Αλογη ή έλλογη οργή για όσα έγιναν;

Του Χαρίδημου Κ. Τσούκα*

Ο φαύλος κύκλος στενεύει, μας πνίγει. Η αίσθηση του αδιεξόδου μας πανικοβάλλει. Ενεργούμε τυφλά, σπασμωδικά, αντι-δραστικά. Η λογική λέει πως όταν είσαι στριμωγμένος στη γωνία, προσπαθείς να απεμπλακείς, δεν στρέφεσαι εναντίον του εαυτού σου.

Η διεθνής κοινότητα μας δανείζει για να βγούμε από τη γωνία, να πάρουμε μια ανάσα, να ανασυγκροτηθούμε. Η αποπληρωμή των δανείων είναι επαχθής, συνεπάγεται θυσίες, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση. Χρεοκοπία ή λιτότητα; Αυτό είναι το μόνο δίλημμα σήμερα, ο πρωθυπουργός έχει δίκιο. Το δίλημμα δεν μας αρέσει, αλλά σπάνια επιλέγουμε τα διλήμματά μας. Αν είμαστε σώφρονες, επιλέγουμε τι διλήμματα θέλουμε να αποφύγουμε. Δεν υπήρξαμε σώφρονες.

Δεν έχει σημασία τώρα σε ποιο βαθμό ο καθένας συνεισέφερε στη σημερινή οικονομική αθλιότητα της χώρας. Οσοι διαμαρτύρονται «να πληρώσουν τα λαμόγια» κι «αυτοί που δημιούργησαν την κρίση» προδίδουν αφέλεια. Οχι μόνο γιατί όλοι ποικιλοτρόπως δημιουργήσαμε την κρίση (τι άλλο δείχνουν η μαζική φοροδιαφυγή και η εκτεταμένη διαφθορά;), αλλά γιατί είναι αδύνατον να μετρηθεί η ατομική συνεισφορά του καθενός στην αποτυχία (ή την επιτυχία). Οι κοινωνικές αστοχίες (όπως και τα επιτεύγματα) είναι συλλογικά αποτελέσματα. Τα άτομα αλληλεπιδρούν.

Μαζί με τα ξερά καίγονται δυστυχώς και τα χλωρά. Η κοινωνία είναι εγγενώς αδιαφανής. Μπορεί να μην καπνίζεις αλλά με τους φόρους σου συνεισφέρεις στη θεραπεία των ασθενών με νοσήματα που προέρχονται από το κάπνισμα. Η ζωή μου εξαρτάται από τη ζωή σου. Οι φόροι σου χρηματοδοτούν τις επιλογές μου. Η φοροδιαφυγή μου επηρεάζει τη ζωή σου. Η παρακμή μας καθηλώνει όλους. Οι περικοπές αφορούν όλους - αναγκαστικά.

Η λογική συνιστά συλλογική αυτοσυντήρηση, ορθολογισμό, ψυχραιμία, γενναιότητα. Ο θυμός για την οικονομική κατάντια, τη διάχυτη φαυλότητα και την εθνική ταπείνωση μας ωθεί, αντιθέτως, στην τυφλή-ιδιοτελή αντίδραση. Παραβαίνουμε το νόμο, απαξιώνουμε τα πάντα, διαιωνίζουμε τον φαύλο κύκλο.

Ο ορίζοντας συρρικνώνεται, χάνουμε την αίσθηση του συλλογικού συμφέροντος, το πουλόβερ ξηλώνεται. Λεηλατούμε τα κοινά· αυτοκαταστρεφόμαστε αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Οταν το συνειδητοποιούμε, οργιζόμαστε ακόμη περισσότερο· είναι όμως αργά. Θέλουμε να καταστρέψουμε ό,τι συμβολίζει τη χώρα γιατί μισούμε τον εαυτό μας.

Εχουμε κάθε λόγο να είμαστε οργισμένοι. Πολύ. Εκλέγουμε, συνήθως, ανίκανους, ανεπαρκείς και συχνά διεφθαρμένους να μας κυβερνήσουν. Και φυσικά μας κυβερνούν με τον τρόπο που ξέρουν - με ανικανότητα, φαυλότητα, και ιδιοτέλεια. Εμείς όμως τους εκλέγουμε. Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο δεν μπορείς να μεμφθείς κάποιον τρίτο.

Η οργή χρειάζεται έλλογη επεξεργασία, διαφορετικά διαλύει τον φορέα της. Χρειαζόμαστε ηγέτες να τη μετασχηματίσουν, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Λεχ Βαλέσα και ο Βάτσλαβ Χάβελ μορφοποίησαν έλλογα την οργή των λαών τους. Δεν έχουμε δυστυχώς τέτοιους ηγέτες, κάτι που μας εξοργίζει ακόμη περισσότερο.

