Σταχυολογώντας

Aπόσπασμα από άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή της Δευτέρας:

" (...)Πέρα από τις τεχνικές λεπτομέρειες της πολιτικής (τις αδυναμίες του κ. Παπανδρέου, τη ρητορική δεινότητα του κ. Καραμανλή, την έλξη που ασκεί ο κ. Αλαβάνος στους νέους) υπάρχει και η ουσία της πολιτικής. Τι ψήφισε λοιπόν ο ελληνικός λαός; Κατ’ αρχήν υπερψήφισε μια κυβέρνηση που ρητορεύει διαρκώς για μεταρρυθμίσεις, αλλά δεν ενοχλεί κανένα εφαρμόζοντάς τες. Επληξε τον δικομματισμό υπερψηφίζοντας τους σχηματισμούς της άρνησης. ΚΚΕ, ΛΑΟΣ και ΣΥΡΙΖΑ. -πέρα από τα νεφελώδη «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»- δεν προτείνουν κάτι. Απλώς αρνούνται κάθε αλλαγή, την οποία βαφτίζουν ανάλγητη και νεοφιλελεύθερη. Η ήττα του ΠΑΣΟΚ δεν οφείλεται στο ότι δεν χάραξε σαφή πορεία υπέρ των μεταρρυθμίσεων. Εχασε τη νεολαία του προς τον ΣΥΡΙΖΑ διότι ψέλλισε κάτι για αλλαγές στα ΑΕΙ και υπέρ της αλλαγής του άρθρου 16. Η συντριβή του οφείλεται στις παλινδρομήσεις, αλλά η ήττα του ξεκίνησε το 2002 όταν επιχείρησε να μεταρρυθμίσει το ασφαλιστικό.
Ο ελληνικός λαός ψήφισε συντηρητικά, και ας ψήφισε αριστερά. Εδωσε εντολή ακινησίας και αυτό είναι κατανοητό. Μετά τη θεωρία εκσυγχρονισμού του κ. Σημίτη -και της ιντελιγκέντσιας που τον πλαισίωσε- δεν δημιουργήθηκε ιδεολογία μεταρρυθμίσεων. Κανείς δεν εξήγησε πειστικά την ανάγκη τους. Αντιθέτως αφέθηκε άπλετος χώρος για να δημιουργηθούν παραμυθίες μεταρρυθμίσεων (το ασφαλιστικό θα λυθεί μαγικά, χωρίς θυσίες από κανένα) και ο μπαμπούλας των μεταρρυθμίσεων από τη λαϊκιστική αριστερά.
Το ζήτημα είναι ότι ο τόπος χρειάζεται μια καινούργια θεωρία μεταρρυθμίσεων. Ενα ιδεολογικό πλαίσιο πέρα από κούφιες ρητορείες και μεταμοντέρνα σχήματα το οποίο θα αναδείξει κάτι απλό: κόστος και όφελος ανά τομέα. Να εξηγηθεί τι κοστίζει σε κάποιους η μη αναθεώρηση του άρθρου 16 και ποιο το όφελος για τους υπόλοιπους. Να γίνει κατανοητό πως ο αποσυγχρονισμός που δημόσιου τομέα έχει ως αποτέλεσμα τραγωδίες σαν κι αυτές της Πελοποννήσου. Οτι το κόστος των μεταρρυθμίσεων δεν θα φορτωθεί στους ώμους των αδυνάτων, αλλά θα επιμεριστεί δίκαια. Ότι το ίδιο θα ισχύσει και για τα οφέλη".

...και του Δημήτρη Ρηγόπουλου, από την σημερινή Καθημερινή:

