Η καλύβα του Παππού: Κυλάει, κυλάει ασταμάτητα

16 Φεβ 2008

Κυλάει, κυλάει ασταμάτητα

Μια κακοτυπωμένη φωτογραφία σήμερα μου θύμισε μια συγκινητική συγκέντρωση στα μέσα του Νοέμβρη, όταν βρεθήκαμε, κοντά δεκαοκτώ χρόνους μετά, κάμποσοι παλιοί συμμαθητές.

Βλέμματα που βάθυναν, καθώς υποχώρησε η ανεμελιά κι η αναπόφευκτη αλαζονεία της νιότης.

Μάτια πλαισιωμένα από τις πρώτες ψιμυθιές που άφησε ο καιρός.

Φραγμοί που υπήχαν ανάμεσά μας πια εξατμίστηκαν, ως ανυπόστατοι. Ο μάγκας της τάξης τώρα στοργικός πατέρας. Ένας παλιόφιλος, από τον οποίο έτρωγα και τη σχετική καζούρα, να εξομολογείται πως με ζήλευε κάποιες φορές - σάστισα, δεν σκέφτηκα να του πω πως εκείνος έβλεπε να έχω κάτι που του έλειπε, αλλά κι εγώ έβλεπα σ' αυτόν κάτι που δεν είχα. Ζήλευα κι εγώ, κι ας μην το συνειδητοποιούσα ίσως τότε.

Και μάτια, μάτια, μάτια.



Κι έτσι θυμήθηκα εκείνο το γλυκό τραγουδάκι των Connells, το "'74-'75" και σας το προσφέρω εδώ, ενώ έξω χιονίζει.

Ίσως και να μην το θυμόμουν πια, αλλά το κλιπάκι τού προσέδωσε μια αύρα ανθρωπιάς και νοσταλγίας που δεν ξέρω αν θα την είχε από μόνο του. Και κάποια πρόσωπα, κάποια βλέμματα έγραψαν μέσα μου- όπως το σφαγμένο βλέμμα του κουστουμαρισμένου εκείνου μαύρου κυρίου με το χαρτοφύλακα, ή η αόρατη σκιά που πέφτει επάνω στη ματιά του κυρίου με το υπογένειο, ή η έκδηλη αγωνία της πάλαι ποτέ ντίβας της τάξης για το αν περνά ακόμη η μπογιά της-ησυχάστε, καλή μου, είστε ακόμα όμορφη. Αλλιώς όμορφη.

12 σχόλια:

Π.Κ. είπε...

Χαμένες αθωότητες
του Χρόνου οι ωμότητες.

oistros είπε...

Και καθώς χιονίζει Γέροντα, καλύβην έψαξα. (Να σφάξετε τον μόσχον, η .. άσωτη επιστρέφει)
Φιλιά

pastaflora είπε...

Τα ίδια συναισθήματα μου είχε γεννήσει κι εμένα μια παρόμοια σύναξη. Τι θλιβερό να σκοτώνει κανείς το παιδί μέσα του...

Christophorus είπε...

@ π.κ.: Τω όντι, αν και φορές ο Χρόνος ομορφαίνει...

@οίστρον: Είσθε πάντοτε ευπρόσδεκτη...

@Πασταφλώραν: Είσαι σίγουρη ότι μιλάμε για τα ίδια συναισθήματα; Γιατί εγώ ένιωσα πολύ όμορφα.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το ότι τόσο εσύ, όσο κι ο π.κ., αναφερθήκατε στις δυσάρεστες συνέπειες του περάσματος του χρόνου, ενώ εγώ μιλούσα για κάτι άλλο. Διαβάζουμε αυτό που έχουμε μέσα μας τελικά...

athanasia είπε...

Kαλημέρα!

Μια φορά οργανώθηκε τέτοια ολομέλεια για τις δικές μου συμμαθήτριες ("θηλέων", βλέπεις), και δεν κατάφερα να πάω.

Σ' όσες παλιές συμμαθήτριες βλέπω, διακρίνω δυο "ομάδες", μια ομάδα κάπως "γερασμένη" (από μέσα κυρίως), και μια άλλη, με όχι πια τόσο όμορφα, αλλά πάντως σοφότερα "παιδιά".

Christophorus είπε...

@ athanasia:
Την ίδια αίσθηση είχα κι εγώ. Αλλά αυτή η ωρίμανση που διαπίστωσα σε κάποιους πολύ με γλύκανε...

Π.Κ. είπε...

... εν τω μεταξύ, καλό Ψυχοσάββατο και Καλές Αποκριές!

Christophorus είπε...

Να είσαι καλά, καλέ μας Π.Κ....

Christophorus είπε...

Καλή Σαρακοστή, π.Π....

stassa είπε...

Τυχερός είσαι που σου έχουν μείνει ακόμη φίλοι από το σχολείο που τους βλέπεις με συμπάθεια.

Τους περισσότερους από τους παλιούς μου συμμαθητές, νομίζω οτι αν τους πετύχω θα θέλω να τους πλακώσω στις μπούφλες.

Απ' την άλλη, κι εσύ παλιός συμμαθητής είσαι... α, αλλά εγώ είμαι πιο μικρή, ε; :P

Christophorus είπε...

Βρε βρεεε!!!

Τιμής μας, Στάσα, που μας επισκεφτήκατε.

Κοίτα, δεν ξέρεις πώς θα σου φανούν αν τους ξαναδείς. Μπορεί να εκπλαγείς ευχάριστα.

Πώς πάς εκεί; Έμαθα παραλίγο να το πάρει και να το σηκώσει το νησί ο αήρ τελευταίως...

stassa είπε...

Χαμός γίνεται. Μέχρι τον Ιούνιο δεν έχει Άνοιξη εδώ πάνω. Σιχτήρ.