Σας αποχαιρετώ με ολίγες φωτογραφίες από δύο ολόλευκα, δυστυχώς μάλλον θεόκουφα γατάκια...

Εύχομαι καλές διακοπές σε όσους -όπως εγώ- δεν έχουν φύγει ακόμη.
Τετάρτη αναχωρούμε για Σχοινούσα, επιστροφή στο τέλος του μηνός.

Περί της νέας γρίπης και λοιπών νοσημάτων

Μέτρο μιας άλλης αντίληψης -διάφορης από τη συνήθη- περί υγείας και νόσου, είναι η κοινωνία με το Χριστό και τους αδελφούς μας. Υποπτεύομαι πως, για όσους είναι φορείς αυτής της αντίληψης, όλη η συζήτηση για το αν η Θεία Κοινωνία μεταδίδει ασθένειες ή «μόνο τη Θεία Χάρη», όπως διατείνονται με περισσή βεβαιότητα διάφοροι κληρικοί τις τελευταίες εβδομάδες, είναι μάλλον εκτός θέματος.
Φαντάζομαι πως όσοι το ζουν έτσι δεν πολυασχολούνται με τέτοια, ούτε θεωρούν ζήτημα πρώτης προτεραιότητας το πότε θα αρρωστήσουν και από τι, ή πότε θα πεθάνουν.


Σε ό,τι αφορά εμάς τους υπόλοιπους, σε πείσμα της ιδέας που συνήθως τρέφουμε για την προσωπική μας ωριμότητα και σοφία, το ποιοι είμαστε καθορίζεται εν πολλοίς από το θυμικό μας και τις ψυχολογικές μας αγκιστρώσεις, τις –συχνά νευρωτικές- άμυνες με τις οποίες υποστηλώνουμε ένα ελλιπές και παραπαίον εγώ- πράγμα που εξηγεί το γιατί αντιμετωπίζουμε ως εχθρούς αυτούς που έχουν άποψη άλλη από τη δική μας: είναι η ίδια η νευρωτική συγκρότησή μας που κλονίζεται.

Κι αυτό ισχύει και για τους μεν και για τους δε, είτε αυτοπροσδιοριζόμαστε ως «πιστοί» (ζητώντας διαρκώς θαύματα, σημεία και τέρατα, σε πείσμα του «Ύπαγε οπίσω μου» που είπε ο Χριστός απορρίπτοντας τους πειρασμούς του Διαβόλου, έχοντας μια πίστη που παραμένει στο νηπιακό στάδιο της θρησκείας, της ψυχολογικής παρηγοριάς, των μαγικών προσδοκιών, κρίνοντας ως απολωλότες αμρτωλούς όσους διέπραξαν το θανάσιμο αμάρτημα να μην σκέπτονται όπως εμείς) είτε ως «άθεοι» (διαρρηγνύοντες τα ιμάτιά μας απέναντι στα, αξιωματικώς ορισμένα ως σκοταδιστικά, πιστεύω των «αφελών»).

Φαντάζομαι θα ήταν λιγότερο οδυνηρή η ζωή μας, αν υποψιαζόμασταν κάτι περισσότερο για τα βαθύτερα κίνητρα που μας ωθούν να έχουμε τη μία ή την άλλη πεποίθηση. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτού τυ είδους η άγνοια συναντάται και σε ανθρώπους κατά τεκμήριο ευφυείς και έντιμους στο στοχασμό τους.
Θυμάμαι κάποιον, με κοφτερό νου και περισσή εντιμότητα, μαχητικό ορθολογιστή και, φυσικά, άθεο, να αναφέρει κάποτε, παρενθετικά, πόσο κακό του είχε προξενήσει η μελέτη, κατά την εφηβεία του, ενός φρικτά ψυχοφθόρου θρησκευτικού αναγνώσματος, πόσο τον ταλαιπώρησε, ωθώντας τον σε ευθεία σύγκρουση με την σεξουαλικότητά του, και πόσα χρόνια έκανε να συνέλθει. Πουθενά και ποτέ δεν τον είδα να υποψιάζεται πως αυτή η τραυματική εμπειρία είναι μάλλον η αιτία της αθεϊας του, και πως τα όσα ηχηρά περί ορθολογισμού επικαλείται συνήθως, ενδεχομένως δεν είναι παρά η περίτεχνη εκλογίκευση της «θεοκτονίας» του (στην οποία ήταν αναγκασμένος να προβεί, εφόσον ήθελε να ζήσει.)