Φλυαρούν περί «υπευθυνότητας» οι πολιτικάντηδες, ακριβώς για να μη χρειαστεί να την ασκήσουν. Οι πραγματικοί ηγέτες παίρνουν ρίσκα, ενεργούν αντισυμβατικά, ξεφεύγουν από την πεπατημένη. Αν ο Σαμαράς ήταν υπεύθυνος πολιτικός θα υπερψήφιζε το πρόγραμμα διάσωσης της χώρας. Αν ο Παπανδρέου ήταν διορατικός θα δημιουργούσε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Αν η Παπαρήγα νοιαζόταν για τους εργαζόμενους θα διαπραγματευόταν τη συναίνεσή της. Τίποτε από όλα αυτά.

Εχουμε πυγμαίους πολιτικούς, κατώτερους των περιστάσεων, αντάξιους όμως του αναστήματός μας. Εχουμε εθιστεί στην περιφρόνηση του νόμου και τη λεηλασία των κοινών.

Ο υπερτροφικός ναρκισσισμός μας, θρεμμένος από τον εμετικό λαϊκισμό των πολιτικάντηδων, δεν γνωρίζει περιορισμούς, νόμους, δεσμεύσεις. Δεν σεβόμαστε τους κανόνες του παιχνιδιού γιατί το θεωρούμε στημένο. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία, φυσικά.

Το έχω ξαναγράψει: το ελλαδικό δράμα ζητά αίμα για να επέλθει η κάθαρση. Χθες ήταν ο έφηβος Γρηγορόπουλος, σήμερα οι τρεις εργαζόμενοι της Μαρφίν, αύριο πιθανώς ένας πρύτανης ή ένας υπουργός. Θα ζήσουμε την τραγωδία μέχρι τέλους. Εκτός… εκτός αν η θέα της αβύσσου μας τρομάξει.

* Ο κ. Χαρίδημος Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail.com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

Από τη σημερινή Καθημερινή

Πρωτομαγιά

Πρωτομαγιά

Όλες οι γραμμές μας στραβωθήκαν κι αποτύχαν-

Ευτυχώς!- το νιώθω απόλυτα καθώς

'Απ' το πίσω κάθισμα κοιτώ τα ίδια μέρη

Τρυφερά με τα φανάρια μου σβηστά


'Αδεια χωριουδάκια κι ασυνάρτητη επαρχία

Καθετί μισοχωμένο μες στη γη

Όπως το κωφάλαλο αδερφάκι τώρα λάμπει

Με το φώς που βγάζει ο κόσμος ο μουγκός


Μέσα απ' τη ζέστα του σφαγείου και με στεφάνια δροσερά

Θ' αναταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά

Και το πλυμένο σώμα πίσω απ' τα λουλούδια θα ενωθεί

Σα ζαλιστούμε απ' των χορών μας το κρασί

Σε παραλίες σκουπιδοτόπων με κασετόφωνα κι εγώ

Μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό

Όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ' αγαπάω ο φτωχός

Δώσ' μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός


Δίπλα απο το κύμα έχει τ' άλογα λυμένα

Θα τον δείς ο ασπροντυμένος μπουζουκτσής

Κι όλο κατεβαίνουν καπνεργάτριες και προσκόποι

Με φακούς μέσα απο κρότους και καπνούς

Τρέχουνε τα πεύκα το φεγγάρι ξεδιπλώνει

Διαρκώς με γάζες σκοτεινές το φώς

Κι άγριες παρέες νεαρών με γυφτοπούλες

Προσπερνούν και μαγεμένο μ' οδηγούν


Μέσα απ' τη ζέστα του σφαγείου και με στεφάνια δροσερά

Θ' αναταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά

Και το πλυμένο σώμα πίσω απ' τα λουλούδια θα ενωθεί

Σα ζαλιστούμε απ' των χορών μας το κρασί

Σε παραλίες σκουπιδοτόπων με κασετόφωνα κι εγώ

Μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό

Όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ' αγαπάω ο φτωχός

Δώσ' μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός.




