Η ωρολογιακή βόμβα της μετανάστευσης

Του Θανου Π. Ντοκου*

Από την Καθημερινή της 27.05

H σημασία των πληθυσμιακών μετακινήσεων στην ανθρώπινη ιστορία ήταν πάντοτε πολύ μεγάλη. Σήμερα το φαινόμενο συνδέεται κυρίως με την οικονομική υπανάπτυξη και τον υπερπληθυσμό, οι μετακινήσεις θα αυξηθούν, τόσο λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης όσο και των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής και επείγει η αναζήτηση των κατάλληλων διεθνών στρατηγικών για τη διαχείριση του προβλήματος.

Οσον αφορά την Ελλάδα, μελέτη του ΟΗΕ περί πληθυσμιακών τάσεων εκτιμά τον ελληνικό πληθυσμό το 2015 σε 14,2 εκατομμύρια, εκ των οποίων περίπου τα 3,5 εκατομμύρια θα προέρχονται από χώρες μη-μέλη της σημερινής Ε.Ε. Είναι σαφές ότι οι μετανάστες συμβάλλουν στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και αποτελούν μια δημογραφική ανάσα για τη γηράσκουσα Ελλάδα, αλλά προφανώς υπάρχουν και άλλες παράπλευρες συνέπειες (π.χ. τι σημαίνει μια τέτοια εξέλιξη για τον ευαίσθητο ψυχισμό μας που ενίοτε υποκύπτει στη φαντασίωση περί περιούσιου λαού). Ισως τα πρόσφατα επεισόδια δίνουν μια πρόγευση μελλοντικών εξελίξεων και καλό θα είναι να ληφθούν εγκαίρως κάποια μέτρα (επίσημοι χώροι λατρείας και ταφής, αστυνομικοί εκ μεταναστών).

Κοινή διαπίστωση αποτελεί το ότι η χώρα μας στερείται εθνικής πολιτικής διαχείρισης του φαινομένου της (λαθρο)μετανάστευσης και οι όποιες προσπάθειες είναι αποσπασματικές. Πριν, όμως, προσπαθήσουμε να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε μια τέτοια πολιτική, θα πρέπει να δώσουμε πειστικές και τεκμηριωμένες απαντήσεις σε μια σειρά ερωτημάτων:

1) Πόσοι μετανάστες και τι προέλευσης βρίσκονται στην Ελλάδα; Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Προγράμματος Μεταναστευτικής Πολιτικής του ΕΛΙΑΜΕΠ και άλλων φορέων, ο αριθμός των μεταναστών στην Ελλάδα σήμερα ξεπερνά κατά πολύ το ένα εκατομμύριο, αλλά χρειαζόμαστε πιο ακριβή στοιχεία.

2) Ποιες είναι οι ποσοτικές αντοχές της χώρας μας; Πόσους μετανάστες χρειάζεται (για να καλύψει τις δημογραφικές και οικονομικές ανάγκες της) και πόσους μετανάστες μπορεί να δεχθεί χωρίς να τεθούν σε σοβαρό κίνδυνο η κοινωνική συνοχή και οικονομική σταθερότητα, αλλά και για να προσφέρουμε στοιχειώδη ανθρωπιστική περίθαλψη; Τι κάνουμε με τους πλεονάζοντες; Ας θέσουμε προ των ευθυνών τους και τους κοινοτικούς εταίρους, αλλά και την Τουρκία για τη μη-τήρηση της διμερούς συμφωνίας για επαναπροώθηση λαθρομεταναστών.

3) Ποιες είναι οι πιθανές συνέπειες της μετανάστευσης με την εθνική ασφάλεια και τη δημόσια τάξη; Πώς αποφεύγεται η «γκετοποίηση»; Θα πρέπει να εντατικοποιήσουμε τις προσπάθειες ελέγχου έτσι ώστε να γνωρίζουμε τουλάχιστον ποιοι βρίσκονται μέσα στη χώρα και σε ποιες περιοχές;

4) Εάν η βασική πολιτική μας πρέπει να είναι η ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, είναι εφικτό να προσπαθήσουμε να προσελκύσουμε συγκεκριμένες κατηγορίες μεταναστών, που η μέχρι τώρα εμπειρία έχει δείξει ότι είναι ευκολότερα «εντάξιμοι» και να αποθαρρύνουμε άλλους;

5) Πώς θα αποτραπεί ο κίνδυνος περιθωριοποίησης μεταναστών δεύτερης γενιάς, που αισθάνονται τόσο Ελληνες όσο και οι γηγενείς κάτοικοι αυτής της χώρας; Θα μπορούσε η στρατιωτική ή κοινωνική θητεία να αποτελέσει «εισιτήριο» για την απόκτηση της υπηκοότητας;

Απαιτείται σοβαρή μελέτη των ζητημάτων και γρήγορες αποφάσεις. Ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ μας.

* Ο κ. Θάνος Π. Ντόκος είναι γενικός διευθυντής Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής & Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ).

Προπηλάκισαν δημοσιογράφο και ιερέα

Δημοσιογράφοι προπηλακίσθηκαν προχθές το βράδυ από διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και μέλη της Επιτροπής Κατοίκων Αγ. Παντελεήμονα, που είχαν συγκεντρωθεί στην περιοχή για να διαμαρτυρηθούν κατά της παρουσίας αλλοδαπών. Οι δημοσιογράφοι έφθασαν λίγο μετά τις εννέα το βράδυ, σχεδόν ταυτόχρονα με δυνάμεις της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής, όταν ξέσπασε φωτιά σε βοηθητικό χώρο του ιερού ναού του Αγ. Παντελεήμονα.

Το μένος των διαδηλωτών συγκέντρωσε ο συντάκτης της «Κ» κ. Κώστας Ονισένκο, που ασχολείται συστηματικά με τα συμβαίνοντα στην περιοχή. Ο κ. Ονισένκο είναι από τους πρώτους που είχαν επισημάνει το έντονο πρόβλημα της ευρύτερης περιοχής και είχε προβλέψει την κατάσταση, στην οποία έχει οδηγήσει η παντελής απουσία κρατικής μέριμνας. Οι συγκεντρωμένοι επιτέθηκαν στον κ. Ονισένκο, διότι διαφώνησαν με τα γραφόμενά του και -όπως δήλωσαν στην «Κ»- σκοπεύουν να επιτίθενται σε όποιον γράφει κείμενα που δεν τους είναι αρεστά. Τελικά, ο συντάκτης της «Κ» έφυγε με συνοδεία αστυνομικών. Επονείδιστη φραστική επίθεση δέχθηκε και ο εφημέριος του ιερού ναού Αγ. Παντελεήμονα, πατέρας Προκόπιος, που είναι γνωστός για την έντονη ανθρωπιστική του δράση. Ο πατέρας Προκόπιος αντιμετώπισε με ξεχωριστό θάρρος και στωικότητα τις βίαιες φραστικές επιθέσεις και προσβολές, διαβεβαιώνοντας ότι θα συνεχίσει το ανθρωπιστικό του έργο.

