Νέα Ελληνική Αθρωπολογία

Ήμαστε στην Κηφισιά με τη Ν. και τον Κ. και βολτάραμε, ώσπου εκείνος εξέφρασε πηγαία το θαυμασμό του για την αισθητική της γειτονιάς, το πράσινο, τα όμορφα σπίτια. "Όμως κι εσύ σε όμορφη γειτονιά μένεις", του είπα, για να εισπράξω μια απάντηση που με εξέπληξε: Ούτε λίγο ούτε πολύ, με εμφανή δυσφορία μου απάντησε ότι η γειτονιά του είναι πολύ λαϊκή. Στην έκπληξή μου -μια και ο φίλος συνδυάζει, χωρίς εκζήτηση, λαϊκότητα και καλλιέργεια- μου εξήγησε πως δεν εννοεί τη λαϊκότητα όπως την εννοούμε συνήθως. "Οι άνθρωποι εκεί είναι γυφταίοι", ήταν τα λόγια του, περιγράφοντας τον γνωστό σε όλους -και σχεδόν κυρίαρχο- ανθρωπολογικό τύπο της άγριας απαίτησης, της αποενοχοποιημένης χυδαιότητας, των μυριάδων εγώ που πρήστηκαν την τελευταία τριακονταετία κι απλώνονται, έκτοτε, ολοένα στο χώρο.

Ένιωσα να μου ξεκλειδώνεται έτσι και το γιατί μου ασκούν, κι εμένα και της Ν., τα τελευταία χρόνια μια δυσεξήγητη γοητεία τέτοιες (μεγαλο)αστικές γειτονιές - δυσεξήγητη, γιατί ξέρω καλά ότι πίσω από την τάξη, τους ωραίους κήπους, τις περιποιημένες και, συχνά υψηλής αισθητικής, προσόψεις, μπορούν να να κρύβονται δράματα, διαλυμένες ζωές, ευνουχισμένα νιάτα, κραυγαλέες ατιμίες, ή, πολύ απλά, άνθρωποι καλότατοι, τόσο όμως βυθισμένοι στην κοσμάρα τους, που θα μπορούσαν κάλλιστα να προτείνουν το παντεσπάνι ως λύση για τα προβλήματα των φτωχών. Το ξέρω καλά γιατί πήγα σε ιδιωτικό σχολείο, παρά το ότι το εισόδημα των γονιών μου ουδεμία σχέση είχε με εκείνο των γονιών πολλών συμμαθητών μου.

Φαίνεται πως καταφεύγουμε νοερώς σε τέτοιου είδους εικόνες και παραστάσεις, διαλέγοντας να ξεχάσουμε πως δεν αποτελούν οπωσδήποτε εχέγγυα πολιτισμού - ίσως γιατί ψάχνουμε για όρια, όπως έλεγε ένας άλλος φίλος, τα όρια που μοιάζουν να έχουν καταλυθεί από παντού -όρια και αναχώματα απέναντι στον αποενοχοποιημένο μηδενισμό της γκλάμορους καφρίλας.

Και την κυριαρχία αυτού του ανθρωπολογικού τύπου, σε μεγάλο βαθμό τη χρεώνω στους εκπροσώπους της Αριστεράς. Πέρα από γνώριμες ιδεολογικές αγκυλώσεις, που χαρακτηρίζουν, δυστυχώς, ακόμη και κάποιους από τους πλέον έντιμους εκπροσώπους της, η εν Ελλάδι Αριστερά συχνά παρέχει, μέσω μιας αμφιβόλου εμπνεύσεως και οξυδέρκειας ρητορικής, έναν μανδύα αποενοχοποίησης και ηθικής καταξίωσης στις παντοειδείς κραυγές που δεν εφορμούνται από ένα πηγαίο και ιερό αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά μάλλον από τον πιο άγαρμπο μικροαστισμό, από καθαρό φθόνο, από την "επιθυμία των οφθαλμών και την αλαζονεία του βίου".