Όλη η εκπομπή εδώ:


http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=20615&tsz=0&act=mMainView

Νέα Ελληνική Αθρωπολογία

Ήμαστε στην Κηφισιά με τη Ν. και τον Κ. και βολτάραμε, ώσπου εκείνος εξέφρασε πηγαία το θαυμασμό του για την αισθητική της γειτονιάς, το πράσινο, τα όμορφα σπίτια. "Όμως κι εσύ σε όμορφη γειτονιά μένεις", του είπα, για να εισπράξω μια απάντηση που με εξέπληξε: Ούτε λίγο ούτε πολύ, με εμφανή δυσφορία μου απάντησε ότι η γειτονιά του είναι πολύ λαϊκή. Στην έκπληξή μου -μια και ο φίλος συνδυάζει, χωρίς εκζήτηση, λαϊκότητα και καλλιέργεια- μου εξήγησε πως δεν εννοεί τη λαϊκότητα όπως την εννοούμε συνήθως. "Οι άνθρωποι εκεί είναι γυφταίοι", ήταν τα λόγια του, περιγράφοντας τον γνωστό σε όλους -και σχεδόν κυρίαρχο- ανθρωπολογικό τύπο της άγριας απαίτησης, της αποενοχοποιημένης χυδαιότητας, των μυριάδων εγώ που πρήστηκαν την τελευταία τριακονταετία κι απλώνονται, έκτοτε, ολοένα στο χώρο.

Ένιωσα να μου ξεκλειδώνεται έτσι και το γιατί μου ασκούν, κι εμένα και της Ν., τα τελευταία χρόνια μια δυσεξήγητη γοητεία τέτοιες (μεγαλο)αστικές γειτονιές - δυσεξήγητη, γιατί ξέρω καλά ότι πίσω από την τάξη, τους ωραίους κήπους, τις περιποιημένες και, συχνά υψηλής αισθητικής, προσόψεις, μπορούν να να κρύβονται δράματα, διαλυμένες ζωές, ευνουχισμένα νιάτα, κραυγαλέες ατιμίες, ή, πολύ απλά, άνθρωποι καλότατοι, τόσο όμως βυθισμένοι στην κοσμάρα τους, που θα μπορούσαν κάλλιστα να προτείνουν το παντεσπάνι ως λύση για τα προβλήματα των φτωχών. Το ξέρω καλά γιατί πήγα σε ιδιωτικό σχολείο, παρά το ότι το εισόδημα των γονιών μου ουδεμία σχέση είχε με εκείνο των γονιών πολλών συμμαθητών μου.

Φαίνεται πως καταφεύγουμε νοερώς σε τέτοιου είδους εικόνες και παραστάσεις, διαλέγοντας να ξεχάσουμε πως δεν αποτελούν οπωσδήποτε εχέγγυα πολιτισμού - ίσως γιατί ψάχνουμε για όρια, όπως έλεγε ένας άλλος φίλος, τα όρια που μοιάζουν να έχουν καταλυθεί από παντού -όρια και αναχώματα απέναντι στον αποενοχοποιημένο μηδενισμό της γκλάμορους καφρίλας.

Και την κυριαρχία αυτού του ανθρωπολογικού τύπου, σε μεγάλο βαθμό τη χρεώνω στους εκπροσώπους της Αριστεράς. Πέρα από γνώριμες ιδεολογικές αγκυλώσεις, που χαρακτηρίζουν, δυστυχώς, ακόμη και κάποιους από τους πλέον έντιμους εκπροσώπους της, η εν Ελλάδι Αριστερά συχνά παρέχει, μέσω μιας αμφιβόλου εμπνεύσεως και οξυδέρκειας ρητορικής, έναν μανδύα αποενοχοποίησης και ηθικής καταξίωσης στις παντοειδείς κραυγές που δεν εφορμούνται από ένα πηγαίο και ιερό αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά μάλλον από τον πιο άγαρμπο μικροαστισμό, από καθαρό φθόνο, από την "επιθυμία των οφθαλμών και την αλαζονεία του βίου".

Πέρα από ασέβεια και βλασφημία απέναντι στους νεκρούς της ίδιας της Αριστεράς, είναι δυστύχημα για τον τόπο, που μια τίμια αριστερή προβληματική μοιάζει εντελώς περιθωριοποιημένη, αν όχι ανύπαρκτη, σε μια χρονική συγκυρία που η παγκόσμια κυριαρχία των αγορών μοιάζει εφιαλτικά αδιαμφισβήτητη.

Σιγά, θα ξεράσω....

Ανήλικοι μαθητές καταθέτουν οικονομίες τους στο λογαριασμό απόσβεσης δημοσίου χρέους.

