέντε χρονώ, πασχίζαμε να χτίσουμε κι εμείς μια ταυτότητα, τα σπορ δεν μας ταιριάζαν, τρέχαμε στην Ταινιοθήκη και την Αλκυονίδα με το Μάρκο, βλέπαμε Ταρκόφσκι και Παρατζάνωφ. Κι έτσι είδα και κάποια φορά το Βακαλόπουλο, ανταλλάξαμε δυο κουβέντες τυπικές, ο Μάρκος αρκετά πιο πολλές -εκείνος άλλωστε οδηγούσε, εγώ ακολουθούσα- του πήρε και συνέντευξη.
Κάποια χρόνια μετά, είδα το αγαπημένο "Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε", όπου είχε συμβάλλει στο σενάριο και τη σκηνοθεσία.
Αλλά αυτό που μου γνώρισε κάτι πολύ από το Βακαλόπουλο, γύρω στο '94 με '95, ήταν "Η γραμμή του ορίζοντος". Ήμαστε στην Καισαριανή με τον Παντελή, στο τότε σπίτι του Κυριάκου, κι εκείνος μας διάβαζε μ' επισημότητα, σχεδόν ιερατικά:

"Βότκα, τοματόζουμο, ταμπάσκο, μύδι. Μιά κίτρινη γυναίκα στην άλλη άκρη του πάγκου την κερνάει ένα σφηνάκι, της το φέρνει ο γρήγορος μουστακαλής με το μόνιμο χαμόγελο και της κλείνει το μάτι. Πρώτη φορά βλέπει κόκκινο σφηνάκι, πώς λέγεται; Ντοστογιέφσκι, το πίνει με τη μία, ο μουστακαλής χαμογελάει ικανοποιημένος, η μουσική έχει σταματήσει, το σφηνάκι την στηλώνει και της δίνει μια ώθηση, σηκώνει το κεφάλι και συναντάει το βλέμμα μιας γριας σ' ένα πορτραίτο στον τοίχο.(...)

Υπάρχουν άνθρωποι άλλων εποχών, περασμένων και μελλοντικών. Έχουν αιχμαλωτισθεί στην Ελλάδα, έχουν εγκατασταθεί σ' αυτό εδώ το νησί. Κυνηγάνε μια εικόνα που δεν έχει βρεθεί ακόμα, πάντα έχεις βγει στο κυνήγι μιας εικόνας που κρατάς βαθιά φυλαγμένης μέσα σου, την σκεπάζεις με άλλες εικόνες μέχρι να βγει. Την έχεις δει σε ανύποπτο χρόνο, δεν την πρόσεξες καθόλου τη στιγμή που την έβλεπες, δεν σημαίνει τίποτα απολύτως αυτή η εικόνα, πηγαίνουν τζάμπα και τα λένε στους γιατρούς και ξαπλώνουν στα ντιβάνια, αυτή η εικόνα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα κι όμως θέλει να βγει, μπορεί να ξοδέψεις μια ολόκληρη ζωή μόνο και μόνο για να την κάνεις να βγει. Υπάρχει μία εικόνα και είναι αρκετή. Υπάρχει μόνο ένα σφηνάκι, το σφηνάκι Ντοστογιέφσκι. (...)