Πέρα από ασέβεια και βλασφημία απέναντι στους νεκρούς της ίδιας της Αριστεράς, είναι δυστύχημα για τον τόπο, που μια τίμια αριστερή προβληματική μοιάζει εντελώς περιθωριοποιημένη, αν όχι ανύπαρκτη, σε μια χρονική συγκυρία που η παγκόσμια κυριαρχία των αγορών μοιάζει εφιαλτικά αδιαμφισβήτητη.

Αθήνα

Αν έχει κανείς το χρόνο να κοιτά και λίγο προς τα πάνω, καθώς περπατά στους δρόμους της Αθήνας, ανακαλύπτει πολλά ενδιαφέροντα κτίρια.

Κτίριο στην οδό Ζαϊμη, στα Εξάρχεια. Ελπίζω να γλυτώσει από τις "εκσυγχρονιστικές" ορέξεις του ΥΠ.ΠΟ.....


Τα περισσότερα είναι αρκετά φθαρμένα. Αλλά διασώζουν κάτι από την παλιά τους αίγλη και τις χαμένες δυνατότητες που είχε κάποτε αυτή η πόλη.



Οδός Θεμιστοκλέους

Έχουμε ξεκινήσει τελευταία τέτοιου είδους εξορμήσεις φωτογράφησηςμε τη Ν., οπότε θα υπάρξει πλούσιο υλικό, τόσο εδώ, όσο και στα Φωτογραφικά τετράδια.

Πολιτισμός 2007

Ακκιζόμενοι αοιδοί

και θλιβεροί χλεχλέδες δίνουν τον τόνο

στα δελτία και στα παράθυρα, καθώς

οι εκλεγμένοι προστάτες των Τεχνών,

υπακούοντας σε πιέσεις άδηλες,

ή ίσως μένοντας πιστοί

σε αυνανιστικά οράματα "συνέχειας"

των Εθνικών μας μύθων,

υπερηφάνως διαλύουν το ζωντανό της πολιτείας παρόν,

κωφεύοντες.


Ακουσίως, ομολογούν:

Μόνο το αρχαίο, ένδοξο παρελθόν

- μάρμαρα και μνημεία που λάξευσαν κάποιοι άλλοι-

παρέχει μια ψευδαίσθηση αξίας στο σήμερα του τόπου-

αφού δεν είμαστε άξιοι, ως φαίνεται, για ένα τώρα αλλιώτικο

από τη μίζερη πραγματικότητα

ενός λακέ, που κάμνει τεμενάδες

στο φουσκωμένο πορτοφόλι του αρχαιόπληκτου-

αφού και τα πλακόστρωτα,

τα φτιαγμένα με πόνο και μεράκι από μαστόρους

-σαν τον μακαριστό εκείνο, τον Πικιώνη-

τα ξεχώσανε,

για να μην φθείρουν, λέει, τα λάστιχα των πούλμαν.

--------------------------------------------------------------

"(...) [ενν. ο κ. Λιάπης} ... όταν ρωτήθηκε για την τύχη των δύο πολυκατοικιών της Δ. Αρεοπαγίτου ήταν σαφής: «συνεχίζω την πολιτική του προκατόχου μου. Για μας το θέμα έχει λυθεί οριστικά»".

(Από τον ημερήσιο Τύπο)

Σκατά-updated...

Mας έστειλε ένα CDάκι ο κ. Υπουργός Πολιτισμού, καθώς μου θύμισε ο Αλέξης... Ενδεικτικό της ευαισθησίας του, με εξαίσια μουσική του υπέροχου Μάνου Χατζιδάκη, και μια πένθιμη διάθεση λόγω της πρόσφατης καταστροφής.

Ωραιότατα.

