Σκατά-updated...

Mας έστειλε ένα CDάκι ο κ. Υπουργός Πολιτισμού, καθώς μου θύμισε ο Αλέξης... Ενδεικτικό της ευαισθησίας του, με εξαίσια μουσική του υπέροχου Μάνου Χατζιδάκη, και μια πένθιμη διάθεση λόγω της πρόσφατης καταστροφής.

Ωραιότατα.

Και μετά μαθαίνω από το http://areopagitou17.blogspot.com/ :

"Στις 30 Αυγούστου 2007, δεκαπέντε μέρες πριν τις εκλογές, με κλειστή τη Βουλή, με τις φωτιές σε πλήρη εξέλιξη, με πληγωμένη την Αρχαία Ολυμπία, ο Υπουργός Πολιτισμού υπέγραψε την «έγκριση της ολικής και διηνεκούς άρσης προστασίας του χαρακτηρισμένου ως μνημείου ακινήτου της Δ. Αρεοπαγίτου 17, ώστε τούτο μετά προηγούμενη αναγκαστική απαλλοτρίωση να κατεδαφιστεί »".

Ας τους χαιρόμαστε. Ας τους ψηφίζουμε.

Σκατά.

Στα μούτρα τους -και τα δικά μας, γιατί αυτοί μας αξίζουν, γιατί φαίνεται πως μας ταιριάζει να κάνουμε την πόλη που ζούμε ακόμη πιο εκτρωματική.

Το άρθρο του Αντώνη Καρκαγιάννη από την προχθεσινή "Καθημερινή", από το οποίο τα κάτωθι αποσπάσματα, με άφησε άφωνο και ημιπαράλυτο, για ώρα πολλή.

Και αυτό, διότι δεν μπορούσα να αποφασίσω αν ήταν αρμόζον:

α. να ουρλιάξω,

β.να αρχίσω να κλαίω γοερά, ή

γ.να σωριαστώ κατάχαμα από τα γέλια και να χτυπιέμαι, άχρι θανάτου.

Τώρα που συνήλθα, είπα να το μοιραστώ μαζί σας, να δω τι θα κάνει σ' εσάς.

"Στο σημείωμα της περασμένης Παρασκευής γράφαμε για μια απρέπεια (δεν βρίσκω ηπιότερο χαρακτηρισμό) του υπουργείου Παιδείας. Την επαναλαμβάνω με κάθε δυνατή συντομία.
Στις 13 Αυγούστου, προπαραμονή της Παναγίας, δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του εν λόγω υπουργείου (δεν διαπιστώσαμε αν δημοσιεύθηκε και σε άλλο μέσο) πρόσκληση υποψηφίων για τον διορισμό τους ως καθηγητών μουσικής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Η πρόσκληση επαριθμούσε επακριβώς πλήθος δικαιολογητικών που οι υποψήφιοι έπρεπε να προσκομίσουν. Η πρόσκληση όριζε (και ιδού η απρέπεια ή το σκάνδαλο) ότι τα δικαιολογητικά έπρεπε να συγκεντρωθούν και προσκομισθούν... εντός του εορταστικού τριημέρου, 14, 15, 16 Αυγούστου, όταν καμιά δημόσια υπηρεσία, φυσικά ούτε το υπουργείο Παιδείας, δεν λειτουργεί!
(...)
Προφανώς, η δημοσιευθείσα πρόσκληση ήταν φωτογραφική, οι εκλεκτοί του υπουργείου, τα «δικά μας παιδιά», είχαν εγκαίρως ειδοποιηθεί και η δημοσίευση αποσκοπούσε στην καταστρατήγηση του νόμου. Αυτά τα ωραία από το καθ’ υμάς υπουργείο Εθνικής (παρακαλώ) Παιδείας, που συμβαίνει να είναι και Θρησκευμάτων!

Περίμενα ότι θα με έπαιρναν την επομένη τηλέφωνο, θα μου έλεγαν ότι αυτά είναι ψευδή και ανυπόστατα, θα απαιτούσαν ανασκευή του σχολίου ή θα έβρισκαν κάποια δικαιολογία για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις. Τίποτε από όλα αυτά. Σιωπή! Υποθέτω με την πονηρή σκέψη να μη δώσουν ακόμα μεγαλύτερη δημοσιότητα στην απρέπεια.

