Θεσσαλονίκη

Μακάρι ο Γιάννης Μπουτάρης να αποδειχθεί καλή επιλογή - όπως και νά 'χει, χάρηκα πολύ που οι Θεσσαλονικείς τον εξέλεξαν δήμαρχο-αν μη τι άλλο, για να μεταχειριστώ έναν στίχο του Καβάφη,
"το ουσιώδες είναι που έσκασε".

Αλλά αντί να σας πω ποιον εννοώ, προτιμώ να παραθέσω κάποιες φωτογραφίες από την πρόσφατη εκδρομή μας στην πάντα αγαπημένη πόλη.




Στο Τσινάρι. Εκεί μέχρι και τα νεόκτιστα σπίτια ακολουθούν (συνήθως) την Μακεδονίτικη αρχιτεκτονική.



Άγιος Νικόλαος Ορφανός. Εξαίσιες τοιχογραφίες - δυστυχώς δεν μας επέτρεψαν να φωτογραφήσουμε.

Το Δημαρχιακό Μέγαρο. Δεν είναι κι άσχημο, αν και η φωτό το αδικεί. 

 Το πρόβλημα είναι, ότι έκοψε τη θέα προς τη θάλασσα από το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού - έργο του πρόωρα χαμένου Κυριάκου Κρόκου.

Αγία Σοφία

Αριστοτέλους

Οι γάτες της Ροτόντας.

Ουδέν σχόλιον...

 Από εδώ και κάτω: Άνω Πόλη





Πέρασε στα "ψιλά"....

Γεγονότα βίας επαναλαμβάνονται καθημερινά στις πλατείες Αττικής και Αγ. Παντελεήμονα. Το Σάββατο το βράδυ άγνωστοι εγκλώβισαν 40 περίπου μουσουλμάνους στο αυτοσχέδιο τζαμί της οδού Αριστομένους. Εβαλαν λουκέτο στην πόρτα του ημιυπόγειου διαμερίσματος ώστε να μην μπορούν να φύγουν, έριξαν μέσα βενζίνη και έβαλαν φωτιά. Οι αστυνομικές δυνάμεις έφθασαν αφού οι αλλοδαποί έσβησαν από μέσα τη φωτιά και παρατάχθηκαν μπροστά στο ημιυπόγειο διαμέρισμα ώστε να αποφευχθεί λιντσάριμα, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες του επεισοδίου. Ομως τέσσερις περαστικοί Αιγύπτιοι υπήρξαν θύματα της βίας των αγνώστων, όπως και άλλοι αλλοδαποί στη διάρκεια του ανθρωποκυνηγητού που εξαπολύθηκε σε παρακείμενους δρόμους. Εκ των Αιγυπτίων ο κ. Χακ Ιμπραχήμ νοσηλεύεται στον Ερυθρό Σταυρό με μαχαιριές στο δεξί χέρι και την πλάτη, εκδορές, εκχυμώσεις, κατηγορούμενος από την αστυνομία ότι ο ίδιος κρατούσε μαχαίρι με το οποίο επιτέθηκε. Ο κ. Κερίμ Χουσεΐν παραμένει ασαφές εάν νοσηλεύεται ή βρίσκεται ακόμη κρατούμενος στο αστυνομικό τμήμα. Μόλις την περασμένη Πέμπτη οι σκηνοθέτες Κωνσταντίνος Γιάνναρης, Χρήστος Βούπουρας και Γιώργος Κόρρας, κάτοικοι της περιοχής, κατήγγειλαν ότι ενώ επιθέσεις όπου υπήρξαν μάρτυρες ή θύματα έχουν γίνει από Ελληνες, η αστυνομία επιμένει να καταγράφει στα επίσημα έγγραφά της ότι γίνονται από Αφγανούς...

Σκόρπιες στιγμές καλοκαιριού

Nάξος.

Επάνω, απομεινάρια ναυαγίου.

Κάτω, τρεις εκκλησιές σκαρφαλωμένες στα βράχια. Θυμίζαν φρυκτωρίες.

Ένας Δεντράνθρωπος κατηφορίζει την πλαγιά.

Χρρουμ-Χουμ! Μπουρρράρρουμ! (όσοι ξέρουν από Άρχοντα των Δαχτυλιδιών θα καταλάβουν...).

Σχοινούσα. Αχινός της άμμου, τον έβγαλε ο μικρός Διονύσης. Αφού τον φωτογραφίσαμε, τον ξαναρίξαμε μέσα.

Έτσι είναι τα κελύφη τους.