Αλλά ίσως είναι μάταιο να έχει κανείς μεγαλύτερες προσδοκίες. Όπως είχε πει ένας σημαντικός ψυχίατρος κάποτε, «δεν υπάρχει κανείς άνθρωπος πραγματικά ενήλικος»…

Erbarme dich, mein Gott

Erbarme dich, mein Gott,
um meiner Zähren willen!
Schaue hier, Herz und Auge
weint vor dir bitterlich.
Erbarme dich, mein Gott.

Ίλεως γενού, Κύριε,

Χάριν των δακρύων μου!

Ιδέ, ενώπιόν Σου,

Καρδία και οφθαλμοί θρηνούν πικρώς.

Ίλεως γενού μοι, Κύριε.

Ίσως το αγαπημένο μου μουσικό κομμάτι, η άρια "Erbarme Dich" από τα 'Κατά Ματθαίον Πάθη" του Μπαχ. Έκλεψα την ιδέα από τον Αλέξη.

Στο ίδιο πνεύμα

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ KAΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ / A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS!

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.

Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα "συμβόλαιο συμβίωσης" ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό "συμβόλαιο" μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο.

Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί.

Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.


ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ


In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.

According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership "contract" EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere "contract" can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.

The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.

This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.
GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION



Το βρίκω αρκετά ισορροπημένο σα γραφή, συμφωνώ με ό,τι προσπαθεί να πετύχει και δε μου θυμίζει το γνωστό στρατευμένο στυλ που χαρακτηρίζει αρκετές gay διεκδικήσεις, και που θεωρώ ότι συχνά καταλήγει να δημιουργεί στερεότυπα που οδηγούν κι αυτά σε γκετοποίηση.

Ανεξάρτητα από το πού βρίσκεται ο καθένας, θεωρώ αυτονόητο να μπορεί να κατοχυρωθεί νομικά η απόφαση δύο ανθρώπων του ιδίου φύλου να ζήσουν μαζί.



Όσον αφορά εμένα, μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον αρκετά αρνητικό απέναντι στην ομοφυλοφιλία. Μεγαλώνοντας, είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά κάποιους ανθρώπους που μου ανοίξανε λίγο τα μάτια. Δεν ξέρω αν η ομοφυλοφιλία είναι μια "φυσιολογική", αλλά συκοφαντημένη κατάσταση, ή κάποιου είδους "αναπηρία" - και παρακαλώ, ας μη σπεύσουν κάποιοι να παρεξηγηθούν. Κανένα επιχείρημα, της μίας ή της άλλης πλευράς, δεν με πείθει οριστικά για καμμία από τις δύο εκδοχές.

Το καίριο, για μένα, κι αυτό στο οποίο επιμένω, γιατί είναι αποτέλεσμα της εμπειρίας που έχω από τη συνανστροφή μου με φίλους ομοφυλόφιλης επιλογής, είναι ότι το θέμα δεν είναι εκεί. Εγώ γνώρισα ανθρώπους γλυκύτατους, δοτικούς... πού διάολο είναι το πρόβλημα, δεν καταλαβαίνω.

Ακόμα κι αν κάποιος με πείσει ότι πρόκειται περί αναπηρίας, πράγμα που δεν θεωρώ πιθανό να συμβεί στο άμεσο μέλλον, εγώ θα την κατατάξω κάπου κοντά στην μυωπία, ή την πλατυποδία.

Δυστυχώς, αυτοί που φωνασκούν και εξαπολύουν μύδρους εναντίον των συνανθρώπων τους -και μάλιστα για πράγματα που δεν τους αφορούν- , είτε το κάνουν για να καλύψουν δικές τους κραυγαλέες αναπηρίες, κατά τη γνωστή αυτοδικαιωτική συνταγή που όλοι μας, κατά καιρούς, έχουμε εφαρμόσει, είτε γιατί τέτοιου είδους ζητήματα τους προκαλούν έναν βαθύ ψυχολογικό πανικό- και ο νοών νοείτω.


Κατά τ' άλλα, η όλη συζήτηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αναφέρω χαρακτηριστικά ότι ο όρος "Ομοφυλόφιλος" είναι σχετικά πρόσφατος- επινοήθηκε από έναν Γερμανό γιατρό του 19ου αι. (τι άλλο θα μπορούσε να είναι ο εν λόγω κύριος, πέρα από Γερμανός;). Η ομοφυλοφιλία, είναι γνωστή από τότε που εμφανίστηκε ο άνθρωπος. Η ιδέα του ομοφυλόφιλου ως ενός όντος με εντελώς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όμως, μια άποψη που οδήγησε με μαθηματική βεβαιότητα στη δημιουργία εγκλωβιστικών στερεοτύπων, δεν υπήρχε ως τα τότε.