Υπάρχει μόνο ένα νησί για τον καθένα, πρέπει να το βρει, να μείνει εκεί. Δεν χρειάζεται να βιάζεσαι για την εικόνα, η γριά στον τοίχο βλέπει τα πάντα και δείχνει μεγάλη κατανόηση, το σπίτι της έγινε νυχτερινό κέντρο, τι άλλο μπορεί να της συμβεί; Στις δώδεκα κλείνει η μουσική, ο ξανθός κόσμος είναι λίγο αμήχανος, ο μουστακαλής κουνάει το μαγικό ραβδί κι εμφανίζεται μια κιθάρα από το πουθενά, ο ξανθός κόσμος χειροκροτεί. Παραγγέλονουν όλοι Ντοστογιέφσκι, το μαγαζί έχει κόκκινα μάγουλα, μοιάζει μ' ένα τεράστιο μύδι. Ο μουστακαλής λέει ένα τραγούδι του Μπάτη, το μοναδικό τραγούδι που γράφτηκε ποτέ, μα η φωτιά είναι η φωτιά και η φωτιά είναι λαύρα. Υπάρχει μόνο ένα νησί και μπορείς να το πιεις με μια γουλιά, αν είσαι αποφασιστική, θα το καταφέρεις, η θάλασσα μου τά 'κανε τα σωθικά μου μαύρα. Ο μουστακαλής αρχίζει ένα άλλο τραγούδι, πώς γίνεται να είναι ίδιο με το προηγούμενο, είναι ακριβώς το ίδιο χωρίς να μοιάζει καθόλου. Υπάρχει μόνο ένα τραγούδι, το κυνηγάνε όλα τα τραγούδια και κάποτε θα φανερωθεί, θα ακουστεί ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα όταν θα έχουν πιει είκοσι Ντοστογιέφσκι ο καθένας. Υπάρχει ένα νησί κι όλα τα νησιά το νοσταλγούν, υπάρχει μόνο ένα νυχτερινό κέντρο σ' ολόκληρο τον γνωστό κόσμο. Η κίτρινη γυναίκα στρίβει τσιγάρο πάνω στον πάγκο, ο ξανθός κόσμος χειροκροτεί, η γρια στον τοίχο κλείνει το μάτι, χρειάζεται υπομονή, απίστευτη υπομονή. Τζάμπα πηγαίνουν στους γιατρούς και τ' ακουμπάνε, τζάμπα μαυρίζουν κι αναστενάζουν κρυφά στη Σαντορίνη, τζάμπα πηδιούνται μ' όποιον βρεθεί. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι υπάρχει μόνο μια εικόνα, νοσταλγούν μια παραλία, ένα νησί."


Ο Χρήστος Βακαλόπουλος ολοκλήρωσε το σύντομο πέρασμά του από τον κόσμο μας στις 29 Ιανουαρίου του '93. Πρόλαβε πολλά, θαρρώ.
"Η γραμμή του ορίζοντος" με κάνει να σκέπτομαι πως σα νά 'χει δίκιο ο παπά-Φιλόθεος, σαν λεέι πως η ζωή δε μετριέται με το στρέμμα.

Εδώ βρήκα ένα κείμενο για το Βακαλόπουλο, γραμμένο με (εμφανώς) πολλή αγάπη.

Αντρέι Ταρκόφσκι, "η Θυσία"

Ανάρτηση αδικαιολόγητα καθυστερημένη

Leonard Cohen, Terravibe, 30 Ιουλίου.

Ο κύριος Cohen, στην πένα, με το καπέλο στο κεφάλι, να τραγουδά με την μπάσα, σπηλαιώδη φωνή όλα εκείνα που περιμέναμε: First we take Manhattan, Hallelujah, Anthem, Marianne, Like a bird on a wire, Everybody Knows, The future και άλλα πολλά.

Έκλεισε, μετά από κραυγές του κόσμου που το ζήταγε επίμονα, με το Famous Blue raincoat.

Μαγική νύχτα. Και στιγμές-στιγμές, όταν άστραφταν κάποιοι στίχοι που θα μπορούσαν να έχουν γραφεί από κάποιον μυστικό, ένιωθα σαν να ήμουν σε εκκλησία. (*)

“…ring the bells that still can ring,

Forget your perfect offering,

There is a crack,

A crack in everything

-that’s how the light gets in”.

Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που μπόρεσα και «συνάντησα» έτσι τον κ. Κοέν. Και τον ευχαριστώ.

(Οι φωτογραφίες αλιεύθηκαν στον Ιστό, όπως και το βιντεάκι).

(*) «Ε, άμα έχεις και την προδιάθεση….», σχολίασε μια φίλη. Το αντιπαρήλθα αξιοπρεπώς…

Με τέτοια παραμύθια μεγάλωσα. Αστρόπλοια ήταν τα καράβια που φανταζόμουν να μπαρκάρω. Πέντε χρονώ κάποτε κι εγώ, σ' έναν κόσμο που ζούσε ακόμα τον απόηχο του ενθουσιασμού της πρώτης προσελήνωσης, ήθελα να γίνω αστροναύτης.

Μ' αυτά και μ' αυτά, αγάπησα τον έναστρο ουρανό. Γεννούσε όνειρα.