" (...) Η κ. Γιαννάκου «τιμωρήθηκε» από την εκλογική βάση του κόμματός της όχι γιατί έπραξε τα αυτονόητα στην Παιδεία, αλλά επειδή πρόβαλλε σθεναρή αντίσταση στους εθνικιστικούς κύκλους που ζητούσαν την άμεση και οριστική απόσυρση του περίφημου βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού.
Η πρώην υπουργός δεν κλονίστηκε μπροστά στο διογκούμενο, φαιοκόκκινο κύμα διαμαρτυρίας, μίλησε με τη γλώσσα της λογικής και το πλήρωσε. Ισως ήταν προετοιμασμένη, ίσως και όχι. Οι έρευνες κοινής γνώμης τής είχαν στείλει προειδοποιητικά σήματα, καθώς ένα καθόλου αμελητέο τμήμα της κοινής γνωμής εμφανιζόταν σφόδρα δυσαρεστημένο με τους χειρισμούς της. Οι δημοσκόποι προέβλεπαν ότι το θέμα του βιβλίου της Ιστορίας θα είχε επιπτώσεις στην εκλογική επίδοση της Νέας Δημοκρατίας. Τελικά τα θύματα ήταν περιορισμένα, το εξής ένα.
Η κ. Γιαννάκου ήταν μία από τις βασικές μεταρρυθμιστικές φωνές της κυβέρνησης. Υπερασπίστηκε ένα νομοσχέδιο που προέβλεπε, ανάμεσα σε άλλα, την αξιολόγηση των καθηγητών και τη δυνατότητα λειτουργίας μη κρατικών πανεπιστημίων, όπως συμβαίνει σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου. Αντιτάχθηκε στις πιο οπισθοδρομικές φωνές της ελληνικής κοινωνίας. Και ο λαός της Αθήνας την αντέμειψε όπως της έπρεπε. Την έστειλε σπίτι της.
Και τώρα, απαλλαγμένοι από την ενοχλητική της παρουσία μπορούμε να συνεχίσουμε την επέλασή μας προς το μέλλον".

...και του Αντώνη Καρκαγιάννη, επίσης από τη σημερινή Καθημερινή:

"(...) Ο κ. Ευ. Βενιζέλος, βουλευτής και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, αργά το βράδυ των εκλογών και πριν ακόμα ο αρχηγός του παραιτηθεί, πριν να συνέλθουν τα αρμόδια όργανα για να επισημάνουν λάθη και να απονείμουν ευθύνες, έσπευσε να διεκδικήσει, ως σωτήρας, την ηγεσία του κόμματός του. (Κατά τη γνώμη μου η βιασύνη του και η αμετροέπειά του, τη στιγμή που 2,5 εκατομμύρια που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ ζούσαν στιγμές θλίψης και περισυλλογής ματαίωσαν ήδη τις φιλοδοξίες του Ευ. Βενιζέλου.) Αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί ούτε ο Ευ. Βενιζέλος ούτε οι φιλοδοξίες του ενδιαφέρουν. Ενδιαφέρει μόνο το ΠΑΣΟΚ και η τύχη του, ένα μεγάλο κόμμα με θέση και ρόλο στην πολιτική ζωή.
Την επομένη, δημοσιογράφοι, δημοσκόποι (της κακιάς ώρας) και μέσα ενημέρωσης δεν άφηναν καμιά αμφιβολία για τη… διαπλεκόμενη, μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, διαπλοκή. Με σκοπό να ελέγξουν το ΠΑΣΟΚ! Οσα λάθη και αν έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου, όσες και να είναι οι ευθύνες του για την ήττα του κόμματός του -ασφαλώς οφείλει να λογοδοτήσει και στο κόμμα και στους ψηφοφόρους- είναι ο «εκλεγμένος αρχηγός και σε αυτόν ανήκουν οι πρωτοβουλίες. Σε μας, που δεν έχουμε καμιά σχέση με το ΠΑΣΟΚ για λόγους δημοκρατικής συνέπειας, απομένει να αναφωνήσουμε στη διαπλοκή «κάτω τα χέρια από το ΠΑΣΟΚ»."

Τι σκέπτεται άραγε σήμερα ένας ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας...

Ένας κόσμος που φεύγει

Έφυγε πλήρης ημερών ο Δ.Π. - ο "Γιατρός", όπως τον προσφωνούσαν οι πιο πολλοί στο νησί.

Και στην κηδεία του, χιλιάδες κόσμος προσκύνησε τη σορό του.

Επικήδειοι πολλοί, κάποιοι σχοινοτενείς και ολίγον τυπικοί, αλλά οι πιο πολλοί βιωματικοί - όπως εκείνος ενός άλλου γιατρού, που είπε πως ο Δ.Π. ήταν ο τελευταίος γιατρός, μια και στην εποχή μας γεμίσαμε οφθαλμιάτρους, γυναικολόγους, επιστήμονες κάθε ειδικότητας, τέλος πάντων, αλλά δεν έχουμε πια γιατρούς.