Aπό τη σημερινή Καθημερινή

Ευτυχώς, κάποιοι επιμένουν να βλέπουν στο πρόσωπο του πάσχοντος συνανθρώπου τον Νυμφίο, αγνοώντας το προσωπικό κόστος που αυτό συνεπάγεται.

Για το ίδιο θέμα, από την Ελευθεροτυπία:

Εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων, δημοσιογράφοι και μετανάστες έπεσαν, προχθές το βράδυ, θύματα ξυλοδαρμού από ομάδα ακροδεξιών, που είχαν στήσει καρτέρι στην πλατεία του Αγ. Παντελεήμονα. Ηταν λίγο μετά τις 8.30 το βράδυ, δηλαδή την ώρα που πήρε φωτιά το υπόγειο της εκκλησίας. Στην πλατεία υπήρχαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.

«Βλέπεις, καιγόμαστε», απάντησε με στωικότητα ο πατέρας Προκόπιος προχθές το βράδυ, όταν καιγόταν το υπόγειο της εκκλησίας. Δείχνει το σπασμένο εξωτερικό τζάμι. Δίπλα του, βρισκόταν μόνο ένα 15χρονο κορίτσι: «Δεν φεύγω θα μείνω εδώ, μαζί σας. Εσείς με βαφτίσατε, μας έχετε βοηθήσει».

Σ' αυτό το υπόγειο συγκεντρώθηκαν όλο τον χειμώνα οι άστεγοι μετανάστες, εδώ μάζευαν ρούχα και τρόφιμα που μοίραζαν στους άπορους. Πολλές φορές ο πατέρας Προκόπιος απειλήθηκε -από ομάδες ακροδεξιών που πραγματοποιούσαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μπροστά στην εκκλησία, παρουσία δημοσιογράφων και αστυνομικών- γι' αυτές τις ενέργειες.

Η φωτιά στο υπόγειο του Αγ. Παντελεήμονα εκδηλώθηκε στις 8.45 και ελέγχθηκε ύστερα από λίγα λεπτά με την παρέμβαση 15 πυροσβεστών και πέντε οχημάτων. Ομάδες ακροδεξιών που ήταν συγκεντρωμένες στον προαύλιο χώρο φώναζαν ρατσιστικά συνθήματα και κατηγορούσαν τους μετανάστες για εμπρησμό. Σύμφωνα με καταγγελίες, ολόκληρη τη νύχτα, ομάδες ακροδεξιών χτυπούσαν διερχόμενους μετανάστες.

Λίγο πριν από τις 9 το βράδυ, ο δημοσιογράφος της «Καθημερινής» Κώστας Ονισένκο πήγε στην εκκλησία ερευνώντας το συμβάν της φωτιάς στο υπόγειο της εκκλησίας του Αγ. Παντελεήμονα. Οπως περιγράφει, έφθασε μαζί με συναδέλφους από τηλεοπτικά μέσα: «Οταν εμφανισθήκαμε στην πλατεία με προπηλάκισαν και αναγκάσθηκα να αποχωρήσω με ισχυρή συνοδεία αστυνομικών. Το ίδιο έκαναν και στους άλλους συναδέλφους. Φώναζαν από ντουντούκα τ' όνομά μου για αρκετή ώρα, μέσα στην πλατεία. Συγκεντρώθηκαν περίπου 30 οργισμένα άτομα κι άρχισαν να με χτυπάνε. Μέσα από τα χέρια τους με τράβηξαν αστυνομικοί που ήταν παρόντες στην πλατεία. Μεταφερθήκαμε στο Α.Τ. Αγ. Παντελεήμονα όπου με απειλούσαν με υποβολή μηνύσεων. Δεν γνωρίζω τους συγκεκριμένους ανθρώπους αλλά απ' ό,τι κατάλαβα, δυσαρεστήθηκαν με κάτι που έχω γράψει», απαντά ο δημοσιογράφος ο οποίος δεν θέλησε να δώσει συνέχεια στο συμβάν. (...)

Τίποτε δεν συνέβη;

Tου Παντελή Μπουκάλα, από την Καθημερινή

Yποτονική έως μηδενική ήταν η παρουσίαση από τον Τύπο, πρωτίστως τον γυάλινο, της εμπρηστικής επίθεσης σε υπόγειο της πλατείας Αττικής, που χρησιμοποιείται σαν χώρος λατρείας, αφού το τζαμί που έχει «υποσχεθεί» η ελληνική πολιτεία αποδεικνύεται πιο βασανισμένο και από το γεφύρι της Αρτας. Οσοι μάς βομβαρδίζουν καθημερινά με «πρωτοφανή» και «συγκλονιστικά», κάνοντας συνήθως τριχιά την τρίχα, δεν βρήκαν τίποτα το πρωτοφανές και το συγκλονιστικό στην απόπειρα μαζικής πυρπόλησης ανθρώπων που, αν έχει καμία σημασία αυτό, σε τίποτα δεν έχουν φταίξει· μοναδικό τους έγκλημα, η ξενότητα, ό,τι βαρύτερο. Φυσικά και δεν πήραν γραμμή από την κυβέρνηση, την αστυνομία ή τα κόμματα οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Αυθορμήτως λειτούργησαν και αυθορμήτως ομονόησαν. Απλώς το ξέρουμε πια ότι ο αυθορμητισμός τους είναι ιδεολογικότατος, έχει τα πρότυπα και τις «αξίες» του: Οταν κάτι «πλήττει την εικόνα της Ελλάδας», κι ας φταίμε εμείς οι ίδιοι και κανένας άλλος, τότε επιλέγουμε την αποσιώπηση ή την υποπληροφόρηση. Οταν, βέβαια, ο στόχος είναι να δείξουμε πόσο κακοί είναι οι ξένοι και πόσο φυσική η αντίδραση των Ελλήνων, ακόμα κι αν είναι ακραία, τότε βάζουμε μπροστά τη μηχανή της υπερπροβολής, της διόγκωσης, της προπαγάνδας.

Σάββατο ξημερώματα, λοιπόν, κι ύστερα από μια μέρα με τους μετανάστες στους δρόμους λόγω της καταστροφής του Κορανίου από αστυνομικό, πέντε μαυροφόροι πέταξαν βενζίνη στο υπόγειο που χρησιμοποιείται σαν τζαμί κι έβαλαν φωτιά. Ο στόχος τους ήταν ο θάνατος, το αίμα, ίδιος με τον στόχο των ομοϊδεατών τους που είχαν πετάξει προ μηνών χειροβομβίδα στο Στέκι των Μεταναστών στα Εξάρχεια (και τότε, μικρή έως ασήμαντη ήταν η δημοσιογραφική κάλυψη). Η τύχη ή οι διανυκτερεύοντες θεοί, κατά την πίστη του καθενός, έσωσαν τους ανθρώπους που κοιμούνταν εκεί, οι οποίοι και κατάφεραν να απεγκλωβιστούν. Διαφορετικά η Ελλάδα θα είχε ήδη μπει στον κατάλογο των χωρών όπου έχουν πυρποληθεί μετανάστες, και Ελληνες ανάμεσά τους, όπως στη Γερμανία.

