De gustibus et de coloribus... Disputandum, disputandum est!

Όσοι από μας είμαστε χορτάτοι, αναπτύσσουμε συχνά έναν αισθητισμό -κάποιες φορές πολύ ελιτίστικο, μάλλον εκτός ρεαλιστικής αποτίμησης της πραγματικότητας. Δεν μπορώ, για παράδειγμα, πια, την γκρίνια για την ασχήμια των κτισμάτων της Αθήνας, εκείνων που φτιάχτηκαν τις δεκαετίες '50-'60. Δεν την αντέχω, γιατί ξέρω πόσες οικογένειες σώθηκαν από την ανέχεια χάρη στην δυσώνυμη "αντιπαροχή" (το ότι τα αποτελέσματα αυτής της άνευ προηγουμένου οικιστικής ανάπτυξης είναι μάλλον εξαμβλωματικά είναι εξάπαντος αληθές, αλλά έτσι το κρίνουμε εμείς σήμερα, ζώντας σε άλλες συνθήκες, με τις ανάγκες μας-αληθείς ή φαντασιώδεις- να έχουν ανέλθει αρκετά στην πυραμίδα των ανθρώπινων αναγκών. Γιατί αναπαράγουμε το αίσχος σήμερα, αυτό είναι το ερώτημα, όχι να τα βάζουμε με το τι έγινε πριν πενήτα χρόνια, σε μια χώρα φτωχή και ρημαγμένη).

Πρ' όλ' αυτά, κάποια πράγματα χτυπούν πολύ άσχημα στα μάτια μου και προδίδουν μάλλον νεοπλουτισμό, όχι καταφρόνηση της αισθητικής χάριν της εξυπηρέτησης ζωτικότερων, πιο άμεσων αναγκών της βιοτής.

............................................................................................

Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα καλός με τα χρώματα και το πώς τα συνδυάζει κανείς. Έχω και μια εκ γενετής δυσχρωματωψία.

Πλην, δεν μπόρεσα να μην παρατηρήσω, στο πρόσφατο ταξίδι στη Σκιάθο την κυριαρχία του μπλε χρώματος... Σε όλων των ειδών τις αποχρώσεις- και συνδυασμένο φρικτά με πορτοκαλί κάγκελα, μυσταρδί τοίχους, κ.ο.κ. Το αποκαλούσαμε- με τρόπον δηλωτικόν απεχθείας- "μπλιέεεε"!

Το αποκορύφωμα ήταν όταν φτάσαμε στο μικρό παρεκκλήσι του Αγίου Σώζοντος, ανοίξαμε την πόρτα και....

Φευ! Το πλέον σοκαριστικό, ήταν ένα καμπαναριό σε καναρινί χρώμα - μετανοώ πικρώς που δεν το φωτογράφισα...

Μα γιατί; Τι πάθανε;

Και καλά, εδώ ο ιδιοκτήτης του σπιτιού έχει προφανή λατρεία στις πεταλούδες...


...αλλά η Δημοτική Αρχή, τι κόλλημα έφαγε με τα, συμπαθέστατα και αξιαγάπητα, κατά τα άλλα, δελφίνια και έδωκε το σχήμα τους στους καλλωπιστικούς θάμνους;





Χώρια το κάτωθι άγαλμα...




Και άλλα τέτοια, πολλά, τα οποία δεν φωτογράφισα.

Ψάχναμε να βρούμε το γιατί τόση κακογουστιά σ' ένα τόσο μικρό μέρος. Και ακούσαμε ότι στην κατοχή η πόλη είχε καεί από τους Γερμανούς. Είναι κάτι σαν... ελαφρυντικό, όπως και να πεις.

Αργότερα μάθαμε πιο πολλά- η πλήρης ιστορία, σύμφωνα με τα όσα μας είπαν, έχει περίπου ως εξής:

Κάποιοι σκότωσαν "ηρωικότατα"έναν Ιταλό αξιωματικό. Σε αντίποινα, οι Γερμανοί έβαλαν φωτιά στο χωριό. Οι κάτοικοι ήταν όλοι στο μοναστήρι της Παναγιάς της Κουνίστρας που είχε πανήγυρη. Άρχισαν να παρακαλούν την Παναγία να κάνει κάτι για να σωθεί το βιος τους.



