Φωτογραφίες από το Μυστρά...

Ανεκδοτάκι

Μια και το παραβάρυνα με τα βαρύγδουπα, διαβάστε κι αυτό:



Ένας κυνηγός πάει σαφάρι στην Αφρική και παίρνει μαζί το σκύλο του. Ενώ ο σκύλος περιφέρεται στη ζούγκλα, βλέπει μια λεοπάρδαλη να κατευθύνεται προς το μέρος του, φανερά πεινασμένη.
- "Ωχ μπλέξαμε!", σκέφτεται ο σκύλος.
Τότε βλέπει κάτι κόκαλα και αρχίζει να τα ροκανίζει με την πλάτη γυρισμένη στην λεοπάρδαλη. Ενώ εκείνη είναι έτοιμη να του χιμήξει, ο σκύλος λέει:
- "Μμμμ... Πολύ νόστιμη αυτή η λεοπάρδαλη. Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν άλλες εδώ τριγύρω..."
Η λεοπάρδαλη παγώνει, και εξαφανίζεται πίσω από κάτι δέντρα.
- "Λίγο έλειψε να την πατήσω", λέει, "αυτός ο σκύλος θα μ'έτρωγε..."
Ένας πίθηκος, παρακολουθώντας όλο το σκηνικό από ένα δέντρο, σκέφτεται ότι μπορεί να εξασφαλίσει την εύνοια της λεοπάρδαλης και να γλιτώσει το τομάρι του εξηγώντας της αυτό που είχε συμβεί. Πάει προς το μέρος της και εξηγεί τα πάντα. Η λεοπάρδαλη, έξαλλη για την κοροϊδία, λέει στον πίθηκο:
- "Ελα, πίθηκε. Ανέβα στη ράχη μου να δεις από κοντά τι πρόκειται να πάθει ο σκύλος!!"
Ο σκύλος βλέπει τη λεοπάρδαλη να έρχεται προς το μέρος του με τον πίθηκο καβάλα.
- "Τι θα κάνω τώρα;" σκέφτεται.
Κάθεται, λοιπόν, με την πλάτη γυρισμένη στους δυο. Όταν η λεοπάρδαλη και ο πίθηκος έχουν πλησιάσει αρκετά, ο σκύλος μουρμουράει:
- "Που είναι αυτός ο ηλίθιος ο πίθηκος; Ποτέ δεν μπορώ να τον εμπιστευτώ! Τον έστειλα πριν από μισή ώρα να μου φέρει άλλη μια λεοπάρδαλη κι ακόμα να φανεί..."

Περιουσιακά στοιχεία

Σαν άνθρωπος, είμαι συχνά μίζερος. Κι όλο με πιάνουν κάτι εναγώνια ερωτήματα, του τύπου τι έχω κάνει στη ζωή μου που ν' αξίζει, ποιο το νόημα τηςκαθημερινότητάς μου, και άλλα ψυχοβγαλτικά.

Έχω μια καλή φίλη- κοντά δέκα χρόνια μετράμε, από τότε που διασταυρώθηκαν οι πορείες μας. Από τους λίγους ανθρώπους που, παρουσία τους, μπορώ να είμαι στ' αλήθεια ο εαυτός μου. Μπήκαν γιορτές κι είχαμε καιρό να τα πούμε. Και σ' ενα μαίηλ που μού 'στειλε, μου έγραψε, έτσι, στο άσχετο, πως νιώθει τυχερή που με γνώρισε. Συγκινήθηκα βαθιά. Καλύτερο δώρο δεν θα μπορούσα να λάβω! Ήρθε τη στιγμή που το χρειαζόμουν.

Δεν ξέρω γιατί με επηρέασε τόσο πολύ, στη συγκεκριμένη συγκυρία, αυτός της ο λόγος. Αλλά κάτι τέτοιες ώρες, είναι που νιώθω στ' αλήθεια πλούσιος. Και δε φοβάμαι τότε τα λάθη, τα ελλείμματα στους προσωπικούς μου απολογισμούς - όλα αυτά που είναι, αναπόφευκτα, σύμφυτα με την ανθρώπινη κατάσταση. Κάτι τέτοιες στιγμές, κι ο ίδιος ο θάνατος μοιάζει να χάνει το κεντρί του.

....γραμμένο μεσοκαλόκαιρο

Μια προσευχή για τα Χριστούγεννα

Εικοστέσσερις Δεκέμβρη.

Μόνος σ’ενα άδειο σπίτι

Και αυτή δεν έχει φύγει

-γιατί, απλά, ποτέ δεν ήρθε.