Αγαπώ ακόμα την λεγόμενη "Επιστημονική" Φαντασία (τα εισαγωγικά, γιατί πολλά Ε.Φ. έργα παραβιάζουν τους παραδεδεγμένους φυσικούς νόμους,με εξαίρεση τη λεγόμενη "σκληρή" Ε.Φ.).

Πριν λίγες ημέρες έφυγε από τη ζωή ο Άρθουρ Κλαρκ, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του είδους. Τα έργα του, πέραν του προφανούς για τον αναγνώστη πλούτου σε ιδέες, ξεχωρίζουν για την επιστημονική αρτιότητα των επινοήσεων που χρησιμοποιεί. Αν χωλαίνουν κάπου, είναι στους χαρακτήρες - τους βρίσκω αρκετά χάρτινους. Από όσα έργα του έχω διαβάσει, ξεχωρίζω το "Τhe City and the Stars" και το "Τhe Songs of Distant Earth". Για περισσότερα, κάντε μια βόλτα από το μπλογκάκι του Πόντικα.

Από τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα Ε.Φ., είναι η "Τριλογία του Άρη" του Kim Stanley Robinson ( "Red Mars", "Green Mars", "Blue Mars"). Σκληρή Ε.Φ. - και χαρακτήρες για την τύχη των οποίων νοιάζεσαι, και που δεν ξεχνιούνται εύκολα.

Επίσης το "Τhe Dispossessed" της Ursula Le Guinn - μυθιστόρημα που φανερώνει πόσο παρεξηγημένο είδος είναι η Ε.Φ., πόσο μπορεί να διαφέρει από ό,τι αποκαλούμε "παραλογοτεχνία", ή "λογοτεχνία φυγής".

Πέρα από μυθιστορήματα και παραμύθια, μεγάλη είναι η συγκίνηση που μου γεννά η τόση ομορφιά του Σύμπαντος αυτή καθ' εαυτή.

Στο γυμνάσιο, κόλλησα με τη σειρά "Cosmos", του μακαρίτη από δεκατείας, σημαντικού αστρονόμου και ταλαντούχου εκλαϊκευτή της επιστήμης, Carl Sagan. Το βρήκα και σε βιβλίο, το ρούφηξα. Όχι μόνο για τη γνώση που προσέφερε, αλλά και για την έκσταση που απλόχερα χάριζε, καθώς μάθαινα για τόσα εξωτικά και παράξενα πράγματα: Μαύρες Τρύπες, Quasars, Pulsars, Καινοφανείς Αστέρες, Κομήτες, Νεφελώματα και Γαλαξίες. Ομορφιά ασύλληπτη, μεγαλείο. Και μαζί μ' ετούτα, η πιθανότητα να πραγματοποιηθεί, στη διάρκεια της δικής μου ζωής, η επαφή με άλλα όντα, που ερέθιζε- κι ακόμα ερεθίζει- τη φαντασία μου (μεγαλώνοντας, διαπίστωσα ποικιλοτρόπως ότι τα UFO υπάρχουν και ζουν ανάμεσά μας, αλλά ας μην αρχίσω).

Πριν οκτώ χρόνια, με τον πρώτο αξιοπρεπή μισθό στο χέρι, έκανα πράξη ένα παιδικό όνειρο και πήρα το πρώτο μου τηλεσκόπιο - ένα φτηνόπραμα, δεν άξιζε τα λεφτά που έδωσα. Αλλά δεν πειράζει- ακόμα θυμάμαι να χορεύω μόνος στην αυλή, σαν είδα τον Κρόνο και τους δακτυλίους του, πρώτη φορά.

Ακολούθησε ένα σαφώς καλύτερο (ένα οκτάιντσο Skywatcher), το οποίο πια χρησιμοποιώ σπανίως, μια και έχω δει λίγο-πολύ ό,τι είναι ορατό από την αυλή μου, με τις συνθήκες έντονης φωτορύπανσης της πόλης. Για να χρησιμοποιηθεί όπως του πρέπει, θέλει επαρχιώτικους ουρανούς, αλλά είναι λίγο τερατώδες σε μέγεθος, και η τεμπελιά μου λειτουργεί ανασταλτικά.

Με αστροφωτογραφία δεν έχω ασχοληθεί ακόμα.