Και μετά μαθαίνω από το http://areopagitou17.blogspot.com/ :

"Στις 30 Αυγούστου 2007, δεκαπέντε μέρες πριν τις εκλογές, με κλειστή τη Βουλή, με τις φωτιές σε πλήρη εξέλιξη, με πληγωμένη την Αρχαία Ολυμπία, ο Υπουργός Πολιτισμού υπέγραψε την «έγκριση της ολικής και διηνεκούς άρσης προστασίας του χαρακτηρισμένου ως μνημείου ακινήτου της Δ. Αρεοπαγίτου 17, ώστε τούτο μετά προηγούμενη αναγκαστική απαλλοτρίωση να κατεδαφιστεί »".

Ας τους χαιρόμαστε. Ας τους ψηφίζουμε.

Σκατά.

Στα μούτρα τους -και τα δικά μας, γιατί αυτοί μας αξίζουν, γιατί φαίνεται πως μας ταιριάζει να κάνουμε την πόλη που ζούμε ακόμη πιο εκτρωματική.

Τι να πεις και τι να ομολογήσεις...

Έγραφα για το κάλλος των κτιρίων του Βερολίνου. Το πόσο όμορφη δείχνει ακόμη και μια πολυκατοικία του μεσοπολέμου. Έγραφα -και φθονούσα- την αστική παιδεία που έχουν οι Ευρωπαίοι και που στερούμαστε εμείς.

Ατυχώς, καθημερινά αποδεικνύεται ότι στην Ελλάδα ο κάθε σαρδανάπαλος αποφασίζει και διατάσσει...

Αντιγραφή από το blog katerina ante portas, post της 13/7:

ΘΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΕΞΕΔΡΑ ΤΟΥ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ;

ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟΥ Δ. ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ 17

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ

Την Τρίτη 3/7/2007 στο ΥΠΠΟ, σε πολύωρη κοινή συνεδρίαση του ΚΑΣ και του ΚΣΝΜ (που ορίστηκε αιφνιδιαστικά την Παρασκευή 29/6/07 χωρίς να ειδοποιηθούν οι έχοντες έννομο συμφέρον) αποφασίστηκε, με μια ψήφο διαφορά (την διπλή ψήφο του προέδρου) ο αποχαρακτηρισμός του κτιρίου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 από ‘Εργο Τέχνης, με σκοπό να ακολουθήσει αποχαρακτηρισμός και του αρ. 19 και να κατεδαφισθούν.

Αιτιολογία: η θέα από το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως που θεωρήθηκε υπέρτερο "δημόσιο(;) συμφέρον".

Παρά την απόπειρα αιφνιδιασμού, πρόλαβαν να ταχθούν κατά της κατεδάφισης η Ελληνική Εταιρεία για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Πανεπιστημιακές Σχολές, ο Δήμος Ιωαννίνων, Ακαδημαϊκοί, Καθηγητές Πανεπιστημίου κ.α.Το κτίριο της Διον. Αρεοπαγίτου 17, είναι έργο του 1930 του Ηπειρώτη αρχιτέκτονα Βασίλη Κουρεμένου (1875 – 1957) .

Ο Κουρεμένος ήταν αριστούχος της Ecole des Beaux Arts στο Παρίσι, Ακαδημαϊκός, ζωγράφος, καθηγητής στο ΕΜΠ, φίλος του Ελ. Βενιζέλου και του Pablo Picasso. Τιμήθηκε με διεθνή βραβεία για το έργο του στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη, την Ελλάδα, το Δουβλίνο.Το κτίριο θεωρείται από τους μελετητές ως ένα από τα πιο σημαντικά της εποχής του μεσοπολέμου στην Αθήνα, ίσως το ωραιότερο δείγμα Art Deco στην πόλη. Την όψη του κοσμούν γλυπτά, ψηφιδωτά, ορθομαρμαρώσεις από κόκκινο και γκρίζο μάρμαρο.

Χαρακτηρίζεται διατηρητέο από το ΥΠΕΧΩΔΕ το 1978 και έργο τέχνης από το ΥΠΠΟ το 1988. Σε όλους τους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, η ύπαρξη των διατηρητέων 17 & 19 είναι βασική προϋπόθεση για τον σχεδιασμό. Στο Νέο Μουσείο επιτρέπεται κατά παρέκκλιση ύψος 24μ., ώστε να «συνομιλεί με τον Παρθενώνα» πάνω από τα κτίρια της περιοχής.