Όσον αφορά την άποψη των ανθρώπων της Εκκλησίας, θεωρώ καίριο το ερώτημα (για τους έχοντες σχέση με την Εκκλησία, για τους λοιπούς, αυτονόητα, δεν τίθεται καν ζήτημα) περί του αν αντιμετωπίζουμε τις απόψεις των Πατέρων ως θέσφατα. Πέραν των καίριων δογματικών ζητημάτων, αποκλείουμε κάποιες από τις απόψεις των Πατέρων να ήταν απλώς προϊόντα των κοινωνιών στις οποίες έζησαν; Απάντηση δεν έχω, ερώτημα θέτω.


Κατά τ' άλλα, θλίβομαι όταν διαβάζω σοβαρούς ανθρώπους να βγάζουν τις εμμονές τους και να επικαλούνται αστεία επιχειρήματα για να στηρίξουν την αποστροφή που τους προακαλεί η ομοφυλοφιλία - αποστροφή που μάλλον ψυχολογικά θα έπρεπε να διερευνηθεί. Το γνωστό επιχείρημα, λ.χ. ότι είναι ενάντια στη φύση, προκαλεί μειδιάματα σε όσους έχουν ζήσει με ζώα και έχουν δε τι γίνεται. Εκτός εάν αναφέρονται στην "κατά φύσιν" πραγματικότητα του ανθρώπου με θεολογικούς όρους. Αν είναι έτσι, όμως, ας νερώσουν το κρασί τους (βλ. προηγούμενο post), μια και αμφιβάλλω για το ποια επιλογή, ή πράξη, ή συνήθεια όλων μας θα χαρακτηριζόταν "κατά φύσιν".

Όσοι πάλι δεν κάνουν άλλο από το να μιλούν για σχέσεις νόμιμες και σχέσεις παράνομες, και διαπνέονται από μια αξιοπαρατήρητη εμμονή με το Νόμο εν γένει, τι να πω... Μάλλον, για κάποιο λόγο, τους διέφυγε το "Παρήλθεν η σκια του νόμου, της Χάριτος ελθούσης".

UPDATE: Μια σκέψη που μου ήρθε σήμερα: Δεν μου φαίνεται διόλου απίθανο η Δ.Ι.Σ. να υιοθέτησε μια τόσο αυστηρή στάση, και να προέβη σε ανακοίνωση που περιείχε τόσο βαρείς χαρακτηρισμούς, μόνο και μόνο για να δώσουν κάποιοι ένα μήνυμα στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος, όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφο για τη διάσταση ανάμεσα στην ήπια στάση του Ιερώνυμου και την ανακοίνωση που εκδόθηκε τελικά, απάντησε: "Εκείνη ήταν η άποψη του ενός και αυτή είναι των δεκατριών".
Αν το διαβάσω καλόπιστα, μοιάζει με υπογράμμιση της συνοδικότητας. Αν σταθώ λίγο πιο καχύποπτα, μπορεί και να λεει "ποιος είσα 'συ που θα μας χαλάσεις το μαγαζί!"
Επίσης άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο επιβολής πνευματικών κυρώσεων στα μέλη της Εκκλησίας που ενδεχομένως συνάψουν «σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης». «Ηταν γραμμένο στο συνοδικό ανακοινωθέν αλλά αφαιρέθηκε για να μην θεωρηθεί απειλή», είπε. Με τις υγείες μας!

* Σημείωση, μετά από παρέμβαση της Ν.: Το σχόλιο για τους Γερμανούς αναφερόταν στη μανία τους να γίνονται αναλυτικοί, περιγραφικοί, να κατατάσσουν τα πάντα σε κατηγορίες, κτλ. Κατά τα άλλα, απέναντι σε τέτοια ζητήματα είναι πολύ ανοιχτοί.

Μικρό σχόλιο στα όσα ειπώθηκαν περί των κινδύνων που ενέχει δια την ηθικήν τoυ φιλοχρίστου λαού η θεσμοθέτησις του Συμφώνου Ελευθέρας Συμβιώσεως

Ήλθε κάποτε ένα παιδί δαιμονισμένο, για να θεραπευθεί και επισκέφθηκε κάποιον αδελφό από ένα κοινόβιο της Αιγύπτου. Βγαίνει ο Γέροντας έξω και βλέπει τον αδελφό να αμαρτάνει με το παιδί και δεν τον ήλεγξε λέγοντας: «Εφόσον ο Θεός που τον έπλασε τον βλέπει και δεν τον καίει, ποιος είμαι εγώ, για να τον ελέγξω;»



Έλεγαν για τον αββά Μακάριο τον Μεγάλο ότι είχε γίνει, όπως λέει η Γραφή, θεός επίγειος (Ιω.10, 34). Γιατί όπως ακριβώς ο Θεός σκεπάζει τον κόσμο, έτσι και ο αββάς Μακάριος σκέπαζε τα ελαττώματα που έβλεπε στους άλλους, σαν να μη τα έβλεπε και εκείνα που άκουε σαν να μην τα άκουε .