Ναι, ναι, πυρπόληση ξένων από αποφασισμένους ξενοφάγους στη «φιλόξενη Ελλάδα», σύμφωνα με την αυτοκολακευτική κοινοτοπία που έσπευσαν να αναμασήσουν στο υπουργείο Εσωτερικών (όχι ο κ. Παυλόπουλος, τη δική του φωνή δεν θυμάμαι να την έχω ακούσει ποτέ στα δύσκολα). Αν δεν ήταν ζαλισμένοι από το κομματικό τους άγχος για τις εκλογές, τη μόνη δική τους «αξία», ίσως κατάφερναν να συναισθανθούν πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα, πολύ πιο σοβαρά από την τηλεοπτική «ανάπλασή» τους. Ισως κατάφερναν να κατανοήσουν ότι την αρχική ύβρι, το σκίσιμο του Κορανίου από έναν αστυνομικό χριστιανάρα και Ελληνάρα που, όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοί του, έχει συνηθίσει να περιφρονεί, να αυθαιρετεί, να τσαλαπατάει, την ακολούθησε μια απόπειρα μαζικής δολοφονίας. Και αν το κατανοούσαν, όχι μόνο θα διενεργούσαν έρευνες διαφορετικές από αυτές που συνήθως τερματίζονται άμα τη εξαγγελία τους, αλλά θα ζητούσαν και συγγνώμη. Επίσημα.

Ντρέπομαι

Τρεις σκηνές σε μία πόλη...

Του Γκαζμέντ Καπλάνι ( gazikap@gmail. com ), από TA NEA

Oμόνοια. Οι μουσουλμάνοι, λέγεται, περνούν τον δικό τους θρησκευτικό Μεσαίωνα. Πολύ πιθανόν. Σίγουρα πάντως στην Αθήνα διαβιούν σε «μεσαιωνικές συνθήκες». Στριμώχνονται σε βρώμικα υπόγεια που λειτουργούν ως χώροι λατρείας. Δεν υπάρχει τζαμί για αυτούς, όπως στη Ρώμη, στο Παρίσι, στο Λονδίνο. Στοιβάζονται στα γκέτο της Ομόνοιας και του Αγίου Παντελεήμονα, ανάμεσα σε βρώμα, εμπόρους ναρκωτικών, νταβατζήδες, λαθρεμπόρους και ομάδες Χρυσαυγιτών που τους ξυλοκοπούν κάθε βράδυ. Ακόμα και «σοβαρές εφημερίδες» χαρακτηρίζουν τους μουσουλμάνους μετανάστες ως «Πέμπτη φάλαγγα» που στοχεύει να ξεκάνει την Ελλάδα. Είναι να απορείς λοιπόν γιατί θεριεύουν οι νεοναζί; Επιπλέον, λόγω της άφθονης μελανίνης στο δέρμα τους, οι μουσουλμάνοι μετανάστες είναι μόνιμος στόχος των «εξακριβώσεων στοιχείων». Σε μια τέτοια «εξακρίβωση στοιχείων», οι εκπρόσωποί τους καταγγέλλουν ότι ένας αστυνομικός έσκισε τις σελίδες του Κορανίου. Ήταν η σπίθα που πυροδότησε την εξέγερση στο όνομα του «Αλλάχ». Εάν οι μουσουλμάνοι είναι θρησκόληπτοι, οι συνθήκες διαβίωσής τους και η συστηματική απαξίωση θα τους κάνουν ακόμα πιο φανατικούς και θρησκόληπτους. Απλά μαθήματα Ιστορίας. Οι αρμόδιοι ανήγγειλαν πάντως ότι διατάχθηκε «έρευνα σε βάθος»...

Καισαριανή. Το Σάββατο το βράδυ ο δήμαρχος της πόλης, κ. Σπύρος Τζόκας, έγραψε συμβολικά στα δημοτολόγια του δήμου ένα παιδί μεταναστών από την Αφρική που έχει γεννηθεί στην Ελλάδα. Υπάρχουν πλέον 200.000 τέτοια παιδιά, γεννημένα στην Ελλάδα, από νόμιμους μετανάστες. Παιδιά που δεν έχουν άλλη πατρίδα εκτός από την Ελλάδα, μεγαλώνουν ελληνικά, ερωτεύονται, ονειρεύονται, βλέπουν εφιάλτες στα ελληνικά. Παιδιά που για την Πολιτεία δεν υπάρχουν πουθενά, καταδικασμένα να μείνουν για πάντα ξένα. Τα πιο τυχερά από αυτά, όταν βρίσκουν την ευκαιρία, την κάνουν για αλλού. Σε χώρες όπου είναι αδιανόητο να μη σου αναγνωρίσουν την ιδιότητα του πολίτη όταν έχεις γεννηθεί εκεί και πληρώνεις φόρους. Αυτοί που τα καταφέρνουν όμως είναι λίγοι. Οι άλλοι, οι πολλοί, μένουν εδώ, ξοδεύοντας την ενέργειά τους για χαρτιά, μαζεύοντας νεύρωση, απαξίωση και οργή. Δεν ξέρω εάν έχουν μιλήσει ποτέ οι αρμόδιοι με αυτά τα παιδιά. Να διαπιστώσουν πόσο απελπισμένα και οργισμένα είναι. Πιθανότατα όχι. Γιατί οι αρμόδιοι προσποιούνται ότι το πρόβλημα δεν υπάρχει. Ίσως πιστεύουν ότι μια μέρα οι μετανάστες και τα παιδιά τους θα εξαφανιστούν ως διά μαγείας. Εν τω μεταξύ η οργή και η απελπισία αυτών των «ξένων ντόπιων» μεγαλώνει. Μέχρι να πλημμυρίσει τους δρόμους της πόλης μια μέρα. Και δεν θα χρειαστεί κανένα σκισμένο Κοράνι. Τους έχουν ήδη σκίσει και ξεσκίσει τη ζωή και το μέλλον. Και τότε οι αρμόδιοι θα απαντήσουν, πιθανόν, με μια «έρευνα σε βάθος»...