Περιέργως, παρά την καλοκαιρία, μαζεύτηκαν σύννεφα και έπιασε βροχή. Κάηκαν μόνο δώδεκα σπίτια.

Πού να χωρέσει όμως το τυχαίο, το απροσδόκητο, το απροσδιόριστο, ενδεχομένως το θαύμα, όταν μόνος παίρνεις τα χεράκια σου και βγάνεις τα ματάκια σου; Κι ατυχώς αυτό φαίνεται να ισχύει για όλα τα πράματα και για όλους μας, όχι μόνο για τα θέματα αισθητικής - κι ούτε μόνο για το τι κάνουν στραβό στα δικά μου μάτια οι Σκιαθίτες.

Ζέστη....

Στην καθημερινή σχοινοβασία που είναι η ζωή μας...


...άλλοτε φοβάμαι να ξεμυτίσω, νιώθοντας μικρός ....

...και απροστάτευτος...


...κι άλλοτε νιώθω σα το θηρίο στο κλουβί.

Χώρια η ζέστη! Αρχίζει και βαράει κατακούτελα.

Καλοκαιριάζει νωρίς.
...................................................


Σαν ήμουν παιδί, ήταν απλά τα πράγματα, τα καλοκαίρια.

Διακοπές με τους γονείς - πράγμα που σήμαινε, μεταξύ άλλων...



....οικογενειακές επισκέψεις, που είχαν τη χάρη τους, αλλά και...


...διάφορους, μάλλον εκνευριστικούς συγγενείς, που φώναζαν διαρκώς καθώς "συζητούσαν" (στην πραγματικότητα, μιλούσαν μόνοι τους, αλλά δεν το καταλάβαιναν).

Τι πείραζε, όμως; Εγώ είχα μυαλό μόνο για τη θάλασσα, και δεν εννοούσα να ενοχληθώ από τις παντός είδους και σχήματος "θείτσες" με τα ταπεράκια, ούτ' από τις φωνές...


....ή τα διάφορα θωρηκτά που κατέπλεαν υπερήφανα.


Τα θυμήθηκα σήμερα, λόγω των υψηλών θερμοκρασιών. Δεν είμαι πια τόσο ανεκτικός, ούτε απέναντι στη ζέστη, ούτε απέναντι στην πολυκοσμία.

Μού 'ρχεται να ρίξω ένα σάλτο....


...και να την κάνω γι' αλλού, μακριά, πολύ μακριά, να βρώ καταφύγιο από τον σκληρό ήλιο και όλα τ' άλλα....


....παρέα με φίλους αγαπημένους, στη σκιά των δένδρων...


...και να παίζουμε με το νερό ολημερίς, πάλι σαν παιδάκια...

Το τριήμερο του Αγίου Πνέυματος είναι κοντά. Ως τα τότε, κάνω υπομονή.


Σημ: Όλες τις φωτογραφίες τις έχω τραβήξει, σε διαφορετικές στιγμές, στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο - από τις αγαπημένες βόλτες μου. Copyright Christophorus.

Στο ίδιο πνεύμα...

...και ένεκα των υψηλών θερμοκρασιών...

Frederick Carl Frieseke (1874-1939), Venus in the Sunlight

Απόπειρα χειραγωγήσεως του κοινού ; (ή, απλά, κάτι που μ' αρέσει;)

Μια και η επισκεψιμότης του καλυβίου μου έπεσε προσφάτως, είπα να λάβω υπ' όψιν μου το κοινόν αίσθημα και τας συγχρόνους τεχνικάς του marketing....

Ως έλεγεν το πάλαι και η Μελίνα Τανάγρη,

"Βυζάκια έξω, λοιπόν!"

Πάντοτε με στυλ, με υψηλήν αισθητικήν...

Paul Gauguin, λοιπόν. Απλά, υπέροχος. Με συγκινεί ο ερωτισμός που αποπνέει ο συγκεκριμένος πίνακας. Oμορφιά, που καλεί σε διάλογο χωρίς να βιάζει τις αισθήσεις.

ΑΠΟΡΙΑ

ΜΑ... ΚΑΝΕΝΑΝ, ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΜΟΥ;

Η ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΠΕΥΚΟΥ ΜΟΥ;!


