This is the Life - Amy McDonald

To έχει το κατιτίς του αυτό το ασμάτιον....

“Το όλο θέμα έχει προκαλέσει την αντίδραση της Εκκλησίας. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, κατά τη χθεσινή συνεδρίασή της, ζήτησε να συνεχίσει να εφαρμόζεται η εγκύκλιος του 2006 που προέβλεπε την απαλλαγή από τα Θρησκευτικά εφόσον δηλωνόταν η αιτιολογία. «Το μάθημα των Θρησκευτικών είναι για τον Ελληνα Ορθόδοξο μαθητή υποχρεωτικό, σύμφωνα με το άρθρο 16 του ισχύοντος Συντάγματος και διδάσκεται σε όλες τις σχολικές μονάδες της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, σύμφωνα με τα επίσημα υποχρεωτικά αναλυτικά προγράμματα που έχουν καθορισθεί από το υπ. Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων» σημειώνεται σε ανακοινωθέν της Συνόδου. Η απόφαση του υπουργείου προκάλεσε και την αντίδραση της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Σε επιστολή του προς τον υπ. Παιδείας ο κοσμήτορας της Σχολής, καθηγητής κ. Ιω. Κογκούλης, αναφέρει: «Το υπουργείο σας με την εγκύκλιο αυτή ενισχύει την προσπάθεια όλων εκείνων που επιδιώκουν να παραγνωρίζονται, να αποσιωπούνται ή να διαστρεβλώνονται οι θυσίες και η προσφορά της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο γένος, ενώ παράλληλα στο πλαίσιο της ιδεολογικής υποδούλωσης και μετάλλαξης της πατρίδος μας και στο όνομα του “εξευρωπαϊσμού” μας, επιχειρούν να επηρεάσουν τη σκέψη και τη συνείδηση των παιδιών μας», επισημαίνει.”

(Καθημερινή, 28/08/08).

Τις τελευταίες ημέρες διαβάζω τις πολύ ενδιαφέρουσες εισηγήσεις στο συνέδριο με θέμα «Ορθοδοξία και Νεωτερικότητα» που πραγματοποιήθηκε το χειμώνα 2001- 2002 στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών της Ιερής Μητρόπολης Δημητριάδος και το συνοδευτικό τόμο «Ορθοδοξία και νεωτερικότητα – προλεγόμενα» του Παντελή Καλαϊτζίδη. Αντιγράφω, αντί άλλου σχολίου, από το τελευταίο:

«(...) ο προνεωτερικός "χριστιανικός" κόσμος, που τόσο εξυμνήθηκε και εξιδανικεύτηκε από τις Εκκλησίες, τη θεολογία ή και την philosophia perennis, δεν είναι παρά μια φάση και ένα σχήμα (ενδεχομένως όχι και το καλύτερο) στην ατέλεστη και διαρκώς εμπλουτιζόμενη σχέση κόσμου και Εκκλησίας, πολιτισμού και χριστιανισμού, και σε καμμία περίπτωση η μοναδική ή οριστική δυνατότητα. Γι' αυτό και αποστολή και πρωταρχική μέριμνα της Εκκλησίας δεν μπορεί να είναι η πάση θυσία διαφύλαξη του προνεωτερικού ή πραδοσιακού μοντέλου της κοινωνίας, ή η χιμαιρική καθήλωση στο σχήμα της κωνσταντίνειας περιόδου, αλλά ο ευαγγελισμός και η σωτηρία του κόσμου, η εσχατολογική διάνοιξη και μεταμόρφωση της Ιστορίας. Πολύ περισσότερο όμως δεν μπορεί να αποτελεί ποιμαντική πρόταση της Εκκλησίας προς τον σύγχρονο κόσμο η δήθεν «αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση» και οι αθεολόγητες κορώνες για την υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας και συνέχειας ή η ιεροποίηση της έννοιας του «τόπου» και του «θεοφόρου ελληνικού λαού», που μας γυρνάνε στον προ Χριστού ιουδαϊκό εθνικισμό και φυλετισμό, καθώς και στις ξεπερασμένες από τη θεολογία και την πράξη της αρχέγονης Εκκλησίας αντιλήψεις περί «περιούσιου λαού του Θεού. Γιατί όπως μας θυμίζει και το κείμενο του π. Alexander Scmemann (…) “μετά τον Χριστό, και ιδίως στην προοπτική της εσχατολογικής αναμονής, δεν υπάρχουν ούτε «άγιοι τόποι» ούτε «ιερές γεωγραφίες», καθώς «η ίδια η Εκκλησία ήτανε η νέα και ουράνια Ιερουσαλήμ. Η Εκκλησία στην Ιερουσαλήμ ήτανε αντίθετα δίχως σημασία. Το γεγονός πως ο Χριστός έρχεται και είναι παρών είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από τα μέρη που Εκείνος βρέθηκε”».