Κάποιος αδελφός της Σκήτης έσφαλε. Έγινε συγκέντρωση στην οποία κάλεσαν τον αββά Μωυσή αλλ’αυτός δεν θέλησε να πάει. Του παρήγγειλε τότε ο πρεσβύτερος: «Έλα, γιατί σε περιμένουν όλοι». Κι εκείνος σηκώθηκε και πήγε κρατώντας στην πλάτη ένα καλάθι τρύπιο που το γέμισε με άμμο. Οι Πατέρες που βγήκαν να τον προϋπαντήσουν του λένε: «Τι είναι αυτό, πάτερ;» «Οι αμαρτίες μου―απαντά ο Γέροντας―που κυλούν και πέφτουν πίσω μου και δεν τις βλέπω και ήλθα εγώ σήμερα να κρίνω τα σφάλματα άλλου». Όταν τ’άκουσαν αυτά οι Πατέρες, δεν είπαν τίποτε εναντίον του αδελφού αλλά τον συγχώρεσαν .


Είπε ένας Γέροντας: «Μην κρίνεις τον πόρνο. Εάν εσύ είσαι σώφρων. Κι εσύ είσαι παραβάτης του νόμου όπως κι εκείνος. Γιατί Αυτός που είπε να μην πορνεύσεις (Ματθ. 5,27), είπε και να μην κρίνεις (Ματθ. 7,1)».


Ήταν κάποιος Γέροντας που έτρωγε καθημερινά τρία παξιμάδια. Τον επισκέφθηκε κάποιος αδελφός και όταν κάθησαν να φάνε, έβαλε και για τον αδελφό τρία παξιμάδια. Είδε κατόπιν ο Γέροντας ότι ο αδελφός είχε ανάγκη να φάει περισσότερο και τού ’φερε άλλα τρία. Αφού χόρτασαν και σηκώθηκαν, κατέκρινε ο Γέροντας τον αδελφό και του είπε: «Δεν πρέπει, αδελφέ, να υπηρετούμε τη σάρκα μας». Ο αδελφός έβαλε μετάνοια στον Γέροντα και έφυγε.
Την επόμενη ημέρα όταν έφθασε η ώρα για φαγητό, έβαλε ο Γέροντας τα τρία παξιμάδια για τον εαυτό του. Αλλά αφού τα έφαγε, αισθάνθηκε πάλι να πεινά αλλά συγκρατήθηκε. Την άλλη μέρα πάλι το ίδιο έπαθε και άρχισε να αισθάνεται εξάντληση. Κατάλαβε τότε ο Γέροντας ότι τον εγκατέλειψε ο Θεός και ρίχνοντας τον εαυτό του ενώπιον του Θεού, άρχισε να παρακαλεί μετά δακρύων για την εγκατάλειψη που του έγινε. Και βλέπει έναν άγγελο που του είπε: «Αυτό σου συνέβη, επειδή κατέκρινες τον αδελφό. Να ξέρεις λοιπόν ότι αυτός που μπορεί να εγκρατεύεται ή να κάνει κάποιο άλλο καλό, δεν το κάνει με δική του δύναμη, αλλά η αγαθότητα του Θεού είναι που ενισχύει τον άνθρωπο».
Έλεγαν οι Γέροντες τίποτε δεν είναι χειρότερο από την κατάκριση.

(Από το Γεροντικό)

Φαίνεται ότι ο νέος αρχιεπίσκοπος και η συνετή, σεμνή φωνή του, συνεχίζουν να αποτελούν μειονότητα. Δεν πειράζει, αυτό ήταν αναμενόμενο. Και θα παραμείνουν μειονότητα, όπως ήταν πάντοτε οι Χριστιανοί. Οι υπόλοιποι, καλό θα ήτανε να βουτούσαμε τη γλώσσα στο μυαλό μας, που έλεγε η μακαρίτισσα η βάβω μου, πριν ανοίξουμε το ρημάδι μας.