Κάναμε καλή μπάζα!

Το καλοκαίρι τραβάει γλυκά μέχρι και το Σεπτέμβρη.

Έτσι κατηφορίσαμε ένα Σαβαβτοκύριακο στο Παλούκι Ηλείας.

Ο αγαπημένος μας Ε., ξεπερνώντας κάθε προσδοκία, απεδείχθη δεινός κολυμβητής...

Δεν ξέρω τι ψάρι είναι. Το ξέβρασε η θάλασσα.

Προφανώς, κάποιοι επιμένουν να ψαρεύουν με δυναμίτη...

Κλασικός μ****ς, θεώρησε καλή ιδέα να κατέβει με τη τζιπάρα στην παραλία, κάνοντας σλάλομ ανάμεσα σε ομπρέλες και λουόμενους.

Το αποκορύφωμα ήταν, όμως, ότι κανείς αρμόδιος δεν ανελάμβανε την ευθύνη να κάνει κάτι: Η Ν. έγινε μπουρλότο τηλεφωνώντας στην Αστυνομία, που την παρέπεμψε στην Τροχαία, κι αυτή με τη σειρά της στο Λιμενικό, που όταν ήρθε επιτέλους απεφάνθη πως το μόνο για το οποίο θα μπορούσε να κάνει παρατήρηση στον εν λόγω κύριο, ήταν πως έκανε ψαροντούφεκο χωρίς σημαδούρα....

Πάντα γυρνάμε από τον ορεινό δρόμο. Στα Λαγκάδια Αρκαδίας, ωραίο χωριό, είναι η καθιερωμένη στάση μας για καφέ και γλυκό.

Eκεί στα βουνά, το φθινόπωρο είχε ήδη φτάσει.
(Φωτογραφία της Ν.).

Απογευματινός καφές... και μια περίεργη, κόκκινη ρακή

Να περπατάς, και για ώρα πολλή να μην ακούγεται παρά ο απαλός άνεμος, κάποιο πουλί ή κάποιο γαϊδουράκι.




Ανεκτίμητο.


Και κάπως έτσι, προστέθηκε η Σχοινούσα στον κατάλογο με τα μέρη που θα φοβάμαι μην χαλάσουν....



Στα Φωτογραφικά Τετράδια έχω κάμποσες φωτογραφίες και θα ανεβάσω κι άλλες.

Σχοινούσα

Σας αποχαιρετώ με ολίγες φωτογραφίες από δύο ολόλευκα, δυστυχώς μάλλον θεόκουφα γατάκια...

Εύχομαι καλές διακοπές σε όσους -όπως εγώ- δεν έχουν φύγει ακόμη.
Τετάρτη αναχωρούμε για Σχοινούσα, επιστροφή στο τέλος του μηνός.

Ο υπολογιστής μου τά' παίξε. Ως εκ τούτου, το μπλογκ έχει αναγκαστική αφωνία.

Περί της χρησιμότητος της TV

Για άλλη μια φορά επιβεβαίωσα, κάνοντας ζάπινγκ χτες βράδυ, πως πολλοί από αυτούς που θεωρούνται σπουδαίοι ποιητές, ή εν γένει "πνευματικοί" άνθρωποι, μπορεί να έχουν ταλέντο στο χειρισμό του λόγου, αλλά κατά τ' άλλα δεν είναι παρά πομφόλυγες με εντελώς αδούλευτο ναρκισσισμό, που αναμασούν περίτεχνες και θλιβερές κοινοτοπίες...

Αρχές του 2012, ώρα μηδέν για τον δανεισμό της Ελλάδας

Του Σωτηρη Nικα

Tο αργότερο στις αρχές του 2012 η Eλλάδα θα πρέπει να γυρίσει στις αγορές, θέλοντας και μη. Oι όροι της συμφωνίας που υπέγραψε η κυβέρνηση με το Διεθνές Nομισματικό Tαμείο (ΔNT), την Kομισιόν και την Eυρωπαϊκή Kεντρική Tράπεζα (EKT), είναι δεσμευτικοί και αυστηροί.

H χώρα θα πρέπει να αναχρηματοδοτήσει μόνη της το 75% (25,1 δισ. ευρώ) των ομολόγων που λήγουν το 2012 (33,4 δισ. ευρώ). Δηλαδή, η οικονομική βοήθεια θα υπάρχει, αλλά δεν θα είναι ο μοναδικός τρόπος χρηματοδότησης της χώρας, όπως είναι τώρα.