Άγιος Παντελεήμων. Την ίδια ώρα που ο δήμαρχος της Καισαριανής έγραφε στα δημοτολόγια του δήμου το μαύρο Ελληνάκι, βρισκόμουν στην Πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα. Εδώ και δυο μήνες η Πρωτοβουλία Κατοίκων και Φορέων του Αγ. Παντελεήμονα είχε προγραμματίσει εκεί την παρουσίαση του βιβλίου μου. Μας περίμενε μια οργανωμένη ομάδα «αγανακτισμένων πολιτών», που κραύγαζαν με ντουντούκες. Έβριζαν χυδαία τις γυναίκες και όποιον είχε έρθει να παρακολουθήσει την εκδήλωση, μας απειλούσαν και μας προπηλάκισαν. Φώναζαν: «Σας γαμήσαμε στον Εμφύλιο, θα σας γαμήσουμε και τώρα», «κομμούνια, προδότες», «θάνατος στους μετανάστες». (Λίγες ώρες πριν, πράγματι, κάποιοι προσπάθησαν να κάψουν μουσουλμάνους μετανάστες ζωντανούς στην Πλατεία Αττικής). Τα φαντάσματα έχουν βγει από την ντουλάπα της Ιστορίας. Περίπου 80 μετανάστες στην πλατεία παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι. Οι «αγανακτισμένοι πολίτες» τούς επιτέθηκαν με παλούκια. Κάθε βράδυ, άλλωστε, τους ξυλοκοπούν, τους γρονθοκοπούν, τους μαχαιρώνουν. Κάποιος άγνωστος με πλησίασε και μου είπε να προσέχω γιατί «θα με καθαρίσουν». Ήταν πασιφανές ότι οι φασίστες ήθελαν αίμα προχθές. Οι μετανάστες, κυνηγημένοι, έτρεχαν πανικόβλητοι. Μαυροφορούσες γιαγιάδες έτρεχαν πανικόβλητες. Τα ΜΑΤ παρακολουθούσαν σε «απόσταση ασφαλείας». Έφυγα συνοδευόμενος και μπήκα στο σπίτι ενός από τους διοργανωτές, κοντά στην πλατεία. Ίσως και γι΄ αυτό το περιστατικό θα διαταχθεί «έρευνα σε βάθος». Έτσι, από βάθος σε βάθος, μέχρι να αγγίξουμε τον πάτο...

Για το ίδιο συμβάν, από την Ελευθεροτυπία:

(...) «Δέχτηκα επίθεση στην πλατεία. Κι ας είχα πέντε γύρω μου. Την περασμένη Κυριακή. Στη διάρκεια παρουσίασης βιβλίου, του Γκ. Καπλάνι», λέει ο αντιδήμαρχος του Δήμου Αθηναίων Λευτέρης Σκιαδάς: «Οι κάτοικοι του Αγ. Παντελεήμονα έχουν ένα δίκιο. Αντιμετώπισαν προβλήματα. Ωστόσο κάποιοι εκμεταλλεύονται ορισμένες απόψεις για τραμπουκισμούς. Δεν είναι δυνατόν να κατακτηθεί η πλατεία από ορισμένους που επιβάλλονται βίαια. Ο χώρος ανήκει σε όλους, που πρέπει να έχουν δικαίωμα να εκφράσουν τις απόψεις τους. Ο δήμαρχος Αθηναίων κατήγγειλε τις βίαιες πράξεις τους στο δημοτικό συμβούλιο, καταδικάζοντας τέτοιες πρακτικές. Οσοι ζούμε στην ίδια πόλη πρέπει να συνεννοηθούμε πριν την αιματοκυλήσουν.

Ο δήμος παρέχει υπηρεσίες πρόνοιας σε όποιον έχει ανάγκη. Φροντίζουμε για την καθαριότητα και πιστεύουμε ότι υπάρχουν λύσεις, με κουβέντα, χωρίς ακρότητες. Δυστυχώς, επικράτησε η ένταση. Πήγε το συνεργείο του δήμου να δώσει ρούχα στο Ιδρυμα Αστέγων. Τους έδιωξαν. Κυνήγησαν τους μεροκαματιάρηδες, το αυτοκίνητο. Πήγα στον Αγ. Παντελεήμονα να συζητήσω. Ενώ πριν υπήρχαν δύο ακραίοι, τώρα παρασύρθηκαν και οι καταστηματάρχες. Δεν κατάφερα να συζητήσω, ούρλιαζαν.

Και υπάρχει το θέμα της ακύρωσης των εκδηλώσεων. Γιατί όταν υποχωρεί ο πολιτισμός για να εξομαλυνθεί η ένταση, αυτός είναι κακός οιωνός για το αύριο. Διότι αυτοί που προπηλάκισαν -και εμένα- δεν έχουν λογική. Δίνουν την ευκαιρία σε ανθρώπους που λειτουργούν ύποπτα. Σε κάποια σκοτεινά υπόγεια μεθοδεύονται σχέδια τα οποία δεν γνωρίζουμε ποιους εκφράζουν. Και συνεχίζει:

«Στην παιδική χαρά της πλατείας τρεις φορές έβαλαν λουκέτα επειδή έμπαιναν αφγανάκια, τρεις φορές τα βγάλαμε. Πάλι την κλείδωσαν και κυνήγησαν τον φύλακα. Τα ακροδεξιά μπλοκ μας επιτίθενται καθημερινά για τη θετική μας στάση απέναντι στους μετανάστες. Αλλά ο Δήμος, μόνος του, δεν μπορεί να επιλύσει το μεταναστευτικό πρόβλημα της χώρας. Μόνο συσσίτια διανέμει ώστε να μην αναγκαστούν να κλέψουν».

ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Ξεχειλίζει η οργή

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΑΜΑ, από την Ελευθεροτυπία

«Με όλα όσα προηγήθηκαν πονέσαμε πολύ. Μας απειλούν καθημερινά. Ελληνες με πολιτικά μαζί με αστυνομικούς χλευάζουν, συλλαμβάνουν, απελαύνουν μετανάστες. Εκλεισαν και την παιδική χαρά στον Αγιο Παντελεήμονα επειδή πήγαιναν Αφγανές με τα παιδιά τους. Ζούμε εγκλωβισμένοι, χωρίς χαρτιά, άνεργοι, δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε σε άλλη χώρα» απαντούν οι εκπρόσωποι μεγάλων μουσουλμανικών κοινοτήτων, μετά τη συνάντησή τους. Επισημαίνοντας ότι χιλιάδες μουσουλμάνοι προετοιμάζονται να μετάσχουν στη διαδήλωση της επόμενης Παρασκευής.