Και το πιο έντονο, εκείνη η απλή, γερμένη γυναικούλα, που πλησίασε κάποια στιγμή, αφού όλοι οι παράγοντες της νήσου είχαν εκφωνήσει τους δικούς τους λόγους, και με έκδηλη συγκίνηση ευχαρίστησε τον εκλιπόντα, που την βοήθησε να μεγαλώσει δώδεκα παιδιά.

Είχε διατελέσει, μεταξύ άλλων, δήμαρχος και βουλευτής. Αλλά αυτά έμοιαζαν να μπαίνουν στο περιθώριο, στη σκιά του ήθους με το οποίο διακόνησε τον άνθρωπο - όλοι ήξεραν πως συχνά δεν έπαιρνε χρήματα από τους ασθενείς του.

Ήταν ο πατέρας ενός καλού μου φίλου.



Κι εγώ διερωτώμαι, εν αφελεία, πόσοι από εκείνους που ζητούν/ εκλιπαρούν/ εκβιάζουν την ψήφο μας την Κυριακή έχουν να καυχηθούν για κάτι ανάλογο.

Το καλάμι της εξουσίας (από τη χθεσινή "Καθημερινή")

Του Στεφανου Μανου

Στις 3 Ιουλίου η ολομέλεια του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου και η Ολομέλεια του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων μεθόδευσαν απόφαση για την κατεδάφιση δύο διατηρητέων κτιρίων επί της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Καθοριστική υπήρξε η ψήφος του γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού.

Εναντιώθηκα στην απόφαση αυτή. Το σχόλιό μου δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» στις 11 Ιουλίου. Ακολούθησαν δεκάδες άρθρα ειδικών (αρχαιολόγων, αρχιτεκτόνων, πολεοδόμων, νομικών κ.ά.) που στη συντριπτική τους πλειοψηφία καταδίκαζαν την απόφαση. Κανένας αρμόδιος του υπουργείου Πολιτισμού δεν θεώρησε ότι έπρεπε να απαντήσει στον καταιγισμό των αρνητικών σχολίων.

Η γνωμοδότηση των δύο Συμβουλίων τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης του υπουργού Πολιτισμού, κ. Βουλγαράκη.

Η προκήρυξη πρόωρων εκλογών μου έδωσε την εντύπωση ότι το θέμα θα επανεξεταζόταν μετά τις εκλογές. Εκανα λάθος.

Ο κ. Βουλγαράκης υπέγραψε απόφαση στις 30 Αυγούστου εγκρίνοντας την ολική και στο διηνεκές (sic) άρση του χαρακτηρισμένου ως μνημείου ακινήτου επί της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Για όσους αναγνώστες το έχουν ήδη λησμονήσει, υπενθυμίζω ότι στις 27 Αυγούστου διαπιστώθηκε η καταστροφή στην Αρχαία Ολυμπία.

Η εποπτεία και ασφάλεια των αρχαιολογικών χώρων ανήκει στον υπουργό Πολιτισμού. Κανονικά, μαζί με τις αρμοδιότητες πηγαίνουν και οι ευθύνες. Μέρες πριν καίγονταν τα βουνά γύρω από την Ολυμπία.

Δεν βρέθηκε κάποιος να διατάξει τη διάνοιξη μιας αντιπυρικής ζώνης ούτε κάποιος να ελέγξει αν το σύστημα πυρόσβεσης -που εγκαταστάθηκε το 2004- λειτουργούσε (βλ. ρεπορτάζ «Καθημερινής» την 1η Σεπτεμβρίου). Και μετά την πυρκαγιά ο κ. Καραμανλής δεν βρήκε κανέναν υπεύθυνο για την καταστροφή που έγινε.

Τρεις μέρες μετά την καταστροφή ο κ. Βουλγαράκης ξεπέρασε τη συγκίνησή του για τα «λίγα δέντρα που κάηκαν», έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά (το εθνικό συμφέρον προηγείται των εκλογών άλλωστε) και αποφάσισε την κατεδάφιση των δύο μνημείων της Διονυσίου Αρεοπαγίτου!