Ο πρόεδρος της Βουλής κ. Φίλιππος Πετσάλνικος δέχθηκε στο γραφείο του δύο ανήλικα αδέλφια, συνοδευόμενα από τη γιαγιά τους, τα οποία αποφάσισαν και κατέθεσαν τις οικονομίες που είχαν στον κουμπαρά τους στον Λογαριασμό Απόσβεσης Δημοσίου Χρέους που έχει δημιουργηθεί στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Τα δύο παιδιά ζουν στην Πετρούπολη και είναι ο Νικόλας, 8 ετών, μαθητής της Β’ Δημοτικού και ο Γιώργος, 6 ετών που πηγαίνει στο νηπιαγωγείο. Τα παιδιά μαζί με τη γιαγιά τους, κυρία Σοφία Παπαδάτου, πήγαν στην Αγροτική Τράπεζα της περιοχής τους και κατέθεσαν τις οικονομίες που είχαν μαζέψει στον κουμπαρά τους δίνοντας από 10 ευρώ ο καθένας. Ο Πρόεδρος της Βουλής όταν πληροφορήθηκε το γεγονός επικοινώνησε τηλεφωνικά μαζί τους και ανταποκρίθηκε στην επιθυμία που του εξέφρασαν να επισκεφθούν τη Βουλή.

Πρόεδρος της Βουλής: «Με συγκινήσατε…»

Ο κ. Φίλιππος Πετσάλνικος στη συνάντηση που είχε με τα δύο παιδιά και τη γιαγιά τους στο γραφείο του εξέφρασε τη χαρά του που επισκέφθηκαν τη Βουλή τονίζοντας χαρακτηριστικά:

«Είστε η πιο επίσημη και η πιο ευχάριστη επίσκεψη που έχω δεχθεί αυτούς τους μήνες που είμαι Πρόεδρος της Βουλής. Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω από κοντά και πρέπει να πω ότι παρακολουθώντας χθες πολύ πρωί ένα ρεπορτάζ με συγκινήσατε και όχι μόνο εμένα. Με την πρωτοβουλία και τον αυθορμητισμό σας μας συγκινήσατε όλους. Θα ήθελα λοιπόν να σας συγχαρώ εκ μέρους όλων των συναδέλφων βουλευτών, όλης της Βουλής, γι’ αυτή την πρωτοβουλία και είμαι σίγουρος ότι και ο Νικόλας και ο Γιώργος μεγαλώνοντας θα γίνουν πολύ χρήσιμοι άνδρες για την κοινωνία και πολύ καλοί άνθρωποι και καλοί Έλληνες που είναι ήδη, από αυτή την ηλικία. Δεν περιμέναμε ότι δύο λιλιπούτειοι Έλληνες θα είχαν πάρει την πρωτοβουλία αυτή για να στηρίξουν τη χώρα. Κάθε καινούργια γενιά είναι καλύτερη από την προηγούμενη και η δικιά τους γενιά θα είναι ακόμα καλύτερη και με γνώσεις και με ευαισθησίες» .

«Φοβηθήκαμε για την Ελλάδα»

Ο οκτάχρονος Νικόλας απάντησε στον πρόεδρο:

«Φοβηθήκαμε με αυτά που ακούγαμε ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να πουλήσει τα νησιά της και την Ακρόπολη και αποφασίσαμε να σπάσουμε τον κουμπαρά μας και να δώσουμε τα λεφτά» .

«Θα μάθουμε από τα παιδιά αν τα ακούμε»

Από την πλευρά της η γιαγιά των παιδιών κυρία Σοφία Παπαδάτου δήλωσε:

«Εγώ χάρηκα ιδιαίτερα με την κίνηση των παιδιών, γιατί όταν ακούς από ένα μικρό παιδάκι που του κάνουν εντύπωση αυτά που ακούει και τα θυμάται, να σου λέει να τα λεφτά μας γιαγιά, να πάμε να τα καταθέσουμε, αυτό σημαίνει ότι η νέα γενιά πάει πιο καλά, ανεβαίνει. Εμένα με ευχαριστεί που είναι καλά παιδιά και αγαπούν την Ελλάδα. Καμιά φορά μας μιλάνε τα παιδιά αλλά δεν έχουμε αυτιά να τα ακούσουμε. Αν τα προσέξουμε λίγο θα μάθουμε πολλά γιατί τα μυαλά τους είναι πολύ αυθόρμητα και καθαρά. Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τη σημερινή ημέρα».

Τα δύο ανήλικα αδέλφια μιλώντας αργότερα στους δημοσιογράφους είπαν ότι από τη Δευτέρα που ανοίγουν τα σχολεία θα προτρέψουν και τους συμμαθητές τους να καταθέσουν και αυτοί τις οικονομίες τους στον ειδικό λογαριασμό.