«Στην Ελλάδα δεν υπήρχαν ρατσιστικά κρούσματα. Αυτό άλλαξε. Ζούμε με φόβο, εγκλωβισμένοι. Χωρίς χαρτιά, χωρίς δουλειά, δίχως ελπίδα να φύγουμε για άλλες χώρες», απαντούν οι εκπρόσωποι των μουσουλμανικών κοινοτήτων «Στην Ελλάδα δεν υπήρχαν ρατσιστικά κρούσματα. Αυτό άλλαξε. Ζούμε με φόβο, εγκλωβισμένοι. Χωρίς χαρτιά, χωρίς δουλειά, δίχως ελπίδα να φύγουμε για άλλες χώρες», απαντούν οι εκπρόσωποι των μουσουλμανικών κοινοτήτων Ναΐμ Ελγαντούρ πρόεδρος της Ενωσης Μουσουλμάνων Ελλάδας:

«Η πίστη μας είναι πιο ακριβή απ' τη ζωή μας»

«Φαίνεται πως στην Ελλάδα δεν γνωρίζουν πως υπάρχουν και Ελληνες που έχουν ασπασθεί το Ισλάμ» απαντά ο πρόεδρος της Ενωσης Μουσουλμάνων Ελλάδας, Ναΐμ Ελγαντούρ, ο οποίος ζει 36 χρόνια στην Ελλάδα:

«Τόσα χρόνια προσπαθούμε να οικοδομήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ μουσουλμάνων και Ελλήνων. Και σ' ένα βαθμό τα καταφέραμε. Δεν ξέρεις αν ο γείτονάς σου είναι χριστιανός ή μουσουλμάνος. Δεν αντιμετωπίζαμε κανένα πρόβλημα από τους Ελληνες χριστιανούς. Ανταλλάσσαμε επισκέψεις ο ένας στο σπίτι του άλλου».

«Η Ελλάδα δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο των χωρών με ρατσιστικά κρούσματα. Ξαφνικά, ορισμένοι, με διαφορετική κουλτούρα, προσπαθούν να τ' αλλάξουν όλα. Γιατί σε κάποιους Ελληνες δεν αρέσει αυτή η εικόνα. Και αποφάσισαν να την καταστρέψουν. Προσπαθώντας να βάλουν τους μετανάστες σε πολιτικά παιχνίδια προπαγάνδας. Κάποιος που είναι "ένα τίποτα" προσπαθεί ν' αποδείξει πως είναι κάτι, επιδεικνύοντας τη δύναμή του σε βάρος των μεταναστών».

«Η Αστυνομία ασφαλώς γνωρίζει ποιοι έκαψαν το τζαμί»

«Παίζοντας όμως με το θρησκευτικό συναίσθημα, είναι σαν να κρατάς μια βόμβα που θα σκάσει στα χέρια σου. Αυτό ισχύει και για όσους δείχνουν ότι βοηθούν τους μετανάστες με τους λοστούς στο χέρι. Το να καις χώρο προσευχής είναι σαν να πετάς ένα μπαλάκι και κάποιος στο πετάει πίσω. Γιατί να καούν εκκλησίες, να χάσουν κάποιοι τη ζωή τους για το Ισλάμ και άλλοι για τον χριστιανισμό; Η Αστυνομία, ασφαλώς, γνωρίζει ποιοι έκαψαν το τζαμί. Αλλά εμείς, τώρα, βάλαμε ανθρώπους να φυλάνε. Κι αν πιάσουν έναν εμπρηστή τι θα συμβεί; Ποιος θα εγγυηθεί για την ασφάλειά του; Οι θρησκείες, λοιπόν, δεν μπαίνουν στο παιχνίδι της πολιτικής ζωής. Ζητάμε να δείξουν σοβαρότητα, αφήνοντας ήσυχους τους δύστυχους μετανάστες, οι οποίοι ζουν εγκλωβισμένοι. Ανεργοι, χωρίς χαρτιά. Και επιπλέον, να μην παίζουν με το θρησκευτικό συναίσθημα. Διότι για τον μουσουλμάνο η πίστη του είναι πιο ακριβή από τη ζωή του».

ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΙ

Τζαβέντ Ασλάμ

«Οι μουσουλμάνοι είναι ενοχλημένοι και θυμωμένοι»

«Η ζωή έγινε πάρα πολύ δύσκολη» απαντά ο πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας Τζαβέντ Ασλάμ: «Οι μουσουλμάνοι είναι ενοχλημένοι και θυμωμένοι. Κάθε μουσουλμάνος που ζει στην Ελλάδα αναρωτιέται αν υπάρχουν νόμοι, δικαιώματα και ανθρωπιά. Αν υπάρχει σεβασμός για τον συνάνθρωπο.

Χθες, το απόγευμα, συγκεντρωθήκαμε μουσουλμάνοι που προέρχονται από 15 χώρες και ζουν στην Ελλάδα. Ολοι ήταν ανήσυχοι. Κι όμως, είναι πολύ εύκολο να ζητήσει η κυβέρνηση μια συγγνώμη για τον εμπρησμό του τεμένους, να τιμωρήσει τον αστυνομικό που έσκισε το Κοράνι και να μην αλλοιωθεί η καλή εικόνα της χώρας. Γι' αυτό θα συγκεντρωθούμε όλοι την Παρασκευή, στις 6 το απόγευμα, στην Ομόνοια. Θα κάνουμε μια ειρηνική πορεία μέχρι τη Βουλή Ελληνες και μετανάστες μαζί. Ζητάμε δικαίωση και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να πετάξει ούτε ένα χαλίκι».

ΑΦΓΑΝΟΙ

Ζαχίρ Μοχάμετ

«Η ζωή μας κάθε μέρα που περνάει γίνεται χειρότερη»

«Καθημερινά, Ελληνες με πολιτικά, μαζί με αστυνομικούς, χτυπάνε και βρίζουν μετανάστες. Η ζωή μας κάθε μέρα που περνάει γίνεται χειρότερη» απαντά ο Ζαχίρ Μοχάμετ, πρόεδρος της αφγανικής κοινότητας: «Ειδικά τις νύχτες, στον Αγιο Παντελεήμονα, τραυμάτισαν αρκετούς Αφγανούς. Επίσης τις τελευταίες εβδομάδες αρκετοί απελάθηκαν. Νόμιμοι και παράνομοι. Τις νύχτες στήνουν μπλόκα. Κι όποιον πιάσουν τον φυλακίζουν, τον απελαύνουν». Ο ίδιος υποστηρίζει ότι «στη διαδήλωση της Παρασκευής πιστεύω πως θα συμμετέχουν τουλάχιστον 10.000 μουσουλμάνοι. Γιατί με όσα προηγήθηκαν μας έχουν πονέσει πολύ. Και καθημερινά ζουν κλεισμένοι στα σπίτια. Φοβούνται να βγουν στο δρόμο. Δεν έχουν χαρτιά, συνεπώς, δεν μπορούν να δουλέψουν, ούτε να ταξιδέψουν σε άλλες χώρες. Στον Αγ. Παντελεήμονα κάθε μέρα τούς πετάνε πέτρες, τους κοροϊδεύουν. Εκλεισαν και την παιδική χαρά επειδή πήγαιναν Αφγανές μάνες με τα παιδιά τους. Πού αλλού να πάνε; Δεν έχουν δουλειά, άρα δεν έχουν ούτε χρήματα...».

ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣΙΑΝΟΙ

Γκόμαλ Μάολα

«Οταν πέφτει το φως φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε»

«Μετά απ' όσα προηγήθηκαν, ασφαλώς, δεν νιώθουμε καλά» απαντά ο Γκόμαλ Μάολα, πρόεδρος της κοινότητας των Μπαγκλαντεσιανών. Προσθέτει ότι «το κάψιμο του τζαμιού ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Ομως, καθημερινά, τις νύχτες στους μετανάστες συμβαίνουν πολλά. Οταν πέφτει το φως φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε. Κλεινόμαστε από νωρίς μέσα στα σπίτια. Και ελπίζουμε με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση ν' αλλάξει. Γιατί οι μετανάστες δεν θέλουν φασαρίες. Λίγοι αντέδρασαν άσχημα, καταστρέφοντας. Ισως επειδή το Ισλάμ για εμάς είναι στοιχείο της ταυτότητάς μας».

Στο γκέτο των Αθηνών

Στον Αγ. Παντελεήμονα

Tου Αλεξη Παπαχελά, από τη σημερινή "Καθημερινή"

Eλπίζω πραγματικά πως δεν «ανάψαμε» μόνοι μας μια μεγάλη φωτιά με την υπόθεση του «σκισίματος» του Κορανίου από κάποιον αστυνομικό. Οσα συνέβαιναν μέχρι και το απόγευμα της Παρασκευής στο κέντρο της Αθήνας έδειχναν πως επρόκειτο για μια πολύ σοβαρή υπόθεση, πως δηλαδή αυτό το συμβάν έχει αγγίξει ένα γυμνό νεύρο κάποιων μουσουλμάνων που ζουν στην Ελλάδα. Δεν έχει πολύ μεγάλη σημασία τι ακριβώς συνέβη, αν το Κοράνι σχίσθηκε ή όχι. Σημασία έχει πως από την ώρα που θα δημιουργηθεί ο σχετικός μύθος, οι κίνδυνοι είναι πολλοί. Στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να προκληθεί ένα ανεξέλεγκτο κύμα διαμαρτυρίας μουσουλμάνων στην Ελλάδα, στη χειρότερη, να γίνει η χώρα στόχος κάποιων φανατικών σε όλο τον κόσμο. Χώρες που έχουν πολύ πιο πολυπολιτισμική κουλτούρα από τη δική μας, όπως π. χ. η Ολλανδία, έχουν μάθει στην πράξη πως στα θέματα αυτά η λογική παίζει τελικά πολύ μικρό ρόλο. Μια απλή φήμη μπορεί να ξεσηκώσει τα πιο παράλογα και βίαια ένστικτα

Το κακό είναι πως η Ελλάδα δίνει όλα τα λάθος μηνύματα, σχοινοβατώντας μεταξύ άκριτης ανοχής και κακομελετημένης κρατικής σκληρότητας. Τη μια στιγμή δίνουμε την εντύπωση πως είμαστε ένα κράτος - ξέφραγο αμπέλι στο οποίο επιτρέπεται σε οιονδήποτε να εισέλθει και να συμπεριφέρεται περίπου όπως θέλει. Την αποθέωση αυτού του φαινομένου την είδαμε τον περασμένο Δεκέμβριο. Οταν πάλι το κράτος αποφασίζει να παίξει τον ρόλο του, το κάνει άγαρμπα και χωρίς σχεδιασμό. Δεν είναι προφανές πως οι επιτελείς που ασχολούνται με τις περίφημες επιχειρήσεις - σκούπα θα έπρεπε να έχουν ενημερωθεί για συμπεριφορές που μπορεί να προκαλέσουν μουσουλμάνους; Και δεν θα έπρεπε, όπως συμβαίνει στη Γαλλία ή στην Αγγλία, οι αστυνομικοί του πεζοδρομίου να γνωρίζουν τι έχουν να αντιμετωπίσουν, μια και ασφαλώς δεν μπορεί κανείς να περιμένει από έναν απλό αστυφύλακα τέτοιου τύπου προβληματισμό;

Η ελληνική πολιτική ηγεσία αρνείται, όμως, να πάρει αποφάσεις. Δεν χτίζει επίσημο τζαμί στην Αττική αφήνοντας χιλιάδες μουσουλμάνους να προσεύχονται σε διαμερίσματα - τζαμιά όπου κανείς δεν μπορεί να δει από ποιον ελέγχονται ή τι διδάσκονται εκεί. Δεν επιταχύνει τη δημιουργία μουσουλμανικού νεκροταφείου, αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες ενός αυξανόμενου πληθυσμού. Κάνει τη ζωή όσο πιο δύσκολη γίνεται για τους μετανάστες που έχουν δουλέψει σκληρά σε αυτή τη χώρα και δεν τους αφήνει να νομιμοποιηθούν.

Την ίδια στιγμή, δίνει το σήμα της ανομίας, δείχνοντας πως «όλα επιτρέπονται», όπως συνέβη με την περίπτωση του Εφετείου. Το φυσικό επακόλουθο είναι πως ένα κομμάτι των τοπικών κοινωνιών εξαγριώνεται και οδηγείται σε ακραίες συμπεριφορές και διαμαρτυρίες. Και είναι απολύτως λογικό γιατί όταν το κράτος απουσιάζει σε τόσο εύφλεκτες καταστάσεις, οι πολίτες λύνουν μόνοι τις διαφορές τους.

Κάποια στιγμή πρέπει να συζητήσουμε ανοιχτά τι ανεχόμαστε και τι όχι ως κοινωνία, πού είναι τα όριά μας και πώς θα πορευθούμε στους δύσκολους καιρούς που έρχονται όταν η επιδείνωση της ανεργίας θα φουντώνει τις σπίθες του εξτρεμισμού, δεξιά και αριστερά. Είναι, άλλωστε, εξόχως ανησυχητικό πως στα γκέτο της Αθήνας κυκλοφορούν παρά πολλά όπλα που μέχρι τώρα χρησιμοποιούνταν είτε για κοινά εγκλήματα είτε για ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Ας ελπίσουμε πως δεν θα βρεθούν στα χέρια κάποιου «τρελού» ή φανατικού που προσβλήθηκε καίρια από την πράξη ενός αστυνομικού, που προφανώς δεν ήξερε τι ακριβώς ξεκινούσε ένα βράδυ στον Αγιο Παντελεήμονα.