Το ΚΑΣ το 2003 δικαιολογεί τη θετική του απόφαση για την ανέγερση του Μουσείου με το σκεπτικό ότι το Μουσείο δεν θα είναι ορατό από την Δ. Αρεοπαγίτου και συνεπώς δεν θα επιβαρύνει τα μνημεία και τα διατηρητέα κτίρια. Εγκρίνει δηλαδή την ανέγερση του Μουσείου, επειδή ο τεράστιος όγκος του κρύβεται από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου! Με το ίδιο σκεπτικό εγκρίνεται η ανέγερση και από το ΣτΕ το 2005.

Με την κατεδάφιση των δύο αυτών διατηρητέων κτιρίων ουσιαστικά ακρωτηριάζεται ο αρχιτεκτονικός χαρακτήρας της Δ. Αρεοπαγίτου. Ταυτόχρονα χάνεται ένα σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης αστικής ιστορίας μας. Και όλα αυτά στο όνομα ενός κτιρίου – μουσείου το οποίο θα έπρεπε να είχε ως αποστολή τη διατήρηση και τη μεταφορά της μνήμης και όχι την καταστροφή της.

Και δυό λόγια για τη θέα: Από την αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα φαίνεται ο Παρθενώνας και ολόκληρος ο βράχος της Ακρόπολης. Κρύβεται το Θέατρο του Διονύσου, όχι μόνο από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου, αλλά και από τα ψηλά πλατάνια του δρόμου που αποτελούν τη «δροσιά των περιπατητών» όπως επεσήμανε η Μαρίζα Κωχ, και από τα πυκνά κυπαρίσσια του αρχαιολογικού χώρου. Θα πρέπει και αυτά να «καούν» στο όνομα του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος;

Τα κτίρια της Διον. Αρεοπαγίτου στην ουσία εμποδίζουν το εστιατόριο του Μουσείου να φαίνεται από τον Μεγάλο Περίπατο και τον Αρχαιολογικό χώρο. Το τεράστιο, υπαίθριο εστιατόριο θα λειτουργήσει πάνω σε μια υψηλή τσιμεντένια εξέδρα – πρόβολο (στο ύψος της στέγης του κτιρίου Βάιλερ) που εξέχει από τον κύριο όγκο του Μουσείου, προς τη Διον. Αρεοπαγίτου, επί της οποίας σημειωτέον ότι δεν επιτρέπεται χρήση εστιατορίου.

Όσο για τις πίσω όψεις των διατηρητέων, που φαίνονται από το Μουσείο, υπάρχουν λύσεις: φύτευση δένδρων, αρχιτεκτονική ανάπλαση, εικαστικές παρεμβάσεις. Αρκεί να συναινέσει το ΥΠΠΟ.Με την σκανδαλώδη απόφαση επιχειρείται να καταλυθεί η ιερότητα του αρχαιολογικού χώρου, η πολύτιμη αρχιτεκτονική μας κληρονομιά, ο μοναδικός χαρακτήρας της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, για να πίνει τον καφέ του ο τουρίστας με ανεμπόδιστη θέα και να ενισχυθούν έτσι οι εμπορικές χρήσεις του μουσείου. Α υ τ ό θέλουμε;

Αν όχι, ας πάρει το μήνυμα ο Υπουργός Πολιτισμού και Βουλευτής Α Αθηνών Γ. Βουλγαράκης, τηλ. γραφείου 2103636177, fax 2103638137, email Γ.Βουλγαράκη,Μαρίνα Κουρεμένου, Αρίστος Δοξιάδης,Αχιλλέας Φρειδερίκος, Nίκος Ρουσέας,Μανώλης Αναστασάκης, Μίμης Κουμαντάνος.

Στο http://areopagitou17.blogspot.com/ μπορείτε να υπογράψετε κείμενο διαμαρτυρίας.