ΓΡΟΥΣΟΥΖΗΔΕΣ!

Ρε οξω, ζοχάδα!

Κι εσύ κι ο άλλος σου εαυτός!

Γκρίνιες και καβγάδες στο αξιοπρεπώς μελαγχολικό καλύβι μου! Τι τα θέλατε;

Ορίστε! Σύννεφα πλάκωσαν, μαύρα κι άραχνα, φυσάει, και η δόλια η Άνοιξη έβαλε την ουρά στα σκέλια και λούφαξε - προσωρινώς, ελπίζω.



Κι έχεις από την άλλη το Γιώργη να ξύνει πληγές με τ' Αναφιώτικά του και τα ωραία του, και τας αλυσσωτάς αντιδράσεις της Αγάπης, και τον άλλο, τον Αλέξη να κοιτά ακόμα πιο πέρα, κατά το καλοκαίρι.

Σιχτίρ...


Μπαγάσηδες, κιόλας μου λείψατε...