Μετά τη συνάντηση τα παιδιά ξεναγήθηκαν από τον ίδιο τον πρόεδρο της Βουλής στην αίθουσα της Ολομέλειας και στη συνέχεια επισκέφθηκαν διάφορους χώρους του Κοινοβουλίου.

Αποχαιρετώντας τα παιδιά ο πρόεδρος τους έκανε δώρο δύο παιδικά βιβλία «Τα Παραμύθια με τη ρίγανη» του Γιάννη Ρεμούνδου και το βιβλίο «Ο τελευταίος βασιλιάς της Ατλαντίδας» της Κίρας Σίνου, ενώ στη γιαγιά τους έδωσε ένα λεύκωμα των Εκδόσεων του Ιδρύματος της Βουλής σχετικά με «Το θέμα της μητέρας στην ελληνική ζωγραφική» .

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δεν είναι τα παιδάκια κι η γιαγιά τους που με αηδιάζουν, βέβαια... Θαρρώ, καταλαβαίνετε...

Αυτοσχεδιασμός της Άνοιξης

Χριστός Ανέστη!

...κι έτσι βελάζουμε προς αλλήλους, προβατάκια τραγικά και ανόητα, ξεχνώντας πόσο κοντά μπορεί να είναι το λεπίδι, αυτό που τελικά όλους μας εξισώνει, διαλύοντας κάθε πραγματική ή φαντασιώδη διαφοροποίηση...

Η ιδιοφυής σουρεάλ γελοιογραφία είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη, από τη χθεσινή Καθημερινή.

Γι' αυτό το έρημο το παιδάκι, γιατί δε βγαίνει κανείς στους δρόμους; Ε;

Να νιώθουν άραγε ιδιαιτέρως υπερήφανοι αυτοί οι ψυχασθενείς σκατομαλάκες που έβαλαν τη βόμβα;

Ραντεβού με τη Φρίκη

Όχι, φίλε αναγνώστη, δεν αναφέρομαι στη σκληρότητα της "Frau Nein", ή σε ρατσιστικές εκδηλώσεις τμήματος του λαού που εκείνη εκπροσωπεί, ή σε ξένους κι επίβουλους, ή στο φάσμα της πτώχευσης...

Στους δικούς μας δαίμονες αναφέρομαι.

Από τα "Νέα" - δείτε οπωσδήποτε το βίντεο - κι αν αισθανθείτε την ανάγκη να σχολιάσετε, θα σας παρακαλέσω θερμά να μην αρχίσουμε τις εκλογικεύσεις και λοιπές άλλες '"προφάσεις εν αμαρτίαις" εδώ μέσα. Η φρίκη δε φτιασιδώνεται και η σημασία του να φωνάζονται τέτοια συνθήματα από στρατιώτες σε παρελαση στο κέντρο της Αθήνας δεν επιδέχεται υποβάθμισης.

Ρατσιστικά συνθήματα από μέλη των ειδικών δυνάμεων στη διάρκεια της παρέλασης της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα

Μπαλάκι οι ευθύνες για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου


Αίσθηση έχει προκαλέσει το βίντεο που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο και στο οποίο ακούγονται ρατσιστικά συνθήματα κατά την παρέλαση βατραχανθρώπων στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα.

Κύκλοι του Πολεμικού Ναυτικού αρνούνται ότι οι βατραχάνθρωποι ανήκουν στις τάξεις του, ενώ από την πλευρά του Λιμενικού δεν υπάρχει επίσης επίσημη τοποθέτηση και το θέμα διερευνάται.

Στο βίντεο, που μαγνητοσκοπήθηκε στην Πανεπιστημίου λίγο πιο κάτω από το ύψος της οδού Σανταρόζα, ακούγονται ρατσιστικά συνθήματα όπως «Έλληνας γεννιέσαι δεν γίνεσαι ποτέ» και «το αίμα σου θα χύσουμε γουρούνι Αλβανέ».

Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία, στο δικτυακό τόπο της οποίας δημοσιεύτηκε το εν λόγω βίντεο, γραμμή στα συνθήματα έδιναν άντρες με πολιτικά, οι οποίοι ακολουθούσαν την παρέλαση από την πλευρά των θεατών. Ενας από αυτούς πηγαινοερχόταν με άνεση μεταξύ των θεατών και αυτών που παρήλαυναν, φωνάζοντας.