ΔΕΝ ΑΙΣΧΥΝΕΣΘΕ...


ΕΝΩ ΑΝ POSTΑΡΑ ΚΑΝΕΝΑ

Β Υ Ζ Ι...

S.O.S.! Η αισχροκέρδεια και η βλακεία σκοτώνουν-μεταξύ των άλλων- τα δέντρα

Έχω την τύχη να μένω σε σπίτι με κήπο. Ένα μικρό οικοσύστημα: Γάτες, πουλιά -αρκετά κοτσύφια-, χελώνες, ενίοτε σκαντζόχοιροι. Και δέντρα πολλά, ο βασιλιάς των οποίων είναι ένα τεράστιο πεύκο, με υπέροχη σκιά. Πρέπει να είναι πάνω από εξήντα ετών.

Ένα φιλικό ζευγάρι που είχα καλέσει προχθές, παρατήρησε το δυσάρεστο: Το δέντρο προσεβλήθη από βαμβακίαση - αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε.

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα σχετικά με το τι μπορεί να κάνει κάποιος σ' αυτήν την περίπτωση. Αν το πεύκο πεθάνει, χάνεται ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του κήπου.

Θα μου πείτε, τώρα που ήρθε στο σπίτι μου το κακό ευαισθητοποιήθηκα κι εγώ; Ναι, μάλλον έτσι έχουν τα πράγματα για τους περισσότερους από μας και δεν αποτελώ εξαίρεση.

Αν ξέρει κανείς κάτι περισσότερο και μπορεί να με διαφωτίσει, τον παρακαλώ θερμά να το κάνει.

Για την ιστορία του πράγματος, αντιγράφω από ένα παλιό φύλλο της "Καθημερινής":

Eχουν γραφεί άρθρα επί άρθρων από ειδικούς επιστήμονες, με τα οποία κρούουν τον κώδωνα του άμεσου κινδύνου εξαφάνισης (στην Aττική, αλλά και σε ολόκληρη την Eλλάδα...) του χαρακτηριστικότερου, ίσως, δένδρου της ελληνικής χλωρίδας, του πεύκου, εξαιτίας του εμβολιασμού του (και μάλιστα με... άδεια και χρηματοδότηση της πολιτείας που διέθεσε το 1996 735 εκατ. δραχμές, στο πλαίσιο του B΄ KΠΣ – εκεί βρήκαν να εξαντλήσουν την απορροφητικότητα των κοινοτικών κονδυλίων;) με το έντομο «marchalina hellenica», προκειμένου να αυξήσουν την... παραγωγή πευκόμελου (το 60% της ετήσιας παραγωγής μελιού στην Eλλάδα, είναι πευκόμελο) και να ικανοποιήσουν έτσι ένα πιεστικό αίτημα των μελισσοκόμων. Eξαιτίας αυτής της πρόχειρης και δίχως προηγούμενη μελέτη για τις οικολογικές επιπτώσεις της ενέργειας του κράτους, καταστράφηκε η «ισορροπία» που υπήρχε στη φύση, με αποτέλεσμα να βλέπουμε σήμερα χιλιάδες πεύκα να «μπαμπακιάζουν», να ατροφούν και, τελικά, να ξεραίνονται και να πέφτουν νεκρά, ιδίως στην περιοχή της Aττικής, που τόση ανάγκη πρασίνου έχει, ακόμη και σε άλση αναψυχής και μικρά «περιαστικά» δάση – και τούτο, παρά την απαγόρευση που υποτίθεται ότι υπήρξε για να μην γίνει ο εμβολιασμός των δένδρων σε τέτοιες περιοχές!

Του Θάνου Οικονομόπουλου, από την "Καθημερινή" της 27-05-2005

Νομίζω ότι τα δικά μου σχόλια περιττεύουν.