Richard (Rick) Wright 1943-2008

Δυο από τις πιο χαρακτηριστικές συνθέσεις του για το Dark Side of the Moon.

Καλό ταξίδι...

Αντρέι Ταρκόφσκι, "η Θυσία"

Erbarme dich, mein Gott

Erbarme dich, mein Gott,
um meiner Zähren willen!
Schaue hier, Herz und Auge
weint vor dir bitterlich.
Erbarme dich, mein Gott.

Ίλεως γενού, Κύριε,

Χάριν των δακρύων μου!

Ιδέ, ενώπιόν Σου,

Καρδία και οφθαλμοί θρηνούν πικρώς.

Ίλεως γενού μοι, Κύριε.

Ίσως το αγαπημένο μου μουσικό κομμάτι, η άρια "Erbarme Dich" από τα 'Κατά Ματθαίον Πάθη" του Μπαχ. Έκλεψα την ιδέα από τον Αλέξη.

Ανάρτηση αδικαιολόγητα καθυστερημένη

Leonard Cohen, Terravibe, 30 Ιουλίου.

Ο κύριος Cohen, στην πένα, με το καπέλο στο κεφάλι, να τραγουδά με την μπάσα, σπηλαιώδη φωνή όλα εκείνα που περιμέναμε: First we take Manhattan, Hallelujah, Anthem, Marianne, Like a bird on a wire, Everybody Knows, The future και άλλα πολλά.

Έκλεισε, μετά από κραυγές του κόσμου που το ζήταγε επίμονα, με το Famous Blue raincoat.

Μαγική νύχτα. Και στιγμές-στιγμές, όταν άστραφταν κάποιοι στίχοι που θα μπορούσαν να έχουν γραφεί από κάποιον μυστικό, ένιωθα σαν να ήμουν σε εκκλησία. (*)

“…ring the bells that still can ring,

Forget your perfect offering,

There is a crack,

A crack in everything

-that’s how the light gets in”.

Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που μπόρεσα και «συνάντησα» έτσι τον κ. Κοέν. Και τον ευχαριστώ.

(Οι φωτογραφίες αλιεύθηκαν στον Ιστό, όπως και το βιντεάκι).

(*) «Ε, άμα έχεις και την προδιάθεση….», σχολίασε μια φίλη. Το αντιπαρήλθα αξιοπρεπώς…

Θυμάμαι ακόμα ονόματα και φάτσες. Ίσως κάποια από αυτά τα καλόπαιδα σήμερα να κάνουν καριέρα ως μπράβοι.

Το σπορ τους ήταν να σκοτώνουν με στυλιάρια τις νύχτες τις γάτες του στρατοπέδου. Και να ασκούν τρομοκρατία στους καινούριους φαντάρους -τους "νέους". Ένα παληκαράκι, εμφανώς μειωμένης αντίληψης, υποχρεώθηκε να κάνει στριπτήζ στο θάλαμο. Εγώ στάθηκα πιο τυχερός: υποχρεώθηκα μόνο να πω την προσευχή.

Απ’ ό,τι λέγαν οι παλιότεροι, όλα ετούτα συνέβαιναν με την ανοχή της Διοίκησης του στρατοπέδου, για να τυγχάνει -η Διοίκηση- διευκολύνσεων στα μαγαζιά που διηύθυναν οι γονείς των εν λόγω βλαστών. Δεν ξέρω αν ήταν όντως έτσι, αλλά δεν θα με παραξένευε. Καθόλου.