Από την πλευρά του Ναυτικού, αρμόδια στελέχη επιμένουν ότι οι επικεφαλείς των βατραχανθρώπων (ΟΥΚ) που συμμετείχαν στην παρέλαση δεν αναγνωρίζουν στο βίντεο το πρόσωπο κάποιου από τους δικούς τους άνδρες. Διευκρινίζουν δε ότι το Πολεμικό Ναυτικό συμμετείχε στην παρέλαση με μία ομάδα έξι σειρών και προπορευόταν ομάδα υπαξιωματικών. Στο βίντεο ωστόσο, όπως αναφέρουν, εμφανίζονται δύο ουλαμοί τεσσάρων σειρών, ορισμένοι εκ των οποίων φορούσαν κράνη, σε αντίθεση με τους άνδρες του Πολεμικού Ναυτικού.

Από την πλευρά του Λιμενικού Σώματος, το οποίο επίσης διαθέτει ειδικές δυνάμεις, δεν έχει υπάρξει καμία επίσημη αντίδραση. Αφήνεται, ωστόσο να εννοηθεί ότι το θέμα διερευνάται ανεπισήμως για να διαπιστωθεί εάν δικοί του άνδρες φώναξαν τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της εθνικής επετείου.

Παρακαλώ Ευρωπαίοι, μη μας σώσετε

Της Άννας Δαμιανίδη, από "Τα Νέα"

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 26 Μαρτίου 2010

Παρακαλώ πολύ Ευρωπαίοι, μη μας σώσετε. Έχουμε βαρεθεί τον εαυτό μας και δεν έχουμε κουράγιο να τον αλλάξουμε. Κάντε κάτι καλό για μας, αφήστε να σωθούμε μόνοι μας. Αν μπορεί να συμβεί ακόμα κάτι τέτοιο.

Αυτή την ηττοπάθεια μπροστά στον υπάλληλο που ζητάει να δωροδοκηθεί για να κάνει τη δουλειά του, μπροστά στον εφοριακό που ζητάει φακελάκι για να βγάλει μικρότερη οφειλή, το κούνημα του κεφαλιού που πρέπει να περιέχει και θαυμασμό καθώς ακούμε τις περιγραφές των συμπολιτών που κατορθώνουν και αποσπούν χρήματα από το Δημόσιο, αυτή την υποταγή σε καταστάσεις που κοστίζουν ψυχικά περισσότερο κι από όσο κοστίζουν χρηματικά, μην τις συντηρήσετε σώζοντάς μας. Δεν θέλουμε σωτηρία. Δεν αντέχουμε άλλο την ευκολία με την οποία οι νόμοι παραβιάζονται, οι δημόσιοι χώροι καταστρέφονται, το δημόσιο χρήμα λεηλατείται, κι όλα αυτά με θράσος κάθε μέρα μεγαλύτερο.

Ποιος φανταζόταν, αναρωτιούνται μερικοί, το 2000 που μπαίναμε στο ευρώ ότι θα φτάναμε σε αυτό το χάλι; Μα αλήθεια, δεν περνούσε ποτέ από τον νου κανενός όταν αντιμετώπιζε την απαξίωση και του ευρώ και του κράτους σε κάθε φράση, σε κάθε συναπάντημα, ότι κάποτε θα τιναζόταν στον αέρα το οικοδόμημα; Συναντώντας ανθρώπους που δεν πίστεψαν στην ανάγκη να πάρουν τη δουλειά τους στα σοβαρά, τον εαυτό τους και τους άλλους στα σοβαρά, που ξεγελούσαν καθημερινά, που το διέδιδαν κιόλας, δεν φοβηθήκατε ποτέ;

Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει. Ακόμα απαξιώνουμε όποιον προσπάθησε να βελτιώσει την κατάσταση. Μας κουράζουν οι ανώτερες απαιτήσεις, η μόρφωση και η συμμόρφωση.

Δεν νιώθαμε άξιοι για τόση Ευρώπη. Ακόμα τώρα δεν ξέρουμε, λέει, τι φταίει. Αφήστε μας να το βρούμε λοιπόν.

Μις Ευρώπη ή Φράου Γερμανία;

Του Γιοσκα Φισερ, πρώην υπουργού Εξωτερικών και ηγέτη των Γερμανών Πρασίνων / Τhe Guardian