▅ Ανεξέλεγκτες καταστάσεις εγκυμονεί η οργισμένη εξέγερση ομάδων μουσουλμάνων μεταναστών

Το (σχισμένο) Κοράνι άναψε φωτιές

Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ , από το σημερινό "Βήμα"|

«Αλλάχ Ακμπάρ», «Αλλάχ Ακμπάρ»! Η κραυγή έβγαινε από τα χείλη τουλάχιστον 500 οργισμένων - όπως πρόδιδαν τα αλλοιωμένα από την ένταση χαρακτηριστικά του προσώπου τους- πακιστανών, αφγανών, ιρακινών και σύρων μεταναστών όχι κάπου στον αραβικό κόσμο αλλά μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη, στο κέντρο της Αθήνας. Οι λέξεις, που σημαίνουν «Ο Θεός είναι μεγάλος», δονούσαν για πάνω από δύο ώρες την Ομόνοια και κατόπιν το Σύνταγμα, το μεσημέρι της Παρασκευής, της ημέρας προσευχής και αργίας για το Ισλάμ. Οι μετανάστες κρατούσαν ψηλά δεκάδες αντίτυπα του Κορανίου και ζητούσαν δικαιοσύνη, φωνάζοντας διαρκώς και άλλα συνθήματα. «Ο Αλλάχ είναι το έλεος και η δικαιοσύνη του κόσμου» μετέφραζε ένας νεαρός Πακιστανός, ο οποίος μοίραζε προκηρύξεις στα ελληνικά, στα αραβικά και στα παστούν.

Αφορμή για την έκρηξη οργής των εκατοντάδων μεταναστών, την πορεία προς το Σύνταγμα και τον... κλεφτοπόλεμο με τις δυνάμεις των ΜΑΤ, που κράτησε για περίπου τρεις ώρες μπροστά από τον Αγνωστο Στρατιώτη, στην Πανεπιστημίου και στη Φιλελλήνων, για να επεκταθεί αργότερα στην 3η Σεπτεμβρίου και στην Ιουλιανού με καταστροφές αυτοκινήτων και προσόψεων καταστημάτων, στάθηκε το σκίσιμο και το ποδοπάτημα, όπως κατήγγειλαν διάφορες οργανώσεις τους, ενός αντιτύπου του Κορανίου. Δράστης, σύμφωνα με τις ίδιες καταγγελίες, ένας αστυνομικός που φέρεται να κατέστρεψε το αντίτυπο στη διάρκεια σωματικού ελέγχου ενός Ιρακινού, υπόπτου για διακίνηση ναρκωτικών, στον Αγιο Παντελεήμονα, το βράδυ της Τετάρτης.

Εκπρόσωποι μεταναστευτικών κοινοτήτων και αντιρατσιστικών οργανώσεων, όπως της Κίνησης Απελάστε τον Ρατσισμό, υποστηρίζουν ότι ο αστυνομικός, μόλις πληροφορήθηκε το περιεχόμενο του πακέτου που είχε πάνω του ο νεαρός Ιρακινός, το έσκισε και το ποδοπάτησε επιδεικτικά, εξυβρίζοντας συνάμα τον κάτοχό του. Το φιτίλι είχε ανάψει. Η βεβήλωση του Κορανίου θεωρείται, στον ισλαμικό κόσμο, μέγιστη προσβολή και ένα από τα πιο σοβαρά ποινικά αδικήματα, επισείοντας την ποινή της ισόβιας κάθειρξης. «Είναι σαν να τεμαχίζει κάποιος τις καρδιές των πιστών» λέει για το περιστατικό ο αυτόκλητος μεταφραστής στη συγκέντρωση της Παρασκευής.

Η συγκέντρωση αυτή, δεύτερη μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο μετά από εκείνη στον Αγιο Παντελεήμονα, εξελίχθηκε επεισοδιακά παρά και τις εκκλήσεις των διοργανωτών και πολλών ιμάμηδων για ψυχραιμία, ηρεμία και αυτοσυγκράτηση. Μάλιστα, η Μουσουλμανική Ενωση Ελλάδας έσπευσε τελικώς υπό τον φόβο εκτεταμένων επεισοδίων να διαχωρίσει πλήρως τη θέση της από την πορεία, επιλέγοντας την αποχή.

Πολλοί, ακόμη και ακτιβιστές για τα δικαιώματα των μεταναστών, ανησυχούν για την τροπή που μπορεί να πάρουν τα πράγματα. Η βεβήλωση του Κορανίου προστίθεται στις επιθέσεις εναντίον μεταναστών από ακροδεξιούς στην οδό Σωκράτους, στου Ρέντη και στο Αιγάλεω, στην καθημερινή ταλαιπωρία στην Πέτρου Ράλλη για την έκδοση κάρτας παραμονής, στη λατρεία του Αλλάχ μέσα σε τρώγλες και υπόγεια, καθώς δεν υφίσταται επίσημο τέμενος. Και υποστηρίζουν ότι η οργή από τις διακρίσεις και τον εξευτελισμό περισσεύει και πιθανώς ενισχύει ακραίες φωνές μέσα στις πολυσυλλεκτικές και «πολυτασικές» μουσουλμανικές κοινότητες, που προοιωνίζονται βίαιες καταστάσεις ακόμη και μέσα στους κόλπους των ίδιων των μεταναστευτικών ομάδων.

Σικελία, Βυζαντινά ψηφιδωτά

Σικελία, μέρος β΄

To μουσικό κομμάτι είναι το "The Transfiguration" του Sufjan Stevens.

Σικελία, μέρος α΄

*Το μουσικό κομμάτι είναι το "Postcards from Italy" των Beirut.


Θα ακολουθήσει και άλλο βιδεάκιον, καθώς και πολλές φωτό στα Φωτογραφικά Τετράδια.

Μεγάλη Πέμπτη, 16 Απριλίου

Κείμενο και φωτογραφία από την ευχετήρια κάρτα της Ιεράς Μητροπόλεως Καμερούν. Γράφει ο επίσκοπος Καμερούν Γρηγόριος:

"Τον Ιανουάριο εκοιμήθη εν Κυρίω ένας νέος ιερέας, ο παπα-Παύλος.
Νέος, σεμνός, λόγιος και καθηγητής στο σχολείο και στο Θεολογικό μας Σεμινάριο...
Θρήνος και οδυρμός από παντού...

Στα σαράντα συγκεντρωθήκαμε για να τελέσουμε μνημόσυνο επί του τάφου... Ήταν Σαρακοστή.
(...)
Ετοιμαστήκαμε στο ιερό της Εκκλησίας για να βγούμε στο προαύλιο για το μνημόσυνο. Ντύθηκαν και δυο ιερόπαιδες.
Τους είπα: "Πάρτε τις λαμπάδες και προπορευθείτε."

Ο ένας -ο μεγαλύτερος- υπάκουσε... ο μικρότερος με κοίταζε...
"Πάρε τη δεύτερη λαμπάδα", του είπα, κάπως επιτακτικά.
Συνέχιζε να με κοιτάζει.... "δεν θα καταλαβαίνει γαλλικά..." σκέφθηκα και έψαξα με το βλέμμα μου να βρω κάποιον να μεταφράσι στην τοπική διάλεκτο.