Οσοι στις επόμενες εκλογές προτίθενται να ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία στην Α΄ Αθηνών, πρέπει να γνωρίζουν ότι δικαιούνται να δείξουν την προτίμησή τους σε 4 από τους 21 υποψηφίους του κόμματος. Περιμένω να δω πόσοι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας θα εκδηλώσουν την προτίμησή τους στον κ. Βουλγαράκη.

Η εκδήλωση της προτίμησής τους θα τον ενθαρρύνει να συνεχίσει με αμείωτο ενδιαφέρον το έργο του...

Έχοντας καλυφθεί από το άρθρο του κ. Μάνου, να συμπληρώσω εδώ, πως ο διαγωνισμός προέβλεπε ως βασική προϋπόθεση του αρχιτεκτονικού σχεδίου που θα προκρινόταν, τη διατήρηση του μετώπου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Σκατά-updated...

Mας έστειλε ένα CDάκι ο κ. Υπουργός Πολιτισμού, καθώς μου θύμισε ο Αλέξης... Ενδεικτικό της ευαισθησίας του, με εξαίσια μουσική του υπέροχου Μάνου Χατζιδάκη, και μια πένθιμη διάθεση λόγω της πρόσφατης καταστροφής.

Ωραιότατα.

Και μετά μαθαίνω από το http://areopagitou17.blogspot.com/ :

"Στις 30 Αυγούστου 2007, δεκαπέντε μέρες πριν τις εκλογές, με κλειστή τη Βουλή, με τις φωτιές σε πλήρη εξέλιξη, με πληγωμένη την Αρχαία Ολυμπία, ο Υπουργός Πολιτισμού υπέγραψε την «έγκριση της ολικής και διηνεκούς άρσης προστασίας του χαρακτηρισμένου ως μνημείου ακινήτου της Δ. Αρεοπαγίτου 17, ώστε τούτο μετά προηγούμενη αναγκαστική απαλλοτρίωση να κατεδαφιστεί »".

Ας τους χαιρόμαστε. Ας τους ψηφίζουμε.

Σκατά.

Στα μούτρα τους -και τα δικά μας, γιατί αυτοί μας αξίζουν, γιατί φαίνεται πως μας ταιριάζει να κάνουμε την πόλη που ζούμε ακόμη πιο εκτρωματική.

Το άρθρο του Αντώνη Καρκαγιάννη από την προχθεσινή "Καθημερινή", από το οποίο τα κάτωθι αποσπάσματα, με άφησε άφωνο και ημιπαράλυτο, για ώρα πολλή.

Και αυτό, διότι δεν μπορούσα να αποφασίσω αν ήταν αρμόζον:

α. να ουρλιάξω,

β.να αρχίσω να κλαίω γοερά, ή

γ.να σωριαστώ κατάχαμα από τα γέλια και να χτυπιέμαι, άχρι θανάτου.

Τώρα που συνήλθα, είπα να το μοιραστώ μαζί σας, να δω τι θα κάνει σ' εσάς.

"Στο σημείωμα της περασμένης Παρασκευής γράφαμε για μια απρέπεια (δεν βρίσκω ηπιότερο χαρακτηρισμό) του υπουργείου Παιδείας. Την επαναλαμβάνω με κάθε δυνατή συντομία.
Στις 13 Αυγούστου, προπαραμονή της Παναγίας, δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του εν λόγω υπουργείου (δεν διαπιστώσαμε αν δημοσιεύθηκε και σε άλλο μέσο) πρόσκληση υποψηφίων για τον διορισμό τους ως καθηγητών μουσικής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Η πρόσκληση επαριθμούσε επακριβώς πλήθος δικαιολογητικών που οι υποψήφιοι έπρεπε να προσκομίσουν. Η πρόσκληση όριζε (και ιδού η απρέπεια ή το σκάνδαλο) ότι τα δικαιολογητικά έπρεπε να συγκεντρωθούν και προσκομισθούν... εντός του εορταστικού τριημέρου, 14, 15, 16 Αυγούστου, όταν καμιά δημόσια υπηρεσία, φυσικά ούτε το υπουργείο Παιδείας, δεν λειτουργεί!
(...)
Προφανώς, η δημοσιευθείσα πρόσκληση ήταν φωτογραφική, οι εκλεκτοί του υπουργείου, τα «δικά μας παιδιά», είχαν εγκαίρως ειδοποιηθεί και η δημοσίευση αποσκοπούσε στην καταστρατήγηση του νόμου. Αυτά τα ωραία από το καθ’ υμάς υπουργείο Εθνικής (παρακαλώ) Παιδείας, που συμβαίνει να είναι και Θρησκευμάτων!