Ισως και εγώ δεν θα είχα επανέλθει αν δεν λάβαινα στον υπολογιστή μου αρκετά γράμματα με ακριβώς όμοιες περιπτώσεις καταστρατήγησης του νόμου. Η νοστιμότερη από αυτές: Κάποτε έγινε πρόσκληση θεολόγων να διαγωνιστούν για κάποια θέση στη Θεολογική Σχολή. Και πού φαντάζεσθε ότι (οι θεομπαίχτες) δημοσίευσαν την πρόσκληση; Στον «Ριζοσπάστη», βέβαιοι ότι οι θεολόγοι δεν διαβάζουν «Ριζοσπάστη». Οπως καταλαβαίνετε είχαν ήδη βρει τον εκλεκτό και τον ευνοούμενό τους (ο οποίος τελικά και κατέλαβε τη θέση) και η δημοσίευση της πρόσκλησης στον «Ριζοσπάστη» αποσκοπούσε μόνο στην καταστρατήγηση του νόμου.
(...)
Αν αναρωτηθείτε πώς αυτό το κράτος χάλασε και διεφθάρη τόσο πολύ και τόσο βαθιά, ώστε να είναι τελικά και ανίκανο, σε αυτές τις μικροπονηριές, τα μικροσκάνδαλα, σε αυτά τα μικροσυμφέροντα των μανδαρίνων, τα μικρορουσφέτια, στην αλαζονεία της καρέκλας και στον παραγόμενο και αενάως αναπαραγόμενο πολτό των συνειδήσεων, θα πρέπει να αναζητήσετε την αιτία.

(...)Οι άνθρωποι αυτοί.... είναι βέβαιοι ότι ζουν στο φέουδό τους και από το φέουδό τους. Πιστεύουν ακόμη ότι τα υπουργεία και όλες οι άλλες δημόσιες υπηρεσίες υπάρχουν, όχι για να υπηρετούν το κοινό, αλλά για τις δικές τους ανάγκες ή φιλοδοξίες. Αν το καλοσκεφθείτε είναι και αυτό ένα είδος διαφθοράς και ανικανότητας."

Θα είχα, όμως, εγώ να προσθέσω πως όλοι αυτοί οι... δαιμόνιοι κομπιναδόροι του κρατικού μηχανισμού, εκκολάπτονται στη ζοφερή ατμόσφαιρα που όλοι μαζί δημιουργούμε.

Γιατί δεν είναι καθόλου λίγοι όσοι από μας έχουν ως όνειρο να τακτοποιηθούν, κι αυτοί και τα παιδιά και τρισέγγονά τους με κάποιον τέτοιον τρόπο...
Δικαίως διαμαρτύρεται, δικαίως απορεί ο κ. Καρκαγιάννης. Αλλά η τύφλα, η σαπίλα κι η βρομιά πάνε μέχρι το κόκκαλο.

Πώς τραγουδούσε, κοντά είκοσι χρόνια πριν, ο Διονύσης:

"...Τι φταίνε τώρα οι μαύροι κυβερνώντες,
οι "Κάπα", τα "ΠΑΣΟΚ" και τα "ΝουΔου"...
Εμείς το εμφυσήσαμε το νέφος
που εντός του επωάστηκαν
όλοι αυτοί..."

("Εμείς του '60 οι εκδρομείς")

Τότε, ο Διονύσης αναφερόταν στα λάθη και τα αδιέξοδα της γενιάς και της "παρέας" του.

Φοβάμαι πως ο στίχος ταιριάζει σε απίστευτα περισσότερους.

(Γμτ, όσο περνά ο καιρός, ανησυχώ πως μιλώ/γράφω περισσότερο σαν όντως Παππούς. Ου γαρ έρχεται μόνον.
Λες να ζυγώνει ο καιρός που θα ρουφάω τη σούπα μου ψελλίζοντας:

"Ωγαία θούπα... Με τγαγανιθτά κγουτόν..." ;;!)

Χωρίς μακιγιάζ

Σκίτσο του Ηλία Μακρή, από την χθεσινή "Καθημερινή".

Μας ενδιαφέρει στ' αλήθεια να βρούμε ποιος φταίει για το ολοκαύτωμα;
Θέλουμε όντως να ανακαλύψουμε τους εμπρηστές;

Ίσως θα πρέπει να οπλιστούμε με θάρρος... και να κοιτάξουμε καλά-καλά, κι επίμονα, τον καθρέφτη.

"Προσωπικώς δεν αποκλείω το ενδεχόμενο οι πρόσφατες, όπως και παλαιότερες πυρκαγιές να είναι σε μικρότερο ποσοστό έργο καταπατητών, και κατά μέγα μέρος να οφείλονται σε οργανωμένο σχέδιο. Οχι όμως τρομοκρατών αλλά εμπρηστών μηδενιστών, που επεχείρησαν φέτος σε περισσότερες χώρες τουλάχιστον της Ευρώπης.

Δεν έχω στοιχεία να επικαλεσθώ· την σκέψιν μου οδηγεί η λογική των γεγονότων, η οποία με υποχρεώνει να αφήσω κατά μέρος τη φυσική είτε πολιτική ταυτότητα των αθέατων δραστών και να αναζητήσω την ψυχική. Αγνοούμε τα πάντα γι’ αυτούς· γνωρίζομε ωστόσο, μετά τους Δαιμονισμένους του Ντοστογιέφσκι, οξύτατου παρατηρητή του ανθρωπίνου μηδενός, την λογική της ατομικής ψυχολογίας των, η οποία μπορεί κάλλιστα να είναι και λογική μιας υποθετικής εξίσου διεθνούς των. Πρόκειται για την λογική ενός ψυχικού κενού, ατόμων τα οποία μη αναλαμβάνοντας την προσωπική υστέρησι είτε αποτυχία τους, βυθίζονται στο ψυχικό και κοινωνικό περιθώριο. Εκεί τυχαίνει κάποτε να «φωτίζωνται» και από εκεί επελαύνουν εναντίον του κόσμου μας, στο όνομα ενός υψηλού σκοπού, ο οποίος τους προσδίδει αύρα «μοναδικότητος» και μαλακώνει χιμαιρικά το τραύμα τους με αντάλλαγμα τον όλεθρο.