H Aγκελα Μέρκελ οδήγησε τη Γερμανία σε αναδίπλωση στο καβούκι της ακριβώς τη στιγμή που όλη η Ευρώπη έχει ανάγκη από μια αποφασιστική ηγεσία εκ μέρους της ισχυρότερης οικονομίας της. Τι ακριβώς συμβαίνει με την Μέρκελ; Πριν από λίγο καιρό, η Γερμανίδα καγκελάριος εθεωρείτο η «Μις Ευρώπη». Τώρα, δίνει όλο και συχνότερα την εντύπωση μιας «Φράου Γερμανίας». Η Γερμανία ανέκαθεν υπήρξε η ατμομηχανή της ευρωπαϊκής ενοποίησης, σε συμφωνία με τα πολιτικά και οικονομικά της συμφέροντα. Κάθε μεταπολεμική κυβέρνηση υπήρξε πρόθυμη να εκμεταλλευθεί την οικονομική ισχύ της Γερμανίας για να προωθήσει τον σκοπό αυτό, την αποπληρωμή του λογαριασμού για ολόκληρη την Ευρώπη. Το σύνθημα ήταν απλό: η Γερμανία δίνει και επωφελείται για αντάλλαγμα. Αν η Γερμανία ανέτρεπε το πρώτο σκέλος αυτής της εξίσωσης, το ευρωπαϊκό σχέδιο θα υφίστατο σοβαρές ζημίες – το ίδιο και τα γερμανικά συμφέροντα. Παρ’ όλα αυτά, η Μέρκελ μοιάζει να βαδίζει προς αυτήν την κατεύθυνση. Πράγματι, στη σκιά της ελληνικής κρίσης, μίλησε δημοσίως για την ανάγκη αποκλεισμού από την Ευρωζώνη μελών που δεν τηρούν τους κανόνες. Πιστεύει ειλικρινά ότι το ευρώ και η Ε. Ε. θα επιβίωναν μιας τέτοιας τιμωρίας; Αντί να διατυπώνονται πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της αλληλεγγύης και της σταθερότητας στην Ευρωζώνη, παράλογες προτάσεις κυκλοφορούν στο Βερολίνο.
H ιδέα ότι η Γερμανία θα έδειχνε αλληλεγγύη απέναντι σε αποδυναμωμένα μέλη της Ευρωζώνης μόνο αν αποδεχθούν δρακόντεια μέτρα σταθεροποίησης είναι εξίσου μη ρεαλιστική. Τα μέτρα αυτά απλώς θα εκτοξεύσουν τον αποπληθωρισμό σε αυτές τις χώρες, που είναι οι σημαντικότερες αγορές για τις γερμανικές εξαγωγές.
Αυτό που είναι απαραίτητο είναι ο σωστός συνδυασμός οικονομικής και σταθεροποιητικής βοήθειας, ακόμη κι αν η πρώτη είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής στις τάξεις της γερμανικής κοινής γνώμης. Ως πρώτο βήμα, λοιπόν, πρέπει να δοθεί βοήθεια στην Ελλάδα μέσω της οικονομικής αλληλεγγύης των κυβερνήσεων της Ε. Ε.
Το κρίσιμο σημείο είναι αν η Γερμανία θα χρησιμοποιήσει την ισχύ της προς όφελος της Ευρώπης ή προς το δικό της συμφέρον. Δυστυχώς, η Μέρκελ φαίνεται ότι έχει αποφασίσει να ακολουθήσει τη δεύτερη οδό, επειδή ενέχει λιγότερα πολιτικά ρίσκα. Την ευθύνη για την τρέχουσα σύγκρουση στο εσωτερικό της Ε. Ε. έχουν κυρίως η Γερμανία και η Γαλλία, οι δύο ισχυρότερες οικονομίες της ζώνης. Αντί να ηγούνται, Γαλλία και Γερμανία επιτίθενται διαρκώς μεταξύ τους. Ενώ η διένεξη αφορά την αρωγή προς την Ελλάδα, το πραγματικό ζήτημα είναι η αμοιβαία δυσπιστία μεταξύ των δύο εταίρων, που εγκυμονεί τον κίνδυνο μόνιμης αποξένωσης.
(από την Καθημερινή)

Lili Marleen

Lili Marleen

Vor der Kaserne,
Vor dem großen Tor,
Stand eine Laterne
Und steht sie noch davor.
So woll'n wir uns da wiederseh'n,
Bei der Laterne woll'n wir steh'n,
Wie einst, Lili Marleen.

Unsere beiden Schatten
Sah'n wie einer aus,
Daß wir so lieb uns hatten,
Daß sah man gleich daraus.
Und alle Leute soll'n es seh'n,
Wenn wir bei der Laterne steh'n,
Wie einst, Lili Marleen.

Schon rief der Posten:
Sie blasen Zapfenstreich,
Es kann drei Tage kosten!
Kamerad, ich komm' ja gleich.
Da sagten wir Aufwiederseh'n.
Wie gerne wollt' ich mit dir geh'n,
Mit dir, Lili Marleen!

Deine Schritte kennt sie,
Deinen schönen Gang.
Alle Abend brennt sie,
Doch mich vergaß sie lang.
Und sollte mir ein Leid gescheh'n,
Wer wird bei der Laterne steh'n,
Mit dir, Lili Marleen!