Περίμενα ότι θα με έπαιρναν την επομένη τηλέφωνο, θα μου έλεγαν ότι αυτά είναι ψευδή και ανυπόστατα, θα απαιτούσαν ανασκευή του σχολίου ή θα έβρισκαν κάποια δικαιολογία για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις. Τίποτε από όλα αυτά. Σιωπή! Υποθέτω με την πονηρή σκέψη να μη δώσουν ακόμα μεγαλύτερη δημοσιότητα στην απρέπεια.

Ισως και εγώ δεν θα είχα επανέλθει αν δεν λάβαινα στον υπολογιστή μου αρκετά γράμματα με ακριβώς όμοιες περιπτώσεις καταστρατήγησης του νόμου. Η νοστιμότερη από αυτές: Κάποτε έγινε πρόσκληση θεολόγων να διαγωνιστούν για κάποια θέση στη Θεολογική Σχολή. Και πού φαντάζεσθε ότι (οι θεομπαίχτες) δημοσίευσαν την πρόσκληση; Στον «Ριζοσπάστη», βέβαιοι ότι οι θεολόγοι δεν διαβάζουν «Ριζοσπάστη». Οπως καταλαβαίνετε είχαν ήδη βρει τον εκλεκτό και τον ευνοούμενό τους (ο οποίος τελικά και κατέλαβε τη θέση) και η δημοσίευση της πρόσκλησης στον «Ριζοσπάστη» αποσκοπούσε μόνο στην καταστρατήγηση του νόμου.
(...)
Αν αναρωτηθείτε πώς αυτό το κράτος χάλασε και διεφθάρη τόσο πολύ και τόσο βαθιά, ώστε να είναι τελικά και ανίκανο, σε αυτές τις μικροπονηριές, τα μικροσκάνδαλα, σε αυτά τα μικροσυμφέροντα των μανδαρίνων, τα μικρορουσφέτια, στην αλαζονεία της καρέκλας και στον παραγόμενο και αενάως αναπαραγόμενο πολτό των συνειδήσεων, θα πρέπει να αναζητήσετε την αιτία.

(...)Οι άνθρωποι αυτοί.... είναι βέβαιοι ότι ζουν στο φέουδό τους και από το φέουδό τους. Πιστεύουν ακόμη ότι τα υπουργεία και όλες οι άλλες δημόσιες υπηρεσίες υπάρχουν, όχι για να υπηρετούν το κοινό, αλλά για τις δικές τους ανάγκες ή φιλοδοξίες. Αν το καλοσκεφθείτε είναι και αυτό ένα είδος διαφθοράς και ανικανότητας."

Θα είχα, όμως, εγώ να προσθέσω πως όλοι αυτοί οι... δαιμόνιοι κομπιναδόροι του κρατικού μηχανισμού, εκκολάπτονται στη ζοφερή ατμόσφαιρα που όλοι μαζί δημιουργούμε.

Γιατί δεν είναι καθόλου λίγοι όσοι από μας έχουν ως όνειρο να τακτοποιηθούν, κι αυτοί και τα παιδιά και τρισέγγονά τους με κάποιον τέτοιον τρόπο...
Δικαίως διαμαρτύρεται, δικαίως απορεί ο κ. Καρκαγιάννης. Αλλά η τύφλα, η σαπίλα κι η βρομιά πάνε μέχρι το κόκκαλο.

Πώς τραγουδούσε, κοντά είκοσι χρόνια πριν, ο Διονύσης:

"...Τι φταίνε τώρα οι μαύροι κυβερνώντες,
οι "Κάπα", τα "ΠΑΣΟΚ" και τα "ΝουΔου"...
Εμείς το εμφυσήσαμε το νέφος
που εντός του επωάστηκαν
όλοι αυτοί..."