Και ο νους ξεφεύγει πίσω

Σ΄αγκαλιές, διπλά κρεββάτια

Και στα δυο της μαύρα μάτια.

Σε τραγούδια, μελωδίες,

Σε γιορτές και παραλίες,

Σ’ ό,τι ζούμε και ποθούμε

Και σ’εκείνο που φοβίζει

Κι αποφεύγουμε να δούμε:

Στις σκιές τ’ ωχρό κρανίο

Που όλ’ αυτά περιγελάει

Κι από μέσα το σκουλήκι

Που ό,τι χτίζουμε μασάει.

Αν αυτή η γαλάζια μπάλα

Πλέει μονάχη στο κενό της,

Κι αν δεν είναι ριζικό της

Ένας γάμος με το Φώς,

Τότε πες μου αλήθεια πώς

Ο καϋμός μου θ’ αναστήσει

Κείνα πού ‘χαν τραγουδήσει

Ψαλμωδοί και ποιητές,

Τροβαδούροι και ρεμπέτες,

Της ζωής αθώοι και φταίχτες,

Κι όποιος ένιωσε στο βάθος

Ό,τι κρύβει κάθε

πάθος.

Μα απόψε έχουν βεγγέρα

Όλοι οι... «δίκαιοι» του κόσμου

Και η ευσεβής

μιζέρια

Που αναδίνουν οι ψαλμοί τους

Ένα γύρω με κυκλώνει

Και η σιωπηρή μομφή τους

Το λαρύγγι μου γραπώνει.

Αλλά ο Ξένος, όπως πάντα,

Σιωπηλά θα ’ρθεί κι απόψε.

Και σαν θά ’μπειο Απρίλης

Θα διαβεί στη Βηθανία.

Το φιλοπερίεργο πλήθος

Θα θρηνεί και θ ’αμφιβάλλει,

Αλλ’ Αυτός θα προχωρήσει.

Και προτού το θαύμα γίνει,

Μεσ’ τη θλιβερή και γκρίζα

επικράτεια του Χάρου

Θα σταθεί και θα δακρύσει

μπρος στον τάφο του Λαζάρου.

(Γραμμένο Ιούλιο, με το νου να βηματίζει νευρικά ανάμεσα σε μνήμες και πόθους, μπλεγμένος στο δίχτυ ενός έρωτα πέρα για πέρα ανέφικτου - και τό 'ξερα.

Είναι στιγμές που ο ανεκπλήρωτος πόθος σε ξεπλένει από μίζερες, στρυφνές επιταγές, ηθικές ή άλλες, και μένεις μόνο με το βαθύ αίτημα της ζωής, ΖΩΗΣ με κεφαλαία, πλέριας, σώας, ολόκληρης. Λίγες φορές στη ζωή μου ένιωσα την ανάγκη να κραυγάσω "Κύριε, απολλύμεθα!", όχι ζητώντας ένα ψυχολογικό καταπραϋντικό, θρησκευτικές παρηγοριές και μαστουρώματα με άφθονο λιβανωτό, μα απάντηση σε καίριο της ύπαρξης ερώτημα, απτό, ψηλαφητό, βαρύ σαν πέτρα φωλιασμένη στο στομάχι.

Σαν ποίημα δεν νομίζω πως λέει και πολλά. Αλλά είναι δικό μου κομμάτι, σάρκα μου, πέρα για πέρα.)

..... Βλεμμάτων Συνέχεια IV

Απαγορευμένη Πόλη, Πεκίνο, 8/2004




Βροχή στην Απαγορευμένη Πόλη...



Ο Ναός της Ουράνιας Γαλήνης στο Πεκίνο




Θερινά Ανάκτορα, δεν θυμάμαι πού ακριβώς (μεγάλη η Κίνα!)




Ένας ακόμη ναός...
Φυσικό μνημείο




Βουδιστικός ναός - μάλλον μοναστήρι, δεν καλοθυμάμαι


Παραδοσιακός χορός στον παραπάνω ναό

Petit interlude aux chats.... ή άλλως

....Μικρό Γατώδες Ιντερλούδιο....