Εάν έχη ίχνη αλήθειας μια τέτοια εικασία, αντιμετωπίζουμε άτομα που επιδιώκουν την ίδια την καταστροφή, διαφορετικά από τους έως τώρα γνωστούς τρομοκράτες, οι οποίοι αναλαμβάνουν δημόσια την ευθύνη των πράξεών τους και δηλώνουν την ταυτότητά τους. Προφανώς, οι μηδενιστές μας εμπρηστές έχουν αποχαιρετίσει την καθιερωμένη αντίληψι της πολιτικής συγκρούσεως με την εξουσία, θεωρώντας ίσως την επικράτησί τους αδύνατη. Προετοιμάζουν έτσι εξέγερσι των μαζών στην απώτερη προοπτική μιας δραστικής υπονομεύσεως και ωθήσεως σε εφιαλτικό οικολογικό αδιέξοδο τον κατ’ αυτούς ήδη αδιέξοδο σημερινό πολιτισμό.

Τις υποθέσεις τούτες θα τις συζητούσα ευχαρίστως σε ιδιωτικό επίπεδο ή θα τις πρότεινα για κινηματογραφικό σενάριο, αλλά θα μου ήταν αδιανόητο να τις υιοθετήσω ως επίσημο κράτος και μάλιστα να τις προβάλλω σαν εξήγησι της πρόσφατης καταστροφής, χωρίς να υποστηρίξω την πεποίθησί μου με επαρκή στοιχεία. Θα το έκανα μόνο κακόπιστα, προκειμένου να υπηρετήσω αλλότρια σκοπιμότητα, να βάλω δηλαδή στις τρομαγμένες ψυχές των πυροπλήκτων, και όχι μόνο, ένα φόβητρο, για να ξεχάσουν όσα έπαθαν και να μου παραδοθούν, επειδή μπορεί να κινδυνεύσουν φρικτότερα μεθαύριο! "

(...) "...δεν έχει πρωταρχική σημασία τόσο να συλληφθούν κάποιοι εμπρηστές, όσο να βάλουμε τάξι μέσα μας. Αλλωστε, η εσωτερική διάσπασι επέτρεψε τις ακραίες διαστάσεις στη φωτιά και όχι οι ασκοί του Αιόλου.

Οταν η κρατική μηχανή παραλύη μπλεγμένη στο χάος της και οι φωτιές μαίνονται ανεξέλεγκτα, οι πολίτες που νοιώθουν εγκαταλελειμμένοι και ανασφαλείς, θα εκφράσουν αργά ή γρήγορα τα αισθήματά τους, παίρνοντας με ευθείς και πλαγίους τρόπους στα χέρια την προστασία τους, απόλυτα αδιάφοροι έως εχθρικοί προς το συλλογικό συμφέρον. Το προαναγγέλλουν ήδη κωμικοτραγικά όσα συμβαίνουν κατά τη χορήγησι επιδομάτων σε πυρόπληκτους και πλήθος ανεξιχνίαστους άλλους! Η εκτεταμένη φοροδιαφυγή είτε η εν ψυχρώ ρύπανσι των δημοσίων χώρων, εν αντιθέσει προς την καθαριότητα των ιδιωτικών, βεβαιώνουν ότι οι ψυχικές προϋποθέσεις υφίστανται και ότι πλέον δεν αποκλείεται να λάβουν χαρακτήρα ανακλαστικών επιβιώσεως. Είναι αρκετά πιθανό στο εγγύς μέλλον η ανάγκη αυτοπροστασίας στην φτώχεια και την ανασφάλεια να ευνοήσουν αντικοινωνικές συνομαδώσεις και να υποδαυλίσουν νοοτροπίες πολωτικών αντιπαραθέσεων από τις οποίες είδαμε και πάθαμε να απαλλαγούμε μόλις πρόσφατα. Πώς να διαχειρισθή την φτώχεια των χρόνων που έρχονται και πώς να ζήση στις ποντικοφωλιές των πόλεων, όπου θα καταφύγη σε ικανό ποσοστό ο πυρόπληκτος αγρότης, εφ’ όσον ούτε κράτος ανεπτυγμένης ευρωπαϊκής κοινωνίας υφίσταται για να τον νοιαστή, ούτε ιδιαίτερα προσόντα διαθέτει, ούτε κάποιο συλλογικό όραμα τον δένει ψυχικά με τις ανάγκες του παρόντος, για να μην πω ότι πολλά τείνουν να τον φυλακίζουν στο άνυδρο παρελθόν. Από την έμπρακτη μετάνοια του αμαρτωλού πολιτικού συστήματος και όχι από τα δοσίματα θα εξαρτηθή πόσο επικίνδυνες διαστάσεις θα λάβη το φαινόμενο."