("Εμείς του '60 οι εκδρομείς")

Τότε, ο Διονύσης αναφερόταν στα λάθη και τα αδιέξοδα της γενιάς και της "παρέας" του.

Φοβάμαι πως ο στίχος ταιριάζει σε απίστευτα περισσότερους.

(Γμτ, όσο περνά ο καιρός, ανησυχώ πως μιλώ/γράφω περισσότερο σαν όντως Παππούς. Ου γαρ έρχεται μόνον.
Λες να ζυγώνει ο καιρός που θα ρουφάω τη σούπα μου ψελλίζοντας:

"Ωγαία θούπα... Με τγαγανιθτά κγουτόν..." ;;!)

Χωρίς μακιγιάζ

Σκίτσο του Ηλία Μακρή, από την χθεσινή "Καθημερινή".

Μας ενδιαφέρει στ' αλήθεια να βρούμε ποιος φταίει για το ολοκαύτωμα;
Θέλουμε όντως να ανακαλύψουμε τους εμπρηστές;

Ίσως θα πρέπει να οπλιστούμε με θάρρος... και να κοιτάξουμε καλά-καλά, κι επίμονα, τον καθρέφτη.

"Προσωπικώς δεν αποκλείω το ενδεχόμενο οι πρόσφατες, όπως και παλαιότερες πυρκαγιές να είναι σε μικρότερο ποσοστό έργο καταπατητών, και κατά μέγα μέρος να οφείλονται σε οργανωμένο σχέδιο. Οχι όμως τρομοκρατών αλλά εμπρηστών μηδενιστών, που επεχείρησαν φέτος σε περισσότερες χώρες τουλάχιστον της Ευρώπης.

Δεν έχω στοιχεία να επικαλεσθώ· την σκέψιν μου οδηγεί η λογική των γεγονότων, η οποία με υποχρεώνει να αφήσω κατά μέρος τη φυσική είτε πολιτική ταυτότητα των αθέατων δραστών και να αναζητήσω την ψυχική. Αγνοούμε τα πάντα γι’ αυτούς· γνωρίζομε ωστόσο, μετά τους Δαιμονισμένους του Ντοστογιέφσκι, οξύτατου παρατηρητή του ανθρωπίνου μηδενός, την λογική της ατομικής ψυχολογίας των, η οποία μπορεί κάλλιστα να είναι και λογική μιας υποθετικής εξίσου διεθνούς των. Πρόκειται για την λογική ενός ψυχικού κενού, ατόμων τα οποία μη αναλαμβάνοντας την προσωπική υστέρησι είτε αποτυχία τους, βυθίζονται στο ψυχικό και κοινωνικό περιθώριο. Εκεί τυχαίνει κάποτε να «φωτίζωνται» και από εκεί επελαύνουν εναντίον του κόσμου μας, στο όνομα ενός υψηλού σκοπού, ο οποίος τους προσδίδει αύρα «μοναδικότητος» και μαλακώνει χιμαιρικά το τραύμα τους με αντάλλαγμα τον όλεθρο.

Εάν έχη ίχνη αλήθειας μια τέτοια εικασία, αντιμετωπίζουμε άτομα που επιδιώκουν την ίδια την καταστροφή, διαφορετικά από τους έως τώρα γνωστούς τρομοκράτες, οι οποίοι αναλαμβάνουν δημόσια την ευθύνη των πράξεών τους και δηλώνουν την ταυτότητά τους. Προφανώς, οι μηδενιστές μας εμπρηστές έχουν αποχαιρετίσει την καθιερωμένη αντίληψι της πολιτικής συγκρούσεως με την εξουσία, θεωρώντας ίσως την επικράτησί τους αδύνατη. Προετοιμάζουν έτσι εξέγερσι των μαζών στην απώτερη προοπτική μιας δραστικής υπονομεύσεως και ωθήσεως σε εφιαλτικό οικολογικό αδιέξοδο τον κατ’ αυτούς ήδη αδιέξοδο σημερινό πολιτισμό.