Προορισμός

Το σίγουρο είν' ότι ξεκίνησα πάλι αργά

Και πάω με τα πόδια, συνέχεια χαζεύω, κοιτάζω
Μυρμήγκια που σκάβουν στου κόσμου το ρήμαγμα
Μου λένε να σκάψω λιγάκι κι εγώ, μα διστάζω


Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Φοβάμαι πως είναι το αμήχανο βήμα
Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Κι αν είναι ένας τρόπος για να' ρθω είν' αυτός
Ν' αλλάζω στη διαδρομή συνεχώς


Το σίγουρο είν' ότι πηγαίνω στην ομορφιά
Μα μέσα μου αντίπαλος βιάζεται, τρέχει να φτάσει
Κοιτάω τ' όνομά του που αστράφτει στην αγορά
Ακούω το τραγούδι του που θέλει απλά να σου μοιάσει


Κι αν είναι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Φοβάμαι πως είναι ο μηχανισμός του
Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Κι ο δρόμος σου σίγουρα δεν είν' αυτός
Να μένω ο ίδιος, μα πιο βιαστικός


Το σίγουρο είν' ότι δεν υπάρχει σιγουριά
Στο δρόμο αυτό δεν υπάρχουν ταμπέλες και βέλη
Μονάχα ουρανός και αέρας και μοναξιά
Κι αυτό που η καρδιά μου συνέχεια κι ακούραστα θέλει


Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Το ξέρω πως είναι ότι απλά συνεχίζω
Κι εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Θα φτάσω εκεί κάποτε- θα'ρθει ο καιρός-

Να σου τραγουδήσω να γίνουμε φως...


Το παραπάνω τραγούδι ανήκει στον νέο δίσκο του Φοίβου Δεληβοριά, με τίτλο "Έξω".
Όμορφο. Από τις πολύ καλές στιγμές της νέας δουλειάς.

Είναι καλή περίπτωση ο Φοίβος. Διεισδυτικός, ποιητικός, κεφάτος. Μιλά τη γλώσσα του καιρού μας, είναι ένας νέος του καιρού μας - χωρίς καμμιά ενοχή γ' αυτό, και χωρίς την πόζα των μαυροντυμένων, τάχα αυτοκαταστροφικών και καταθλιπτικών τύπων που αναμασούν μια μίζερη μανιέρα και την σερβίρουν ως "τέχνη".

Κι είναι και καλό παιδί.

Οι φωτό είναι από το χτεσινό πάρτυ-παρουσίαση του δίσκου στο "ΖΥΓΟ" της Κυδαθηναίων. Copyright δ'κ'όμ'!

Κι ένα ανέκδοτο που είπε χτες ο Φοίβος, από εκείνα τα κουφά που ενθουσιάζουν, ενίοτε, ανθρώπους σαν κι αυτόν -ή σαν κι εμένα:

-Πώς έλεγαν τη γιαγια της Χιονάτης;
-Πώς;
-Χιονάτη...

Το χρυσούλι μου....

Το Χρυσό μου! Όμορφο, ε;!

...Κάπως έτσι, όπως το χρυσό μου καταβροχθίζει τα ατυχή ζωύφια που θα το πλησιάσουν, ο κυρ-Χρόνος καταβρόχθισε 35 έτη από τον βίο μου, χωρίς να το καταλάβω.


Σαν σήμερα, λοιπόν..

Τι να μου ευχηθώ;



Να ζήσω τα επόμενα, όσα κι αν είναι.

Το νέο μου απόκτημα

Είμαι πολύ ευτυχής...

Μόλις έλαβα ως δώρο, από πελάτισσα, ένα τρισχαριτωμένο σαρκοβόρο φυτό...

Είναι πολύ μικρό ακόμη, αλλά θα μεγαλώσει αν το τρέφω σωστά...

Κι έχω μερικές ιδέες κατά νου...


Τι ωραία! Δεν χρειάζονται πολλά για την ευτυχία... Αρκεί να έχει κανείς μια σωστή σχέση με το φυσικό κόσμο...

Λοιπόν, ανταποκρινόμενος στην πρό(σ)κληση της Οίστρος, έξι σημαντικά και αγαπημένα τραγούδια - μετά το πρώτο που ήταν αυτονοήτως ή πρώτη μου επιλογή, διάλεξα σχεδόν τυχαία από το σακκούλι με τις αγάπες μου, μια και είναι δύσκολο να ξεχωρίσω:

1. Ζεϊμπέκικο, του Διονύση Σαββόπουλου. Μια παράδοξη, σπαρακτική προσευχή. Το προτιμώ στην πρώτη εκτέλεση, από το "Βρώμικο Ψωμί", αλλά κι ετούτη εδώ, με τη Σωτηρία Μπέλλου, είναι εξαιρετική.