Ο Μαλλιαρούλης



Ανώνυμο Γκρι Τιγρέ και έμφοβον γατίδιον

..... Συνέχεια III

Αγία Σοφία, Κωνσταντινούπολη, 12/2002




Το Μπλε Τζαμί (Κωνσταντινούπολη, 12/2002)

....βλεμμάτων συνέχεια II

Ένα από τα πολλά γλυπτά που κοσμούν τον σταθμό του μετρό στην Πλατεία της Επανάστασης - Μόσχα, Πάσχα 2005



Ναός εντός του Κρεμλίνου - ένας από τους πολλούς


Τα τείχη του Κρεμλίνου - Μόσχα, Πάσχα 2005

....βλεμμάτων συνέχεια I

Άποψη της Αγ. Πετρούπολης (Πάσχα 2005)







Η προτομή του Φιόντορ Ντοστογιέφσκυ στον τάφο του στην Πετρούπολη (Πάσχα 2005)

Το "Τζαμί του Ιμάμη" στο Εσφαχάν, Ιράν, 12/2002

....Ένα βλέμμα στον κόσμο

Κάποτε σνόμπαρα όσους είχαν για χόμπι τα ταξίδια. "Μα τι βρίσκουν σ' αυτήν την ιστορία; Άσε που χαλάνε κι ένα κάρο λεφτά", έλεγα.

Μα όλα άλλαξαν έξι χρόνια πριν, όταν αξιώθηκα να ταξιδέψω εκτός συνόρων για πρώτη φορά- κι έλαχε χώρα της Ανατολής, εξωτική, παράξενη, τ' όνομά της υφασμένο με θρύλους.

Δεν ήθελε και πολύ... Το μικρόβιο με προσέβαλλε αμέσως και η ασθένεια αποδείχτηκε όχι μια επιπόλαιη ίωση, αλλά μια χρόνια -και, πιθανώς, ανίατη- νόσος...

Ακολουθουν λίγες φωτογραφίες από τα μέρη που αξιώθηκα να επισκεφτώ μέχρι σήμερα. Ένα μεγάλο μέρος της απόλαυσης που μου προσφέρει ένα ταξίδι, είναι οι φωτογραφίες που θα τραβήξω....



Δαμασκός, Συρία, 12/2000




Παλμύρα, Συρία, 12/2000


Casablanca, Μαρόκο, 12/2001



Μαρακές, Μαρόκο, 12/2001





Fez, Μαρόκο, 12/2001


Esfahan, Ιράν, 12/2002

Κάποια Χριστούγεννα

24 Δεκέμβρη

Η γκρίζα πόλη, μεθυσμένη, παραπατάει σε χιόνι ξαφνικό

Και μέσα από τη λερωμένη ομίχλη που σηκώθηκε προβάλλουν

Βασανισμένα πρόσωπα, όλο ζάρες, κι απλώνουν ικετευτικές παλάμες,

Ψελλίζοντας τις ακατάληπτες αιτίες της παρακμής τους·

Πολυάσχολοι χρηματιστές ανοίγουν βιαστικά το βήμα, προσπερνώντας·

Αλλόγλωσσα κορίτσια, επιδεικνύουν προκλητικά τα μακριά τους

πόδια

Και ένας γέροντας ρακένδυτος, υψώνοντας καταμεσίς στο δρόμο τη μαγκούρα,

Φτύνει βλαστήμιες σκοτεινές στον κόκκινο ουρανό.

Τη 24η του αυτού μηνός, παραμονή της του Χριστού Γεννήσεως.

Τη βλέπω ξαφνικά, παγώνω· κρατά δυο τσάντες που από δώρα ξεχειλίζουν,

Πιασμένη αλά μπρατσέτα μ’ έναν άνδρα· γελούνε, περπατούν σχεδόν χορεύοντας-«Κοίτα ! Χιονίζει !» λέει εκείνη εκστατικά· χαμογελάει αυτός, την αγκαλιάζει

τρυφερά-

Ενα λεωφορείο μπαίνει μπροστά· μεσολαβεί μια ατέλειωτη στιγμή·

Ο δρόμος άδειασε· μια ανεπαίσθητη υποψία της μυρωδιάς της.

Ώρες αργότερα, στο μισοάδειο μαγαζί, πλάι σε κάποιον μεθυσμένο και ταλαίπωρο

Αλβανό,

Μασάω με προσπάθεια περισσή το πλαστικό φαΐ – νηστήσιμο, καθώς πουλάει καλά

τις μέρες τούτες-

Κι ακούω απ’ τα μεγάφωνα τα κάλαντα σε κάποια αλλότρια γλώσσα,

να ειρωνεύονται, θαρρείς,

Σε τόνους γλυκερούς, την τόσην ερημιά.

…επέστη δε καιρός ο της γεννήσεως, και τόπος ην ουδείς, τω καταλύματι.

Κρύο· τυλίγομαι σφιχτά μεσ’το παλτό και διασχίζω βιαστικός

την παγωμένη ερημιά που λεν « Πλατεία Ομονοίας »

Για ν’ ανταμώσω έν’ άδειο στρώμα,

Μεσ’ το μουντό και παγωμένο σπιτικό.