Τις υποθέσεις τούτες θα τις συζητούσα ευχαρίστως σε ιδιωτικό επίπεδο ή θα τις πρότεινα για κινηματογραφικό σενάριο, αλλά θα μου ήταν αδιανόητο να τις υιοθετήσω ως επίσημο κράτος και μάλιστα να τις προβάλλω σαν εξήγησι της πρόσφατης καταστροφής, χωρίς να υποστηρίξω την πεποίθησί μου με επαρκή στοιχεία. Θα το έκανα μόνο κακόπιστα, προκειμένου να υπηρετήσω αλλότρια σκοπιμότητα, να βάλω δηλαδή στις τρομαγμένες ψυχές των πυροπλήκτων, και όχι μόνο, ένα φόβητρο, για να ξεχάσουν όσα έπαθαν και να μου παραδοθούν, επειδή μπορεί να κινδυνεύσουν φρικτότερα μεθαύριο! "

(...) "...δεν έχει πρωταρχική σημασία τόσο να συλληφθούν κάποιοι εμπρηστές, όσο να βάλουμε τάξι μέσα μας. Αλλωστε, η εσωτερική διάσπασι επέτρεψε τις ακραίες διαστάσεις στη φωτιά και όχι οι ασκοί του Αιόλου.

Οταν η κρατική μηχανή παραλύη μπλεγμένη στο χάος της και οι φωτιές μαίνονται ανεξέλεγκτα, οι πολίτες που νοιώθουν εγκαταλελειμμένοι και ανασφαλείς, θα εκφράσουν αργά ή γρήγορα τα αισθήματά τους, παίρνοντας με ευθείς και πλαγίους τρόπους στα χέρια την προστασία τους, απόλυτα αδιάφοροι έως εχθρικοί προς το συλλογικό συμφέρον. Το προαναγγέλλουν ήδη κωμικοτραγικά όσα συμβαίνουν κατά τη χορήγησι επιδομάτων σε πυρόπληκτους και πλήθος ανεξιχνίαστους άλλους! Η εκτεταμένη φοροδιαφυγή είτε η εν ψυχρώ ρύπανσι των δημοσίων χώρων, εν αντιθέσει προς την καθαριότητα των ιδιωτικών, βεβαιώνουν ότι οι ψυχικές προϋποθέσεις υφίστανται και ότι πλέον δεν αποκλείεται να λάβουν χαρακτήρα ανακλαστικών επιβιώσεως. Είναι αρκετά πιθανό στο εγγύς μέλλον η ανάγκη αυτοπροστασίας στην φτώχεια και την ανασφάλεια να ευνοήσουν αντικοινωνικές συνομαδώσεις και να υποδαυλίσουν νοοτροπίες πολωτικών αντιπαραθέσεων από τις οποίες είδαμε και πάθαμε να απαλλαγούμε μόλις πρόσφατα. Πώς να διαχειρισθή την φτώχεια των χρόνων που έρχονται και πώς να ζήση στις ποντικοφωλιές των πόλεων, όπου θα καταφύγη σε ικανό ποσοστό ο πυρόπληκτος αγρότης, εφ’ όσον ούτε κράτος ανεπτυγμένης ευρωπαϊκής κοινωνίας υφίσταται για να τον νοιαστή, ούτε ιδιαίτερα προσόντα διαθέτει, ούτε κάποιο συλλογικό όραμα τον δένει ψυχικά με τις ανάγκες του παρόντος, για να μην πω ότι πολλά τείνουν να τον φυλακίζουν στο άνυδρο παρελθόν. Από την έμπρακτη μετάνοια του αμαρτωλού πολιτικού συστήματος και όχι από τα δοσίματα θα εξαρτηθή πόσο επικίνδυνες διαστάσεις θα λάβη το φαινόμενο."

(...)"Δεν ήταν οι ισχυροί άνεμοι και οι πολλαπλοί εμπρησμοί πρωτεύουσα αιτία του μεγάλου κακού· ήταν ένας ψυχισμός ασύντακτος και αχαλίνωτος, που μορφοποιεί ως ανευθυνότητα την ψυχική μας αναρχία. "

Από άρθρου του Στέλιου Ράμφου στη χθεσινή "Καθημερινή". Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

Με κάνει και ντρέπομαι

Πολιτικάντηδες -κουστουμαρισμένοι ή ρασοφόροι- μεθοδευμένα υποδαυλίζουν τη μισαλλοδοξία και τις βαθύρριζες φοβίες μας απέναντι στον Ξένο και τον Αλλόθρησκο.
Σε πείσμα κάθε έννοιας ισονομίας, σε πείσμα της ίδιας της λογικής, χρόνια τώρα αρνούμαστε ένα Τζαμί γι' αυτούς τους ανθρώπους.