Θα είναι περισσότερο «επικουρικού χαρακτήρα» και θα καλύπτει οριακά τις λήξεις των ομολόγων, αφού αυτές θα ανέλθουν στα 24 δισ. ευρώ.

H κατάσταση αυτή είναι και ο λόγος που αρκετοί διεθνείς αναλυτές εμμένουν στην άποψη ότι, αργά ή γρήγορα, η Eλλάδα θα χρειαστεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι αυτό θα συμβεί προς τα τέλη του 2011, οπότε και η χώρα θα πρέπει να ξαναγυρίσει στις αγορές με ένα δημόσιο χρέος που θα βρίσκεται στο 145,1% του AEΠ, ενώ θα αναμένεται νέα αύξησή του τόσο το 2012, όσο και το 2013. Για τον λόγο αυτό και έχουν χαρακτηρίσει τον μηχανισμό στήριξης της Eλλάδας ως μία απλή «παράταση ζωής» και τίποτε άλλο.

Οι δύο βασικότερες μορφές αναδιάρθρωσης χρέους είναι η επιμήκυνσή του (να πληρωθούν αργότερα από ό,τι κανονικά λήγουν τα ομόλογα) και το «κούρεμα» (δηλαδή, να πληρωθούν λιγότερα από ό,τι κανονικά θα έπρεπε).

Αν και στο Μνημόνιο Συνεννόησης αναφέρεται ότι οι προβλέψεις των δανειακών αναγκών και του μεγέθους της χρηματοδότησης μπορεί να αναθεωρηθούν, αξίζει να δούμε τι έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση για κάθε ένα από τα χρόνια που θα λαμβάνει την οικονομική βοήθεια:

1. Το 2010, προβλέπεται ότι η Ελλάδα θα δεχτεί βοήθεια 38 δισ. ευρώ και κατά τη διάρκεια του δευτέρου εξαμήνου θα αντλήσει από μόνη της 8 δισ. ευρώ στο πλαίσιο της αναχρηματοδότησης των εντόκων γραμματίων.

2. Την επόμενη χρονιά (2011) και πάλι δεν προβλέπεται ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) να εκδώσει ομόλογα. Ωστόσο, θα πρέπει να εκδώσει έντοκα γραμμάτια ύψους 17 δισ. ευρώ, με την Ελλάδα να αντλεί από τον μηχανισμό στήριξης άλλα 40 δισ. ευρώ.

3. Το 2012, ξεκινάει εκ νέου ο δανειακός «Γολγοθάς» της χώρας, καθώς θα πρέπει ξαφνικά να ξαναβγεί στις αγορές, με την ελπίδα πως όλα θα έχουν πάει «καλά» μέχρι τότε. Δηλαδή, όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί, να έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα, να έχουν προωθηθεί οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και φυσικά οι εξελίξεις αυτές να έχουν αναγνωριστεί από τις αγορές, έτσι ώστε να έχουν μειωθεί το κόστος δανεισμού του Δημοσίου και τα spreads (διαφορά απόδοσης των ελληνικών ομολόγων από τα αντίστοιχα γερμανικά) των ομολόγων.

Εκείνη τη χρονιά, το Δημόσιο θα πρέπει να δανειστεί από τις αγορές 25,1 δισεκ. ευρώ μέσω ομολόγων και άλλα 18 δισεκ. ευρώ μέσω γραμματίων, ενώ από ΔΝΤ και Ευρώπη θα αντλήσει 24 δισεκ. ευρώ. Συνολικά, δηλαδή, η χώρα θα δανειστεί 67,1 δισεκ. ευρώ.

Ωστόσο, οι λήξεις του 2012 ανέρχονται σε περίπου 33,4 δισ. ευρώ και των γραμματίων σε περίπου 17 δισ. ευρώ, ενώ αν το έλλειμμα μειώνεται βάσει του προγραμματισμού που υπάρχει αυτή τη στιγμή, θα είναι περίπου 15 δισ. ευρώ. Συνολικά, οι χρηματοδοτικές ανάγκες θα ανέλθουν στα 65,4 δισ. ευρώ. Φαίνεται ότι έχει προβλεφθεί και ένα μικρό «αβάντζο» σε περίπτωση που υπάρξει κάποια μικρή απόκλιση στο έλλειμμα.