Τα παρακολουθούσα όλα βράζοντας, μισώντας τους –πρώτη φορά μίσησα έτσι ανθρώπους-, πολύ μόνος για ν’ αντιδράσω.

Δεν έλειπαν και οι εξαιρέσεις, αλλά ήταν μόνο αυτό: εξαιρέσεις.

Τι να έφταιξε; Ίσως τα πολλά λεφτά που πέσαν στο νησί τις τελευταίες δεκαετίες; Ο εύκολος πλουτισμός, ο τουρισμός των κλαμπ και η συνεπαγόμενη υποκουλτούρα της νύχτας; Δεν μπορώ να ξέρω.

Πάντως, πολλές μονάδες γύρισα στη θητεία μου, αλλά τόσους ανθρώπους, πραγματικά διεστραμμένους, πραγματικά σάπιους, μόνο εκεί συνάντησα.

Δεν έχω σκοπό να προσβάλλω το νησί και τους κατοίκους του. Πρώτοι οι ίδιοι οι Μυκονιάτες είναι που υφίστανται τη συνύπαρξη όλο αυτό το συρφετό. Κι ήταν χαρακτηριστική η συγκέντρωση διαμαρτυρίας της προηγούμενης Κυριακής, παρά το ότι αρκετοί δεν παρέστησαν, από φόβο. Διαβάζουμε στην "Καθημερινή":

«….Δεν ήταν καθόλου τυχαία η αθρόα συμμετοχή των Μυκονιατών το βράδυ της Κυριακής, στην πλατεία Μαντώς Μαυρογένους σε μια βουβή διαμαρτυρία για τα όσα τόσα χρόνια λαμβάνουν χώρα στο νησί τους, γι’ αυτά που «έβλεπαν» να αμαυρώνουν την εικόνα του, αλλά ίσως ποτέ δεν πίστευαν ότι θα έφταναν να κοστίσουν τη ζωή ενός αθώου ανθρώπου. Περισσότεροι από 600 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία και η σιωπή τους ήταν εκκωφαντική. Οι ντόπιοι δεν θυμούνται περισσότερο συγκλονιστική στιγμή από τον αυθόρμητο σχηματισμό ανθρώπινης αλυσίδας που το σούρουπο «αγκάλιασε» το Γιαλό της Μυκόνου.

Θα ήταν όλο το νησί. Ο φόβος όμως κράτησε πολλούς μακριά. «Ποιος θέλει να εμφανιστεί, να μιλήσει και να βρεθεί μετά σε κανένα χαντάκι;» λέει χαρακτηριστικά στην «Κ» ο Μυκονιάτης συγγραφέας Δημήτρης Ρουσουνέλος. «Η συμμετοχή όμως ήταν μεγάλη. Ηταν αναμενόμενο. Μέσα μας βράζαμε, ήταν ένα θέμα που συζητιόταν συνεχώς, δεν μας άφηνε να ησυχάσουμε. Το πρόσωπο αυτού του παιδιού που καθρεφτιζόταν στο πρόσωπο του πατέρα του μας συγκλόνισε. Ισως με μια γκαζιά παραπάνω, το παιδί να γλίτωνε, αλλά αυτό δεν έχει πια σημασία. Φτάσαμε στο ώς εδώ και μη παρέκει. Κι αυτό φάνηκε την Κυριακή. Ποιος ξέρει, ίσως όλο αυτό να αποτέλεσε τη θρυαλλίδα που θα αλλάξει τα πράγματα. Θα το δούμε στην πορεία...» »

(http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_05/08/2008_280161)

Δείτε κι εδώ, τον καημό των ντόπιων.

Μακάρι κάτι να γίνει. Γιατί το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο από το καλό όνομα της χώρας μας στα ταξιδιωτικά γραφεία του εξωτερικού. Πολύ μεγαλύτερο.

Jüdisches Museum, Berlin

Αεροφωτογραφία του Ιουδαϊκού Μουσείου του Βερολίνου (παρμένη απ' το δίκτυο).