Και κάτι ακόμα: Ο μακαριστός κυρ-Γιάννης Τσαρούχης, όταν ερχόταν η στιγμή να κοινωνήσει, τρελαινόταν από χαρά, γινόταν σα μικρό παιδί. Πόσοι το έχουν νιώσει αυτό; Εγώ, ποτέ.


Στη Stassa, εις ανάμνησιν μιας νύχτας μεγάλης και ασυνήθιστης γαλήνης στο Όρος, πριν κοντά είκοσι χρόνια.

Μπλέξαμε άσχημα

O εξαίσιος μουργούλης που βλέπετε βρέθηκε έξω από την αυλόπορτά μου το βράδυ της Παρασκευής. Ημίαιμος, με στοιχεία σέτερ.

Αξιαγάπητος (όσο και χειριστικός - βλ. βλέμμα που σφάζει), είναι το νέο γλυκό βασανάκι της ζωής μας με τη Ν., η οποία και τον βρήκε.



Εικάζω ότι μου τον πέταξε κάποιο καθίκι, από αυτά που βρίσκονται σε αφθονία στον κατα τ' άλλα πολιτισμένο μας τόπο.

Εκτός αν το έσκασε από κάπου - αλλά τώρα πια είν' αργά: αν εμφανιστούν τ' αφεντικά του, θα ποιήσω την νήσσαν- δεν τον δίνω! Να προσέχατε καλύτερα να μην έφευγε! Ουφ!

Εντέλει θα τον υιοθετήσει η Ν., οπότε ο μάγκας έκανε την τύχη του.

To πρόβλημά μου τώρα, είναι πως με πιάνει μελαγχολία στην προοπτική του αποχωρισμού...

Σνιφ...

Εξ αφορμής της χθεσινής Ημέρας των Ζώων

...Μου αρέσουν οι γάττοι. Υπάρχει τόση αξιωματική αξιοπρέπεια παρ' αυτοίς! Ως να λέγουν "πώς τολμάς;", ή: "φύγε, μη μ'εγγίζεις!"

(Από μετάφραση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη -όσο τη θυμάμαι, μια και δεν βρίσκω το βιβλίο- στο "On Vanity and vanities" -"Περί Ματαιότητος και ματαιοτήτων"- του Άγγλου ευθυμογράφου Jerome K. Jerome. Από τις περιπτώσεις που η μετάφραση είναι καλύτερη από το πρωτότυπο).

Το μικροσκοπικό, χαριτωμένο πλάσμα εμφάνισε νωρίς τα συμπτώματα της ασθένειας: καταρροή, αδυναμία, αφαγία. Το έκπληκτο, αθώο βλέμμα του, με το οποίο ανακάλυπτε έναν κόσμο που αντίκρυζε για πρώτη φορά, έχασε τη σπιρτάδα του.

Δεν υπήρχε τίποτε που να μπορεί να κάνει κανείς. Κι αυτό και η μάνα του ήταν σωστά αγρίμια - αδύνατον να δεχτούν να πάρουν φάρμακα.

Μέρα τη μέρα, παραπονιόταν με ολοένα πιο αδύναμη φωνή.

Η μητέρα του, στην οποία έμοιαζε εντυπωσιακά, παρέστεκε πλάι του, αδύναμη να προσφέρει κάποια ουσιαστική βοήθεια. Απλώς στεκόταν μαζί του, στα σκαλιά, ρουφώντας λίγο φθινοπωρινό ήλιο και το άγγιζε, το αγκάλιαζε και απαντούσε στα αδύναμα κλαυθμυρίσματά του με παρηγοριές ειπωμένες στην παράξενη γλώσσα τους.

Δεν άντεξε πολύ το μικρό. Η μαμά γάτα θα το ξεχνούσε, ασφαλώς, πολύ σύντομα - ήταν ήδη ασυνήθιστη για το είδος της η φιλοστοργία που είχε επιδείξει κατά τις τελευταίες ημέρες του μικρού της.

Ο παρατηρητής, στην αυλή του οποίου έλαβαν χώρα τα γενόμενα, το βρήκε ψόφιο μετά από λίγες ημέρες και περισυνέλεξε το πανάλαφρο, άψυχο κορμάκι, νιώθωντας αίφνης να γίνετα θολή και ασαφής η νοητή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο ζωώδες και το ανθρώπινο.

Πετεινά του ουρανού - της Βενετιάς, πάντα- και άλλα ζώα...

Petit interlude aux chats.... ή άλλως

....Μικρό Γατώδες Ιντερλούδιο....




Ο Μαλλιαρούλης



Ανώνυμο Γκρι Τιγρέ και έμφοβον γατίδιον