Aus dem stillen Raume,
Aus der Erde Grund,
Hebt mich wie im Traume
Dein verliebter Mund.
Wenn sich die späten Nebel dreh'n,
Werd' dich bei der Laterne steh'n
Wie einst, Lili Marleen,

Wie einst, Lili Marleen...

--Κατά λέξη (ή περίπου) απόδοση στα Αγλικά--

In front of the barracks,

In front of the main gate,
Stood a lamppost,
It still stands in the front,
So we want to see each other there again,
If we stand by the lamppost,
As before, Lili Marleen,
As before, Lili Marleen.

Our two shadows
Looked like one,
That we held each other so fondly
Someone would think we were one.
And everybody will see it
If we stand by the lamppost,
As before, Lili Marleen,
As before, Lili Marleen.

Already the guard was crying,
“They’re blowing the Night March.
That could cost you three days!”
“Comrade, I’m coming right away.”
There we said farewell,
But I would rather have gone with you,
With you, Lili Marleen,
With you, Lili Marleen.

She knows your footsteps,
Your own special stride.
Every evening she is burning,
Though she forgot me long ago.
And if a mishap should befall me,
Who would stand by the lamppost,
With you, Lili Marleen,
With you, Lili Marleen?

From out of silent space,
From out the lands of Earth,
Your beloved lips uplift me,
As if in a dream.
When the nocturnal mists swirl,
I will be standing by the lamppost,
As before, Lili Marleen,
As before, Lili Marleen...

Οι στίχοι γράφτηκαν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο από τον στρατευμένο Γερμανοεβραίο δάσκαλο Hans Leip, ενώ η μελωδία από τον μουσικοσυνθέτη Norbert Schultze λίγο πριν το ξέσπασμα του Δεύτερου.

Μετά την κατάκτηση της Γιουγκοσλαβίας, λόγω της συχνής μετάδοσής του (ελλείψει διαθέσιμων δίσκων) από το Radio Belgrade, που είχε γίνει ο επίσημος ραδιοσταθμός του Γερμανικού στρατού, έγινε το αγαπημένο τραγούδι των Γερμανών στρατιωτών (μέχρι τότε είχε πουλήσει μόνο 700 αντίτυπα). Ο Goebbels -υπουργός προπαγάνδας του Ράιχ- το απαγόρευσε, αλλά οι πολλές επιστολές διαμαρτυρίας, όπως και η αδυναμία που είχε στο κομμάτι ο Rommel, το επέβαλαν - παιζόταν κάθε βράδυ πριν το τέλος του προγράμματος.

Καθώς ο Γερμανικός ραδιοσταθμός του κατεχόμενου Βελιγραδίου είχε εμβέλεια σε όλη την Ευρώπη και τη Μεσόγειο, το αγάπησαν γρήγορα και οι Συμμαχικές Δυνάμεις. Ήταν επικίνδυνο, όμως, ν' αφήσεις Βρετανούς στρατιώτες ν' ακούν το ραδιόφωνο των Ναζί -"they might get ideas", όπως εξηγεί η June Tabor προλογίζοντας την ερμηνεία της- κι έτσι γρήγορα ξεπήδησε η αγγλόφωνη εκδοχή - και η γαλλόφωνη, η ρωσσόφωνη κλπ.

Ψάχνοντας τις διάφορες εκτελέσεις στο Youtube, βρήκα τη λακωνική αφήγηση ενός ιδιαίτερου περιστατικού, που μ' έκανε να βάλω τα κλάματα:

Πριν καμμιά τριανταριά χρόνια, σε μια κρουαζιέρα, διοργανώνεται μια μουσική βραδιά για ερασιτέχνες. Κάποια κυρία κάθεται στο πιάνο και ξεκινά να παίζει το Lili Marleen - και πριν φτάσει στο ρεφραίν, έχουν σηκωθεί όρθιοι αρκετοί, Εγγλέζοι και Γερμανοί -προφανώς βετεράνοι -και το τραγουδούν με έκδηλη συγκίνηση, καθένας στη γλώσσα του. Το τέλος του τραγουδιού τους βρίσκει όλους δακρυσμένους, να ξεσπούν σε έξαλλο χειροκρότημα: οι πρώην εχθροί συμφιλιωμένοι στο κοινό βίωμα του φαντάρου που νοσταλγεί το κορίτσι του, χωρίς να ξέρει αν θα το ξαναδεί ποτέ κι αν θα το σφίξει στην αγκαλιά του, ή αν θ' αφήσει τα κόκκαλά του σε μια ξένη, αφιλόξενη γη.