4. Η συμφωνία αναλύει το δανειακό πρόγραμμα της Ελλάδας μέχρι το δεύτερο τρίμηνο του 2013. Στο διάστημα αυτό, το υπουργείο Οικονομικών καλείται να έχει δανειστεί από τις αγορές 17,4 δισεκ. ευρώ μέσω ομολόγων και 8 δισεκ. ευρώ μέσω γραμματίων. Το ΔΝΤ και οι χώρες της Ευρωζώνης θα δίνουν τις τελευταίες δόσεις της βοήθειας, που θα φτάσουν τα 8 δισεκ. ευρώ.

Καθημερινή, 06.06.2010

«Φάσλα» στα ισραηλινά σημαίνει…

Tου Τακη Καμπυλη

…Kάτι σαν «τα θαλασσώσαμε και τώρα μπλέξαμε». Δεν επαρκεί πλήρως για να εκφράσει κανείς, και μόνο με μία φράση, το κλίμα στο Ισραήλ μετά το παράλογο αιματηρό ρεσάλτο. Ωστόσο, ως πολύ κοινή, καθημερινή φράση σηματοδοτεί μάλλον την απόγνωση ότι τα πράγματα σε ξεπερνούν ή -πλέον- σε ξεπέρασαν.

Η παράλογη ισραηλινή επιχείρηση είναι το ζήτημα της δημόσιας κατακραυγής. Είναι όμως και η παγίδα: Να αποδεχθούμε -όχι πάντα άρρητα!- το «παράλογο» ή το «κτηνώδες» ως εγγενές χαρακτηριστικό μιας ολόκληρης κοινωνίας. Και τα πρώτα σημάδια μιας τέτοιας ισοπεδωτικής αντίληψης είναι ορατά. Για παράδειγμα, όλο και πιο συχνά ακούω από Ισραηλινούς φίλους (κάθε άλλο παρά μιλιταριστές ή ένθεους) το παράπονο ότι η πληροφόρηση που μοιραζόμαστε είναι όλο και πιο ελλιπής. Πως λείπει μια επίσης βασική αφήγηση, αυτή της άλλης πλευράς. «Την ισραηλινή καθημερινότητα δεν την έχετε δείξει στην Ελλάδα. Τον φόβο να πας στο σούπερ μάρκετ, αν το παιδί σου γυρίσει ζωντανό. Οχι ότι αυτό δικαιολογεί την τραγωδία. Ολες οι ισραηλινές εφημερίδες και τα μίντια, δύο μέρες τώρα φωνάζουν, αλλά και αυτή η είδηση πέρασε στα ψιλά. Ούτε στον φόβο ούτε στην καταδίκη υπάρχουμε για σας».

Μπορεί άραγε αυτή η «ελλιπής» ενημέρωση να βλάψει; Να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο το είδωλο του «παράλογου» του «κτηνώδους» μιας κοινωνίας ώστε τα ρεπορτάζ (γνώσης) να αντικαθίστανται από (τηλε)δίκες - καταδίκες; Και, επομένως, μήπως μέσα από την απλουστευτική δημοσιογραφία του «καλού και του κακού» να οδεύει η «Κοινή Γνώμη» στην αντίληψη πως τελικά το παλαιστινιακό ζήτημα εντοπίζεται στην «παθολογία ενός λαού» - ή και σε άλλες ακόμη πιο ολοκληρωτικές αντιλήψεις; Και όσοι δεν πιστεύουμε ούτε στην κυκλικότητα της Ιστορίας, ούτε στη γονιδιακή συνενοχή, καλό είναι να δούμε πόσο «μισογεμάτο» το εννοούν το ποτήρι οι Ισραηλινοί φίλοι μου και πόσο «μισοάδειο» επιμένουμε να το βλέπουμε εμείς.

Η πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με το πόσα λίγα πράγματα μάθαμε για την τουρκική ΜΚΟ, την ΙΗΗ. Το βέβαιο είναι πως δεν πρόκειται για μία τυχαία ΜΚΟ. Πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη του ’90 με σκοπό τη βοήθεια στους μουσουλμάνους στη Βοσνία στα γεγονότα της κατάρρευσης της Γιουγκοσλαβίας. Με κύριο χαρακτηριστικό της το Ισλάμ και την αρετή της φιλανθρωπίας, βρέθηκε σε όλες τις ευαίσθητες ή ευπαθείς μουσουλμανικές περιοχές του κόσμου. Πριν από την έλευση του Ερντογάν είχε πέσει σε δυσμένεια και πολλές φορές είχε χαρακτηριστεί από διεθνή ινστιτούτα περίπου παρακλάδι του τρομοκρατικού Ισλάμ. Παρότι -λέει ο συνήγορος του διαβόλου- αυτές οι σχετικές έρευνες ελέγχονται ως προς την αμεροληψία τους σε κλίμα έντονης ισλαμοφοβίας στη Δύση, εντούτοις αυτή η εικόνα επικρατούσε διεθνώς. Μάλιστα, στο κομμάτι που αφορούσε έντονα το Ισραήλ, πιθανολογούνταν και οι σχέσεις της οργάνωσης με τη Χαμάς. Το ΑΚΡ άλλαξε τα πράγματα. «Ξέπλυνε» την οργάνωση με νέα μέλη και στελέχη. Ανάμεσά τους και εκπρόσωποι της νέας επιχειρηματικής ελίτ. Η σχέση της οργάνωσης με το Ισραήλ είναι ιδιαίτερα εχθρική και μετά τη σύλληψη και φυλάκιση ακτιβιστή. Μάλιστα, σε ισραηλινά Μέσα είχαν εκφραστεί ανησυχίες για τον κατάπλου του «Μαρμαρά».