(...)"Δεν ήταν οι ισχυροί άνεμοι και οι πολλαπλοί εμπρησμοί πρωτεύουσα αιτία του μεγάλου κακού· ήταν ένας ψυχισμός ασύντακτος και αχαλίνωτος, που μορφοποιεί ως ανευθυνότητα την ψυχική μας αναρχία. "

Από άρθρου του Στέλιου Ράμφου στη χθεσινή "Καθημερινή". Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

Με κάνει και ντρέπομαι

Πολιτικάντηδες -κουστουμαρισμένοι ή ρασοφόροι- μεθοδευμένα υποδαυλίζουν τη μισαλλοδοξία και τις βαθύρριζες φοβίες μας απέναντι στον Ξένο και τον Αλλόθρησκο.
Σε πείσμα κάθε έννοιας ισονομίας, σε πείσμα της ίδιας της λογικής, χρόνια τώρα αρνούμαστε ένα Τζαμί γι' αυτούς τους ανθρώπους.

Μα εκείνοι, πέρα από την εθελοντική προσφορά τους, μαζεύτηκαν έξω από το Στάδιο Καραϊσκάκη, ελλείψει άλλου χώρου, και προσευχήθηκαν. Για μας.

Δεν πρόκειται να αναλώθώ σε εικοτολογίες περί "Ξένων κέντρων", "πρακτόρων της Τουρκίας" και άλλα τέτοια. Η πρωτοφανής τραγωδία θα πρέπει να γίνει αιτία να κινητοποιηθούμε όλοι για να προστατεύσουμε ό,τι έχει απομείνει.

Και να συνειδητοποιήσουμε πως ο εχθρός δεν είναι μόνο εξωτερικός, δεν είναι μόνο τα τραγικά ελλειμματικά και φρικτωδώς κακομαθημένα κωλόπαιδα που το παίζουν αντιεξουσιαστές -α λα οικογένεια Ξηρού- και ξεσπάνε την οργή που έχουν για τη μάνα και τον πατέρα τους σε όποιον βρεθεί μπροστά τους, ή οι όποιοι άλλοι ψυχάκηδες που αποφάσισαν να κάψουν τον τόπο.

Εχθρός είναι και η αδιαφορία, η δική μου κι η δική σου.

Εχθρος είναι η ανοχή απέναντι στον εξώφθαλμο αμοραλισμό, τον κραυγαλέο κυνισμό των πολιτευτάκηδων και των άνκορμεν των καναλιών, που σπέυδουν να κεφαλαιοποιήσουν την καμμένη γη και τους απανθρακωμένους ανθρώπους. Αμοραλισμός και κτηνώδης κυνισμός, που ταιριάζουν σε αλήτες του κοινού ποινικού δικαίου.

Δεν έχω σκοπό να υπερασπιστώ την κυβέρνηση και είμαι απολύτως βέβαιος πως πολλά από τα στελέχη της, αν βρίσκονταν τώρα στην αντιπολίτευση, θα έκαναν τα ίδια - πιθανώς και χειρότερα.

Αλλά αγανακτώ ακούγοντας τον θλιβερό Παπανδρέου να λέει πως "...υπάρχουν εθνικές ευθύνες, για τις οποίες πρέπει να μιλήσουν οι κάτοικοι των περιοχών που επλήγησαν".

Δηλαδή, κύριε Παπανδρέου, παρακινείτε τον κόσμο σε εξέγερση; Περί αυτού πρόκειται; Κανένα όριο, πια;

Και τα άλλα θλιβερά ανθρωπάκια, πολιτικοί και δημοσιογραφίσκοι με βλέψεις προς την εξουσία, να αναλώνονται σε ακατάσχετα κατηγορητήρια και ανηλεή μπουρδολογία.

Φαίνεται πως αυτός ο τόπος ήταν πολύ καλός, πολύ ωραίος για μας. Δεν τον αξίζαμε.

Ποια Εκκλησία;

Το πώς θα αντιδράσει ο κάθε ένας μας μπροστά στην ασθένεια και το θάνατο, κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει εκ των προτέρων. Ό,τι κι αν κάνει κάποιος αντιμέτωπος με την αναπόφευκτη, μεγάλη πρόκληση του τέλους, είναι ανθρώπινο. Και μου γεννά τη συμπάθεια.

Παρ' όλ' αυτά, δεν μπορώ να μην επισημάνω την τεράστια απόσταση ανάμεσα στην στάση των Χριστιανών των πρώτων αιώνων, οι οποίοι δεν δίσταζαν να φροντίζουν με περισσή αυταπάρνηση τους ασθενείς αδελφούς τους που είχαν προσβληθεί από την πανώλη, με αποτέλεσμα, συχνά, και τον δικό τους θάνατο, και την εν πομπή και παρατάξει αναχώρηση του προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας για να υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος στο Μαϊάμι.