2. Ποιος είν' τρελός από έρωτα, από το Μεγάλο Ερωτικό. Ποίηση Γιώργου Σαραντάρη, μουσική Μάνου, ερμηνεία της θεϊκής Φλέρυ...

3. Wish you were here, των Pink Floyd, από το ομώνυμο άλμπουμ του 1975. Χωρίς περισσότερα σχόλια.

4. Milord, σύνθεση του Μουστακί, από τη συγκλονιστική Edith Piaf.

5. Paint it black, των Rolling Stones. Για τις στιγμές της οργισμένης θλίψης.

"I wanna see the sun
blotted out from the sky..."

6. If it be your will , του Leonard Cohen (εδώ από τον Antony σε μια σπαρακτική ερμηνεία).

Επίσης : Here comes the sun, του George Harrison, Famous blue raincoat (του Leonard Cohen), To πρακτορείο και Της Πίκρας τα Ξερόνησα (από το Ρεμπέτικο του Ξαρχάκου), Πώς να Σωπάσω (Ξαρχάκος, με τη φωνή του Ξυλούρη), Μπουζούκι μου Διπλόχορδο (Μάρκος), Tom Traubert's Blues (Tom Waits), Εκείνη (Φοίβος Δεληβοριάς) και άλλα πολλά, ων ουκ έστιν αριθμός...

Η πάσα πάει στην Credit, στον Μπάμπη, στον Αλέξη, στο Γιτσάκι και στη Φιλομήλα. Για να σας δω!

Στο σπίτι του κυρ-Αλέξανδρου

Η είσοδος του σπιτιού του Παπαδιαμάντη (λειτουργεί ως μουσείο).




Σ' αυτήν τη γωνίτσα άφησε την τελευταία του πνόη στις 3 Ιανουαρίου του 1911.

Για τη γενέθλια νήσο του Παπαδιαμάντη

"(...) Το φρούριον τούτο, όπερ αλλαχού περιεγραψαμεν, ήτο γιγαντιαίος βράχος, φυτρωμένος εκεί παρά το πέλαγος, προεκβολή της γης προς τον πόντον, ως να έδειχνεν η ξηρά τον γρόνθον εις την θάλασσαν και να την προεκάλει· φοβερός, μονοκόμματος γρανίτης, αλίκτυπος, όπου γλαύκες και λάροι έριζον περί κατοχής, διαφιλονεικούντες πού αρχίζει η κυριότης του ενός και που σταματά η δικαιοδοσία του άλλου. Προσφιλής σκοπός του βορρά και των γειτόνων του, του καικίου και του αργεστου, ων το στάδιον ευρύ εκτείνεται ανάμεσον της Χαλκιδικής, του Θερμαϊκού, του Ολύμπου και του Πηλίου, μεμονωμένος υψιτενης βράχος, εφ' ου οι κάτοικοι εξ ανάγκης είχον κλεισθεί δια φύλαξιν κατά των πειρατών και των βαρβάρων, εγκαταλιπόντες αυτόν έρημον μετά το 1821, ότε εκτίσθη η σημερινή μεσημβρινή πολίχνη. Μέχρι προ ολίγων ετών εσώζοντο ακόμη οικίαι τινές με τας στεγας και τα πατώματά των εντός του φρουρίου, αλλά τελευταίον, η ολιγωρία των δημοτικών αρχών, ο οκνός των ανθρώπων εις το να επισκέπτωνται το Κάστρον συχνότερα, και η ασυνειδησία ολίγων τινών συλαγωγών, πλεονεκτών και οικοδόμων, είχε καταστήσει ερειπίων σωρόν το Κάστρον. Εντεύθεν αμελήσαντες και οι εφημέριοι της σημερινής πολίχνης, άφηναν από ετών ήδη αλειτούργητον τον ναόν της Χριστού Γεννήσεως, κατ' αυτήν την ημέραν της εορτής".

"Στο Χριστό, στο Κάστρο"

Στο Κάστρο. Η εκκλησιά, στ' αριστερά, είναι αφιερωμένη στη Γέννηση του Χριστού (γνωστή ως "Χριστός"). Πιο πίσω, από αριστερά προς τα δεξιά, ο Αγ. Νικόλαος κι ο Αγ. Βασίλειος.