Μας εντυπωσίασε, στην πρόσφατη επίσκεψή μας στο Βερολίνο, το Ιουδαϊκό Μουσείο. Αποτελεί ένα ευφυές δημιούργημα τς μοντέρνας αρχιτεκτονικής, έργο του Daniel Libeskind. Tο σχήμα παραπέμπει, λένε, σε ανοιγμένο, στρεβλωμένο Άστρο του Δαυίδ.

Με την ιδιοφυή χρήση πολύ λιτών μέσων, επιτυγχάνει να γεννήσει συγκίνηση. Και δέος.


Φωτογραφία από τον "Κήπο της εξορίας". Το κεκλιμένο δάπεδο προκαλεί ένα αίσθημα ανάλογο με αυτό ενός εξόριστου, που αγωνίζεται να ριζώσει σ' έναν ξένο τόπο. 49 στήλες, στις κορυφές των οποίων φυτρώνει κάποιο είδος ελιάς, σχηματίζουν λαβύρινθο.



Στο εσωτερικό συναντώνται οι τρεις άξονες, της Εξορίας, του Ολοκαυτώματος και της Συνέχειας.



Οι παραπάνω δύο φωτογραφίες είναι από τον Πύργο του Ολοκαυτώματος, ένα γυμνό τσιμεντένιο πύργο, ύψους 24 μέτρων, χωρίς θέρμανση και με μόνο φωτισμό το λιγοστό φως που μπαίνει από μια σχισμή. Ανατριχιαστικό.




Στις παραπάνω τρεις φωτογραφίες: Το έργο "Πεσμένα Φύλλα" του Menashe Kadishman, αφιερωμένο σε όλα τα θύματα των Ναζί. Τα μεταλλικά, κραυγάζοντα πρόσωπα είναι 10.000.


Περισσότερες φωτογραφίες θα αναρτήσω στα Φωτογραφικά Τετράδια.

Σου άξιζε σένα αλλιώς να ζήσεις

Καλοκαίριασε

Ψαρεμένο στο You Tube:

Ως παιδί, υπήρξα φανατικός πολέμιος μιας συνήθειας του πατέρα μου- του καπνίσματος. Δεν κατάφερα και πολλά.

Ως έφηβος, είχα τη φρόνηση να μη θέλω να δοκιμάσω, φοβούμενος ότι θα κολλούσα - αλλά όχι και τη σοφία ν' ακολουθήσω αυτή μου τη διαίσθηση μέχρι τέλους.

Δοκίμασα τσιγάρο- δεν μου είπε και πολλά. Η ζημιά έγινε όταν είδα τον "Κύκλο των Χαμένων Ποιητών", και θέλησα να ποζάρω κι εγώ ως διανοουμενίζων νεανίας: Ξέθαψα τα τσιμπούκια του παππού, βρήκα καπνό, δεν ήθελε και πολύ: η γεύση με κέρδισε.

Με κάτι χλιαρές και ανεπιτυχείς απόπειρες να το ελαττώσω ή να το κόψω, πέρασαν τα επόμενα 18 χρόνια.

Σήμερα είναι η 12η μέρα από τότε που κάπνισα για τελευταία(;) φορά- με τη βοήθεια βελονισμού. Μάλλον πάμε καλά, ο βελονισμός μειώνει την αίσθηση της στέρησης τις πρώτες κρίσιμες μέρες σε επίπεδα που μπορώ να παλέψω.

Αλλά κάποιες φορές μου λείπει πολύ - και, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, με λυπεί κιόλας που στερούμαι την πίπα μου. Σαν κάποιου είδους ακρωτηριασμός...

I wish I’d been another man,

I wish I 'd told less lies,

I wish that I could change my life,

But pay the smallest price.

I wish a day would dawn for me

When I’d salute the light,

With no remorse inside my heart,

Nor malice, fear or fright.

I wish I could enjoy life more,

I wish that I could pray,

I wish I had a warmer heart,

And gentler things to say.

I wish that I could see again

The people I loved most,

And see in them, with clearer eyes,

The hidden truths I’ve lost.

I wish that I would meet you again

And touch you, before long.

I wish we’d speak more truthfully

And share a nicer song.

I wish I’d been a humble man,

Compassionate and wise,

I wish I could discern God’s hand

Above our wretched lives.

But such a man

I am not.