Δεν είμαι τόσο αφελής ώστε να περιμένω κάποια άλλη στάση, αλλά θα περίμενα, τουλάχιστον, μια κάποια συστολή. Κατανοητή η αδυναμία, όμως όλοι ξέρουμε πόσοι και πόσοι περιμένουν στη σειρά για ένα μόσχευμα, πόσοι και πόσοι ασθενείς δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Περίμενα η προνομιακή μεταχείριση του Αρχιεπισκόπου να καλυφθεί με λίγη ντροπή, αλλά φαίνεται πως δεν την έχασε κανείς.

Κι είναι και το άλλο: Η πεποίθηση με την οποία ο Αρχιεπίσκοπος δήλωσε πως πιστεύει πως όλα θα έχουν την έκβαση "που έχουμε φανταστεί", είναι το άκρον άωτον της ψυχολογικής, θρησκευτικής παρηγοριάς - στα όρια της μαστούρας. Δεν θυμάμαι κανέναν Χρυσόστομο, κανέναν Βασίλειο, Πορφύριο ή Παϊσιο να αντιμετώπισε ποτέ έτσι την ασθένεια.

Θα το ξαναπώ, νιώθω κάθε συμπάθεια απέναντι στο πρόσωπο του ασθενούς Αρχιεπισκόπου. Χώρια που δεν ξέρω τι θα κάνω εγώ, αν -όταν...- βρεθώ στη δική του θέση.

Αλλά, τέλος πάντων, ποιας Εκκλησίας είναι προκαθήμενος ο κ. Χριστόδουλος; Εκείνης που ψηλαφούμε στα Συναξάρια, στον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, στον Ντοστογιέφσκυ, τον Παπαδιαμάντη, τον Κόντογλου, ή κάποιας άλλης;

Το θέμα είναι το κραυγαλέο μέγεθος της Εκκλησιστικής εκτροπής, για την οποία δεν γίνεται λόγος - ίσως γιατί ετούτη η γιαλαντζί εκδοχή της Εκκλησίας μας εξυπηρετεί όλους.

Τις τεμενάδες των πολιτικών, τη διάθεση του Πρωθυπουργικού αεροσκάφους, τα φυλακτά και τα συναφή, και τις λοιπές προσπάθειες άγρας "ευσεβών" ψήφων, δεν θα τα σχολιάσω καν.

Αφιερώσεις... και Μανίες.

Φίλε Μπάμπη, κοίτα τι ξέθαψε κάποιος και το εβαλε στο you tube... Nα είναι καλά ο άνθρωπος...

Στ' αφιερώνω.



Αυτό για τον Old Boy.



Αυτό για τη Γεωργία... Που έριξε μαύρη πέτρα.



Αυτό το εξαίσιο άσμα, από τις πολύ μεγάλες στιγμές του Διονύση, αφιερώνεται εξαιρετικά στον κυρ-Γιώργη Χοιροβοσκό...



Για το τέλος, το παρακάτω αριστούργημα, υπό μορφήν και εν είδει ντοκουμέντου, αφιερωμένο στην Credit.Θα προτιμούσα την παλαιά εκτέλεση, αλλά δεν την ηύρα στο you tube...

Post Σύντομο και Ετεροχρονισμένο

Ήταν όμορφα την Τετάρτη, 25 του Ιουλίου, στο Ηρώδειο....

Η Νόρα σε μεγάλα κέφια, ζεστή, αστεία, ομορφούλα, με διάθεση επικοινωνίας με τον κόσμο.
Παρά τη ζέστη, το χάρηκα, κι ας μην τρελαίνομαι γι' αυτή τη μουσική -εν αντιθέσει με τη Ν., που πίνει νερό στ' όνομα της miss Jones, και η οποία μαγεύτηκε.

Το μόνο σπαστικό, οι κάθε λογής άσχετοι, που βρέθηκαν εκεί για να λένε ότι "Πήγαν Ηρώδειο", και οι οποίοι άρχισαν να φεύγουν πριν τελειώσει, στερώντας μας τη δυνατότητα ενός πιο παρατεταμένου encore.

Διονυσίου Αρεοπαγίτου, update

Είπε ο επί δεκαετία υπουργός Πολιτισμού του Φρανσουά Μιτεράν και ιστορική μορφή του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Τζακ Λανγκ, στη χθεσινή "Καθημερινή":

"(...) Σήμερα περπατούσα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και μπόρεσα με ευχαρίστηση να διαπιστώσω ότι οι εργασίες αποκατάστασης αναδεικνύουν την πολύτιμη αυτή κληρονομιά. Η πεζοδρόμηση της περιμετρικής οδού της Ακρόπολης έχει δώσει καινούργια γοητεία σε αυτό το μέρος που είναι μοναδικό στον κόσμο. Τη διάθεσή μου χάλασε η πληροφορία ότι πρόκειται να γκρεμιστούν κτίρια ιστορικής αρχιτεκτονικής αξίας, ιδιαίτερα κοντά στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε σοβαρή απώλεια για την ιστορική συνέχεια της Αθήνας. Δεν μπορείς όταν χτίζεις, και σωστά, μουσεία, να γκρεμίζεις τη ζώσα ιστορία της αρχιτεκτονικής τέχνης. Πιστεύω πως κάποια λύση θα βρεθεί και θα διασωθούν τα ωραία αυτά κτίρια."