"(...) Εν τω μέσω δε κρέμαται ο μέγας ορειχάλκινος και πολύκλαδος πολυέλεος, και ολόγυρα ο κρεμαστός χορός, με τας εικόνας των Προφητών και Αποστόλων, υφ’ ον ετελούντο το πάλαι οι σεμνοί γάμοι των χριστιανών ανδρογύνων. Και ολόγυρα αι μορφαί των Μαρτύρων, Οσιων και Ομολογητών ίστανται επί των τοίχων ηρεμούντες, απαθείς, οποίοι εν τω Παραδείσω, ευθύ και κατά πρόσωπον βλέποντες, ως βλέπουσι καθαρώς την Αγίαν Τριάδα. Μόνος ο Άγιος Μερκούριος, με την βαρείαν περικεφαλαίαν του, με τον θώρακα, τας περικνημίδας και την ασπίδα, φαίνεται ολίγόν τι εγκαρσίως βλέπων και κινούμενος και ορών, εις τα δεξιά του ναού, εκεί όπου διατρυπά με το δόρυ του τον επί θρόνου καθήμενον ωχρόν Παραβάτην. Πελιδνός ο παράφρων τύραννος, με το βλέμμα σβήνον, με το στήθος αιμάσσον, μάτην προσπαθεί ν' αποσπάση από το στέρνον του τον οξύν σίδηρον, και εξεμεί μετά της τελευταίας βλασφημίας και την μιαράν ψυχήν του."

"Στο Χριστό, στο Κάστρο"

"(...) Μη «θρησκευτικά, προς Θεού!». Το Eλληνικόν έθνος δεν είναι Βυζαντινοί, εννοήσατε; Οι σημερινοί Έλληνες δεν είναι κατευθείαν διάδοχοι των αρχαίων. Έπειτα επολιτίσθησαν, προόδευσαν και αυτοί. Συμβαδίζουν με τα άλλα έθνη. Ποίαν ποίησιν έχει το να γράψης, ότι ο Χριστός «δέχεται την λατρείαν του πτωχού λαού»; Και ότι ο πτωχός ιερεύς «προσέφερε τω Θεώ θυσίαν αινέσεως;» Και να περιγράφεις το εσωτερικόν του ναΐσκου, με τας νυσταλέας κανδήλας και τας αμαυράς μορφάς των Αγίων ολόγυρα! Δεν τα εννοούμεν ημείς αυτά. Ημείς θέλομεν διήγημα, το οποίον να είναι όλο ποίησις, όχι πεζή πραγματικότης. Συ δε πώς τολμάς να γράφεις, ομιλών περί Ιουλιανού του Παραβάτου, καρφωμένου εις τον τοίχον από την λόγχην του Αγίου Μερκουρίου, τοιαύτην βλάσφημον φράσιν: «Πελιδνός ο παράφρων τύραννος...». Όταν συγγραφεύς άλλος, και άλλης περιωπής, δημοσιεύσας προ ετών ιστορικοφανταστικόν δράμα, προέτασσε «χυδαία» πληθος προλεγόμενα, δι’ ων ύβριζε βαναύσως την θρησκείαν των πατέρων του - τότε ουδείς λόγος ήτο όπως σκανδαλισθή τις, διότι το πράγμα ήτο της μόδας. Αλλά συ να τολμάς να εκφράζεσαι με τοιαύτην ασεβή γλώσσαν περί του Ιουλιανού εκείνου - του Παραβάτου ή Αποστάτου καλουμένου - η θρασύτης υπερβαίνει παν όριον. Και όμως ο σοφός επικριτής δεν ενόησεν, ότι η φράσις ήτο «εξ αντικειμένου» όπως λέγουσιν αυτοί· απέδιδε δηλ. δια λέξεων τα χρώματα του ζωγράφου και παν ζήτημα περί των δοξασιών του γράφοντος (όστις εντούτοις δεν αρνείται, ότι συμμερίζεται την γνώμην του Βυζαντινού τοιχογράφου) παρέλκει όλως. (...)

Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν, και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη. «Εάν επιλάθωμαί σου, Ιερουσαλήμ, επιλησθείη η δεξιά μου, κολληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου, εάν ου μή σου μνησθώ»".

"Λαμπριάτικος Ψάλτης"