Με λίγα λόγια, αυτό που παρουσιάστηκε ως «κεραυνός εν αιθρία» έχει μια προϊστορία, η οποία βέβαια δεν αναιρεί τον «καλό» και τον «κακό» της συγκεκριμένης τραγωδίας. Αλλωστε αυτό είναι ζήτημα της ενημέρωσης;

Η (τηλεοπτικά) ανθρώπινη διάσταση με τους συγγενείς των θυμάτων ήταν ανεπιφύλακτα ορθή επιλογή. Αλλά οι επαναλήψεις των θολών εικόνων και οι μαρτυρίες επί μαρτυριών που δεν θα οδηγούσαν άλλωστε στη λύση κανενός μυστηρίου (ξέραμε ποιος και τι έκανε) ήταν το γέμισμα του τηλεοπτικού χρόνου από την περιβόητη δημοσιογραφία του «human story». Ετσι το ρεπορτάζ άρχισε να γίνεται τηλε-δίκη, αφού βέβαια η άλλη πλευρά δημοσιογραφικά δεν ενδιέφερε. «Αφού τον ξέρουμε τον ένοχο, τι να μας πει;».

Με μοναδική ευκολία πολλοί σοβαροί άνθρωποι, συμπολίτες μας, ακολούθησαν την πρόσκληση της Χαμάς για διαδηλώσεις σ’ όλες τις ισραηλινές πρεσβείες - αλλά που οι ίδιοι επίσης διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να διαμαρτύρονται απέναντι στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζεται κανείς με τη Χαμάς όταν διαδηλώνει εναντίον του Ισραήλ. Αλλά τότε γιατί αφήνεται να ταυτιστεί κάθε τι το ισραηλιτικό με το «παράλογο», με το «κτηνώδες» στο πλαίσιο μιας διαχρονικής, ισοπεδωτικής καταδίκης;

Η ταύτιση αυτή γίνεται και μέσω της «μισής» ενημέρωσης. Οταν δεν μαθαίνουμε πως και ο «άλλος» στο Ισραήλ συζητάει τα ίδια πράγματα με μας. Ούτε μαθαίνουμε ότι ανάμεσα στην ισραηλινή κοινωνία υπάρχουν πολλοί που υποφέρουν για ό,τι έγινε - ίσως και περισσότερο από μας. Συμπορευόμαστε με ανθρώπους που δύσκολα θα δεχτούν να καταγγείλουν σφαγές στο Κουρδιστάν (διότι αναγνωρίζουμε τον ρόλο της πολιτικής, δεν είμαστε αφελείς), αλλά τελικά αρνούμαστε να συμπορευτούμε με ανθρώπους σαν κι εμάς μέσα από το Ισραήλ. Δεν τους δίνουμε τον ίδιο χώρο ούτε στα κατηγορώ ούτε στις πρωτοβουλίες μας. Πιθανόν για να μη μας τρομάξει ο Φόβος αυτής της κοινωνίας.

Ιnfo

- «Τι είναι λαϊκισμός», αφιέρωμα του περιοδικού Νέα Εστία, τ.1816, Αθήνα, Νοέμβριος 2008

- Χάννα Αρεντ «Ο Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ», Θεσσαλονίκη 2009, εκδ. Νησίδες

- «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie», η ιστορία μιας Αμερικανοεβραίας που σκοτώθηκε το 2003 στα Κατεχόμενα της Γάζας από μπουλντόζα του ισραηλινού στρατού, Αθήνα 2010, εκδ. Αιώρα

Από τη σημερινή Καθημερινή