Τότε ο μικρός μου έδειξε με το χεράκι του προς την μεριά του διακονικού. "Τι είναι;" του είπα... και τότε έκανε δυο βήματα προς την πλαϊνή Αγία Τράπεζα και μου έδειξε ξανά με το χέρι του. Κοίταξα προς τα εκεί που μου έδειχνε...

Ήταν η εικόνα της Αναστάσεως!

Ξαφνικά όλα ανατράπηκαν μέσα μου... και η θλίψη και η δυσκολία μου...και κατάλαβα ότι, εγώ ήμουν αυτός που δεν καταλάβαινε... "Ναι... ναι..." του έγνεψα καταφατικά και ο μικρός αγκάλιασε την εικόνα της Αναστάσεως -που είχα ξεχάσει ολότελα και ήταν όσο το μισό μπόι του- να πάμε να κάνουμε το μνημόσυνο του παπα-Παύλου.

Βγήκαμε ψάλλοντας το "Χριστός Ανέστη". (...)"



Καλή Ανάσταση σε όλους.
Και καλή αντάμωση με τους απόντες οικείους.

Χριστόφορος

Brain Damage

The lunatic is on the grass
The lunatic is on the grass
Remembering games and daisy chains and laughs
Got to keep the loonies on the path.

The lunatic is in the hall
The lunatics are in my hall
The paper holds their folded faces to the floor
And every day the paper boy brings more.

And if the dam breaks open many years too soon
And if there is no room upon the hill
And if your head explodes with dark forbodings too
I' ll see you on the dark side of the moon.

The lunatic is in my head
The lunatic is in my head
You raise the blade, you make the change
You re-arrange me till I' m sane
You lock the door
And throw away the key
There' s someone in my head but its not me.

And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear
And if the band you' re in starts playing different tunes
I' ll see you on the dark side of the moon.

Νεάπολη Αθηνών

Ανέβηκα την Αγίων Ισιδώρων, βρέθηκα στην Νικηφόρου Ουρανού. Περπάτησα παρατηρώντας κάποιες καινούργιες, αρκετά συμπαθητικές πολυκατοικίες και τα λιγοστά σπιτάκια της παλιάς Αθήνας που σώζονται ακόμα - άλλα μισοερειπωμένα, άλλα ακόμη ζωντανά.

Στο τετράγωνο που ορίζουν οι οδοί Ασκληπιού-Ισαύρων-Νικ. Ουρανού- Ιω. Τσιμισκή κοντοστάθηκα: Μέσα από το γκαράζ μιας πυλωτής -της πολυκατοικίας που πήρε τη θέση του παλιού ισογείου σπιτιού όπου έμενε εκείνη η γριά, που για τα μάτια μου ήταν μάγισσα-, μου φάνηκε πως διέκρινα ένα τμήμα από το παράθυρο του παλιού μας μπάνιου.

Ήμουν κλειστό και μικρομέγαλο παιδάκι –εξ’ου και «παππούς» ήδη απ’ το Γυμνάσιο- και δεν είχα αίσθηση «γειτονιάς» ποτέ. Σχολείο πήγαινα αλλού, πέρναγα τον ελεύθερο χρόνιο κυρίως στο σπίτι, διαβάζοντας και ονειροπολώντας. Λίγα πράματα ήξερα απ’ τη γειτονιά μου–ας πούμε, το γωνιακό ζαχαροπλαστείο «Couel”: ακόμα μπορώ να ανακαλέσω, χωρίς δυσκολία, τη γεύση, τη μυρωδιά και την υφή του φύλλου της τυρόπιτας που έφτιαχνε. Ή το γωνιακό ψιλικατζίδικο του κυρ-Χρήστου, απ’ όπου αγόραζα τα «Μίκυ Μάους»- εκείνα τα χρόνια, όλα τα κόμικς τα λέγαμε «Μίκυ Μάους», αν όχι «Μίκυ Μάου»(ανήκουν στους απόντες, πλέον, τόσο το ισόγειο κτίριο, που έστεκε-δεν έστεκε, όσο και ο εξίσου χωλός μαγαζάτορας. Ή το παιχνιδάδικο «Τομ-Τομ» στην Ιπποκράτους, τον παράδεισό μου. Ή το κουρείο του κυρ-Στέφανου, γωνία Τσιμισκή και Ιπποκράτους, όπου πηγαίναμε με τον πατέρα μου- γιορτή σαν μέναμε μόνοι, κι ο κυρ Στέφανος έβγαζε απ’ το κλουβί τα παπαγαλάκια, αφήνοντάς τα να πεταρίσουν λίγο ελεύθερα, και να έρθουν να κάτσουν για λίγο πάνω στο κεφάλι μου.

Συνέχισα να προχωρώ με μια μελαγχολία παράξενη, μια νοσταλγία σχεδόν ανεξήγητη, αφού ποτέ δεν είχα χωνέψει ιδιαίτερα εκείνη τη γειτονιά, όπου είχα περάσει 13 χρόνια- απ' τα δύο ως τα δεκαπέντε. Ίσως μεγαλώνοντας στρεφόμαστε με νοσταλγία στα παιδικά μας χρόνια και στο σπίτι όπου τα περάσαμε, ακόμη κι αν δεν έχουμε τις πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις (τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν ούτε ευτυχή, ούτε δυστυχή, μάλλον αδιαφορα. Παρ’ όλ’ αυτά, συχνά-πυκνά τελευταία χαρτογραφώ από μνήμης το παλιό μας σπίτι).

Τη Νικηφόρου Ουρανού ζήτημα αν την είχα περπατήσει δυο φορές, όλα εκείνα τα χρόνια.

Δεν είχα τη ματιά που έχω τώρα τότε, δεν έβλεπα έτσι τα σπίτια και τις γειτονιές, άλλα πράματα μ’ ένοιαζαν. Κι έτσι δεν γνώρισα ποτέ τη γειτονιά μου όπως της άξιζε.

Κρίμα.

Ο γεράκος που ανέβαινε αργά την ανηφόρα με χαιρέτησε σαν να με ήξερε χρόνια. Αντιχαιρέτησα και με αμηχανία του είπα πως δεν τον γνωρίζω.

«Δεν πειράζει, άνθρωπος του Θεού δεν είσαι κι εσύ;», έκανε.

Όπως έχει συμβεί κι άλλες φορές, με ρώτησε αν είμαι παπάς- περίεργο, κανείς τους δεν φαίνεται να προσέχει ότι δε φοράω ράσα!

«Όχι, όχι, ήταν η παλιά μου γειτονιά εδώ, είχα να περάσω είκοσι χρόνια», είπα.