Τι να πεις και τι να ομολογήσεις...

Έγραφα για το κάλλος των κτιρίων του Βερολίνου. Το πόσο όμορφη δείχνει ακόμη και μια πολυκατοικία του μεσοπολέμου. Έγραφα -και φθονούσα- την αστική παιδεία που έχουν οι Ευρωπαίοι και που στερούμαστε εμείς.

Ατυχώς, καθημερινά αποδεικνύεται ότι στην Ελλάδα ο κάθε σαρδανάπαλος αποφασίζει και διατάσσει...

Αντιγραφή από το blog katerina ante portas, post της 13/7:

ΘΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΕΞΕΔΡΑ ΤΟΥ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ;

ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟΥ Δ. ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ 17

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ

Την Τρίτη 3/7/2007 στο ΥΠΠΟ, σε πολύωρη κοινή συνεδρίαση του ΚΑΣ και του ΚΣΝΜ (που ορίστηκε αιφνιδιαστικά την Παρασκευή 29/6/07 χωρίς να ειδοποιηθούν οι έχοντες έννομο συμφέρον) αποφασίστηκε, με μια ψήφο διαφορά (την διπλή ψήφο του προέδρου) ο αποχαρακτηρισμός του κτιρίου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 από ‘Εργο Τέχνης, με σκοπό να ακολουθήσει αποχαρακτηρισμός και του αρ. 19 και να κατεδαφισθούν.

Αιτιολογία: η θέα από το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως που θεωρήθηκε υπέρτερο "δημόσιο(;) συμφέρον".

Παρά την απόπειρα αιφνιδιασμού, πρόλαβαν να ταχθούν κατά της κατεδάφισης η Ελληνική Εταιρεία για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Πανεπιστημιακές Σχολές, ο Δήμος Ιωαννίνων, Ακαδημαϊκοί, Καθηγητές Πανεπιστημίου κ.α.Το κτίριο της Διον. Αρεοπαγίτου 17, είναι έργο του 1930 του Ηπειρώτη αρχιτέκτονα Βασίλη Κουρεμένου (1875 – 1957) .

Ο Κουρεμένος ήταν αριστούχος της Ecole des Beaux Arts στο Παρίσι, Ακαδημαϊκός, ζωγράφος, καθηγητής στο ΕΜΠ, φίλος του Ελ. Βενιζέλου και του Pablo Picasso. Τιμήθηκε με διεθνή βραβεία για το έργο του στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη, την Ελλάδα, το Δουβλίνο.Το κτίριο θεωρείται από τους μελετητές ως ένα από τα πιο σημαντικά της εποχής του μεσοπολέμου στην Αθήνα, ίσως το ωραιότερο δείγμα Art Deco στην πόλη. Την όψη του κοσμούν γλυπτά, ψηφιδωτά, ορθομαρμαρώσεις από κόκκινο και γκρίζο μάρμαρο.

Χαρακτηρίζεται διατηρητέο από το ΥΠΕΧΩΔΕ το 1978 και έργο τέχνης από το ΥΠΠΟ το 1988. Σε όλους τους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, η ύπαρξη των διατηρητέων 17 & 19 είναι βασική προϋπόθεση για τον σχεδιασμό. Στο Νέο Μουσείο επιτρέπεται κατά παρέκκλιση ύψος 24μ., ώστε να «συνομιλεί με τον Παρθενώνα» πάνω από τα κτίρια της περιοχής.

Το ΚΑΣ το 2003 δικαιολογεί τη θετική του απόφαση για την ανέγερση του Μουσείου με το σκεπτικό ότι το Μουσείο δεν θα είναι ορατό από την Δ. Αρεοπαγίτου και συνεπώς δεν θα επιβαρύνει τα μνημεία και τα διατηρητέα κτίρια. Εγκρίνει δηλαδή την ανέγερση του Μουσείου, επειδή ο τεράστιος όγκος του κρύβεται από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου! Με το ίδιο σκεπτικό εγκρίνεται η ανέγερση και από το ΣτΕ το 2005.

Με την κατεδάφιση των δύο αυτών διατηρητέων κτιρίων ουσιαστικά ακρωτηριάζεται ο αρχιτεκτονικός χαρακτήρας της Δ. Αρεοπαγίτου. Ταυτόχρονα χάνεται ένα σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης αστικής ιστορίας μας. Και όλα αυτά στο όνομα ενός κτιρίου – μουσείου το οποίο θα έπρεπε να είχε ως αποστολή τη διατήρηση και τη μεταφορά της μνήμης και όχι την καταστροφή της.

