Με πολύ κόπο τα ξεχώσαμε πέρυσι, τέτοιον καιρό, από τη Μονεμβασιά.
Τα άνθη τα έφαγαν τα σαλιγκάρια. Έμεινε μόνο το φυτό, αλλά με τον καιρό κι αυτό ξεράθηκε.
Φοβόμουν πως δεν θα έβλεπα ποτέ ξανά τα όμορφα άνθη να κοσμούν την αυλή μου.
Μα μόλις μπήκε το φθινόπωρο για τα καλά, οι βολβοί ξύπνησαν.
Πολλή χαρά μού 'δωσαν τα ταπεινά λουλουδάκια.
Ελπίζω να μην αντιμετωπίσω πάλι τα σαλιγκάρια, ή τέτοιου είδους προβλήματα:
το μνήμα του Άγγλου ποιητή
-
Ο τάφος του Rupert Brooke στη Σκύρο
Το 1986 που πρωτοδιάβασα τους "Ρεμπέτες του ντουνιά" του Ντίνου
Χριστιανόπουλου, δεν ήξερα ποιος ήταν αυτός ο "Άγγ...
Πριν από 1 χρόνια
1 σχόλιο:
Άνθη θαυμάσια! Τα έχω κι εγώ στον πτωχοκήπο μου!
Δημοσίευση σχολίου