Μόνο τη Σελήνη φωτογράφησα κάποτε...

... και τον Κρόνο, αν και η ποιότητα της φωτογραφίας είναι μάλλον άθλια.

Ψαρεύοντας στον Ιστό, βρήκα πολλές εξαίσιες φωτογραφίες.

Φωτογραφία από το τηλεσκόπιο Hubble, που μου έστειλε ένας καλός φίλος, και αποτέλεσε την αφορμή για ετούτη την ανάρτηση. Όλα, ή σχεδόν όλα, όσα βλέπετε, είναι γαλαξίες. Είναι η πιο "βαθιά" ματιά στο σύμπαν που έχει επιτευχθεί ως τώρα, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το ορατό μέρος του φάσματος, πράγμα που σημαίνει ότι μας επιτρέπει να δούμε πίσω στο χρόνο μέχρι 13 δισεκατομμύρια χρόνια.

Η περιοχή του ουρανού που φωτογραφήθηκε δεν είναι μεγαλύτερη από το 1/10 της διαμέτρου της Πανσελήνου, όπως φαίνεται από τη Γη.

Οι Γαλαξίες του ορατού σύμπαντος υπολογίζονται σε δισεκατομμύρια, καθένας εκ των οποίων έχει εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια άστρα ("billions and billions", που έλεγε και ο Carl Sagan).

Κι εμείς εδώ, στην μικροσκοπική γαλαζοπράσινη μπαλίτσα μας, είμαστε φτιαγμένοι απ' τη ύλη των άστρων. Κάθε μέταλλο, ο σίδηρος στο αίμα μας, το ασβέστιο των δοντιών μας, ο άνθρακας των γονιδίων μας, όλα δημιουργήθηκαν δισεκατομμύρια χρόνια πριν στην καρδιά κάποιου άστρου στα τελευταία στάδια της ζωής του. Παιδιά των αστεριών, παιδιά του Σύμπαντος, όμορφου και μυστηριώδους. "Κόσμο" το ονόμαζαν οι Αρχαίοι, πάει να πει, κόσμημα.

Σημ: Ο Sagan έγραψε και ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα, το "Contact" - μεταφέρθηκε στο σινεμά με τη Jodie Foster στον πωταγωνιστικό ρόλο, αλλά αρκετά απλουστευμένο. Κυκλοφορεί στα Ελληνικά από τις εκδόσεις "Ωρόρα", πράγμα που μάλλον το αδικεί.

Όμορφη γραφή, επιστημονικά πιθανά τα όσα περιγράφονται. Και, κυρίως, αξιομνημόνευτοι χαρακτήρες - όπως ο Σοβιετικός επιστήμονας Λουνατσάρσκυ, που φορούσε μια κονκάρδα στο πέτο του που έγραφε "Pray for Sex", επειδή τον διασκέδαζε το ότι, ενώ σε κάθε άλλη χώρα η κονκάρδα ήταν βλάσφημη κατά έναν τρόπο, στην Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν βλάσφημη κατά δύο τρόπους ταυτόχρονα.

Μπλέξαμε άσχημα

O εξαίσιος μουργούλης που βλέπετε βρέθηκε έξω από την αυλόπορτά μου το βράδυ της Παρασκευής. Ημίαιμος, με στοιχεία σέτερ.

Αξιαγάπητος (όσο και χειριστικός - βλ. βλέμμα που σφάζει), είναι το νέο γλυκό βασανάκι της ζωής μας με τη Ν., η οποία και τον βρήκε.



Εικάζω ότι μου τον πέταξε κάποιο καθίκι, από αυτά που βρίσκονται σε αφθονία στον κατα τ' άλλα πολιτισμένο μας τόπο.

Εκτός αν το έσκασε από κάπου - αλλά τώρα πια είν' αργά: αν εμφανιστούν τ' αφεντικά του, θα ποιήσω την νήσσαν- δεν τον δίνω! Να προσέχατε καλύτερα να μην έφευγε! Ουφ!

Εντέλει θα τον υιοθετήσει η Ν., οπότε ο μάγκας έκανε την τύχη του.

To πρόβλημά μου τώρα, είναι πως με πιάνει μελαγχολία στην προοπτική του αποχωρισμού...

Σνιφ...