Και δυό λόγια για τη θέα: Από την αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα φαίνεται ο Παρθενώνας και ολόκληρος ο βράχος της Ακρόπολης. Κρύβεται το Θέατρο του Διονύσου, όχι μόνο από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου, αλλά και από τα ψηλά πλατάνια του δρόμου που αποτελούν τη «δροσιά των περιπατητών» όπως επεσήμανε η Μαρίζα Κωχ, και από τα πυκνά κυπαρίσσια του αρχαιολογικού χώρου. Θα πρέπει και αυτά να «καούν» στο όνομα του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος;

Τα κτίρια της Διον. Αρεοπαγίτου στην ουσία εμποδίζουν το εστιατόριο του Μουσείου να φαίνεται από τον Μεγάλο Περίπατο και τον Αρχαιολογικό χώρο. Το τεράστιο, υπαίθριο εστιατόριο θα λειτουργήσει πάνω σε μια υψηλή τσιμεντένια εξέδρα – πρόβολο (στο ύψος της στέγης του κτιρίου Βάιλερ) που εξέχει από τον κύριο όγκο του Μουσείου, προς τη Διον. Αρεοπαγίτου, επί της οποίας σημειωτέον ότι δεν επιτρέπεται χρήση εστιατορίου.

Όσο για τις πίσω όψεις των διατηρητέων, που φαίνονται από το Μουσείο, υπάρχουν λύσεις: φύτευση δένδρων, αρχιτεκτονική ανάπλαση, εικαστικές παρεμβάσεις. Αρκεί να συναινέσει το ΥΠΠΟ.Με την σκανδαλώδη απόφαση επιχειρείται να καταλυθεί η ιερότητα του αρχαιολογικού χώρου, η πολύτιμη αρχιτεκτονική μας κληρονομιά, ο μοναδικός χαρακτήρας της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, για να πίνει τον καφέ του ο τουρίστας με ανεμπόδιστη θέα και να ενισχυθούν έτσι οι εμπορικές χρήσεις του μουσείου. Α υ τ ό θέλουμε;

Αν όχι, ας πάρει το μήνυμα ο Υπουργός Πολιτισμού και Βουλευτής Α Αθηνών Γ. Βουλγαράκης, τηλ. γραφείου 2103636177, fax 2103638137, email Γ.Βουλγαράκη,Μαρίνα Κουρεμένου, Αρίστος Δοξιάδης,Αχιλλέας Φρειδερίκος, Nίκος Ρουσέας,Μανώλης Αναστασάκης, Μίμης Κουμαντάνος.

Στο http://areopagitou17.blogspot.com/ μπορείτε να υπογράψετε κείμενο διαμαρτυρίας.

Berlin, μέρος δεύτερον

H Πύλη του Βρανδεμβούργου.

Ο Καθεδρικός του Βερολίνου - γνωστός ως Dom.

Μια χαριτωμένη φωκίτσα στο Ζωολογικό Κήπο...

...και η Saina Pali, η νεαρή ελεφαντίνα.

Καρχαρίες στο Aquarium του Ζωολογικού Κήπου.

Τεράστια βιβλιοπωλεία. Κρίμα να μην ξέρω Γερμανικά. Ο παράδεισος του βιβλιολάτρη.

Στην Ολλανδική συνοικία του Potsdam.

Στη Ρωσσική συνοικία του Potsdam -τα σπίτια χτίστηκαν για να στεγαστεί μια Ρώσικη χωρωδία (!).

Στο Spandau.

Πανοραμική φωτογραφία από τον πύργο της ακρόπολης του Spandau.

Στη λίμνη Schlachtensee, λιγότερο από μια ώρα με το τρένο απόσταση από το κέντρο της πόλης.

Γκράφιτι σε τμήμα του τείχους που διασώζεται, στην αρχική του θέση. Το μουσείο στο Checkpoint Charlie, αφιερωμένο στις απόπειρες των Ανατολικογερμανών να αποδράσουν, είναι ανατριχιαστικό.

Έκθεση γλυπτών από άμμο.

Κτίρια στη Fasanenstrasse, έναν από τους ακριβότερους δρόμους της πόλης. Κάτι τέτοια μ' έκαναν να ζηλεύω θανάσιμα...

Βροχή στο Ζωολογικό κήπο.

Σε ένα παλιό ζυθοποιείο, που έχει αξιοποιηθεί ως πολυχώρος, με θέατρα, καφετέριες, σινεμά, κτλ. Το όνομα αυτού, Κulturbrauerei.

Στη λίμνη Weissensee, εντός της πόλης -μισή ώρα με το ποδήλατο από την Alexanderplatz.

Ο σιδηροδρομικός σταθμός στη Hackescher Markt.

Πλανόδιοι μουσικοί μπροστά στο σταθμό -παίζανε εβραϊκές μελωδίες.

Εσωτερικό εστιατορίου στην ίδια γειτονιά -πάνω από το θολωτό ταβάνι, περνάει το τρένο.

Η εκκλησία του Κάιζερ Γουλιέλμου, πληγωμένη από τους βομβαρδισμούς.

Στο εστιατόριο του πολυκαταστήματος KaDeWe - καλό δείγμα μοντέρνας αισθητικής.

Τα πουλάκια στο Βερολίνο ήταν άφοβα...

...πράγμα που μας άρεσε πολύ. Αυτό που βλέπετε στις φωτογραφίες, συνέβαινε διαρκώς.

Berlin

Δεν ζηλεύω συχνά, ούτε λιγώνομαι με τα επιτεύγματα των ξένων. Κι ούτε αλλάζω την Αθήνα, μια και έζησα εδώ όλη την ως τώρα ζωή μου.


Αλλά είναι πολύ ωραία πόλη το Βερολίνο... Ζηλευτή. Έχω βρεθεί σε πόλεις πιο γοητευτικές, πιο "ερωτεύσιμες", όπως τη Βενετία, την Κωνσταντινούπολη ή τη Μπρυζ. Αλλά το Βερολίνο αποπνέει έναν φιλόξενο αέρα. Σε κάνει να την αγαπήσεις αυτή η πόλη. Άνετη, ήσυχη, παρά το ότι είναι η δεύτερη -μετά το Λονδίνο- βιομηχανική πόλη της Ευρώπης. Παντού μπορείς να κυκλοφορείς με ποδήλατο. Και οι πολίτες με αναπηρία, μετακινούνται άνετα παντού με τα αμαξίδιά τους.

Στο Βερολίνο, απ' ό,τι λένε και οι ίδιοι οι Βερολινέζοι, τα πράγματα δεν είναι τόσο "σφιχτά", όσο σε άλλες πόλεις της Γερμανίας. Λένε χαρακτηριστικά, "το Βερολίνο δεν είναι Γερμανία". Κι αυτό συντελεί στην φιλόξενη ατμόσφαιρα της πόλης.

Πάρκα, πράσινο παντού. Και λίμνες, πανέμορφες, στις οποίες μπορείς να κολυμπήσεις.

Και αυτό που ζήλεψα περισσότερο, η αισθητική των κτιρίων. Τα παλιά, όμορφα σπίτια και τα μοντέρνα αρχιτεκτονήματα.

Φαντάζομαι, αυτό είναι που μας διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους: η μακραίωνη παιδεία τους στον αστικό πολιτισμό και τρόπο ζωής. Αυτοί έχουν καταλάβει ποιους απλούς κανόνες πρέπει να υιοθετούν, όχι από ανωτερότητα, αλλά για να είναι ανθρώπινη η ζωή τους.
Ελπίζω να έρθει κι η σειρά μας...

Α, μην ξεχάσω: Πολύ φτηνότερο το Βερολίνο από την Αθήνα... Γαμώτο!

Ο καιρός ήταν αρχικά βροχερός. Μετά, το γύρισε σε καύσωνα, για να σταθεροποιηθεί σε λιακάδα με δροσούλα.

Μουσεία, μπύρες, βόλτες με ποδήλατα, μπάνιο στις λίμνες.... Κι η παρέα -βασικότατο- έδεσε μια χαρά. Ωραία ήταν.

Τώρα, τα κεφάλια μέσα...

Μήπως να ψάξω να βρω καμμιά ευκαιρία, κανένα διαμερισματάκι εκεί κοντά στην Alexanderplatz;


Υπέροχος ο Zωολογικός Kήπος...

O Bao-Βao, το πάντα-σταρ του κήπου, μας έκανε την τιμή να είναι ξύπνιος, πράγμα που δεν συνηθίζει.


Κι εδώ ο μικρός και γλυκύτατος Knut, το πολικό αρκουδάκι. Γεννήθηκε το Δεκέμβρη. Έσωσε το ζωολογικό κήπο με τους επισκέπτες που προσελκύει.





Η κεφαλή της Νεφερτίτης. Τα μουσεία του Βερολίνου είναι άλλη ιστορία. Μπορείς να περάσεις πολλές μέρες και να μην έχεις δει ακόμη τίποτα.




Στο πάρκο του παλατιού Sanssouci στο Potsdam.

Το Κινέζικο τεϊοποτείο στο πάρκο του παλατιού.

O πύργος της τηλεόρασης στην Αlexanderplatz, μισοκρυμμένος από τα σύννεφα.




Η Neptunbrunnen (κρήνη του Ποσειδώνα) στην Alexanderplatz.

Φωτογραφίες από την αγαπημένη μου γειτονιά, τη Nikolaiviertel. Τα περισσότερα κτίρια είχαν ισοπεδωθεί στον πόλεμο, αλλά ανακατασκευάστηκαν.

Το Sony Center στην Potsdamer Platz. Δείγμα μοντέρνας αρχιτεκτονικής, ωραιότατο.

Ο κόσμος δροσίζεται στο συντριβάνι.

Το Reichstag.

Στο θόλο του Reichstag.

Στο μνημείο για τα θύματα του ολοκαυτώματος.

Το γνωστό άγαλμα της Νίκης, που γνωρίσαμε στα "Φτερά του Έρωτα" του Βιμ Βέντερς.