Μα εκείνοι, πέρα από την εθελοντική προσφορά τους, μαζεύτηκαν έξω από το Στάδιο Καραϊσκάκη, ελλείψει άλλου χώρου, και προσευχήθηκαν. Για μας.

Δεν πρόκειται να αναλώθώ σε εικοτολογίες περί "Ξένων κέντρων", "πρακτόρων της Τουρκίας" και άλλα τέτοια. Η πρωτοφανής τραγωδία θα πρέπει να γίνει αιτία να κινητοποιηθούμε όλοι για να προστατεύσουμε ό,τι έχει απομείνει.

Και να συνειδητοποιήσουμε πως ο εχθρός δεν είναι μόνο εξωτερικός, δεν είναι μόνο τα τραγικά ελλειμματικά και φρικτωδώς κακομαθημένα κωλόπαιδα που το παίζουν αντιεξουσιαστές -α λα οικογένεια Ξηρού- και ξεσπάνε την οργή που έχουν για τη μάνα και τον πατέρα τους σε όποιον βρεθεί μπροστά τους, ή οι όποιοι άλλοι ψυχάκηδες που αποφάσισαν να κάψουν τον τόπο.

Εχθρός είναι και η αδιαφορία, η δική μου κι η δική σου.

Εχθρος είναι η ανοχή απέναντι στον εξώφθαλμο αμοραλισμό, τον κραυγαλέο κυνισμό των πολιτευτάκηδων και των άνκορμεν των καναλιών, που σπέυδουν να κεφαλαιοποιήσουν την καμμένη γη και τους απανθρακωμένους ανθρώπους. Αμοραλισμός και κτηνώδης κυνισμός, που ταιριάζουν σε αλήτες του κοινού ποινικού δικαίου.

Δεν έχω σκοπό να υπερασπιστώ την κυβέρνηση και είμαι απολύτως βέβαιος πως πολλά από τα στελέχη της, αν βρίσκονταν τώρα στην αντιπολίτευση, θα έκαναν τα ίδια - πιθανώς και χειρότερα.

Αλλά αγανακτώ ακούγοντας τον θλιβερό Παπανδρέου να λέει πως "...υπάρχουν εθνικές ευθύνες, για τις οποίες πρέπει να μιλήσουν οι κάτοικοι των περιοχών που επλήγησαν".

Δηλαδή, κύριε Παπανδρέου, παρακινείτε τον κόσμο σε εξέγερση; Περί αυτού πρόκειται; Κανένα όριο, πια;

Και τα άλλα θλιβερά ανθρωπάκια, πολιτικοί και δημοσιογραφίσκοι με βλέψεις προς την εξουσία, να αναλώνονται σε ακατάσχετα κατηγορητήρια και ανηλεή μπουρδολογία.

Φαίνεται πως αυτός ο τόπος ήταν πολύ καλός, πολύ ωραίος για μας. Δεν τον αξίζαμε.

Ποια Εκκλησία;

Το πώς θα αντιδράσει ο κάθε ένας μας μπροστά στην ασθένεια και το θάνατο, κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει εκ των προτέρων. Ό,τι κι αν κάνει κάποιος αντιμέτωπος με την αναπόφευκτη, μεγάλη πρόκληση του τέλους, είναι ανθρώπινο. Και μου γεννά τη συμπάθεια.

Παρ' όλ' αυτά, δεν μπορώ να μην επισημάνω την τεράστια απόσταση ανάμεσα στην στάση των Χριστιανών των πρώτων αιώνων, οι οποίοι δεν δίσταζαν να φροντίζουν με περισσή αυταπάρνηση τους ασθενείς αδελφούς τους που είχαν προσβληθεί από την πανώλη, με αποτέλεσμα, συχνά, και τον δικό τους θάνατο, και την εν πομπή και παρατάξει αναχώρηση του προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας για να υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος στο Μαϊάμι.

Δεν είμαι τόσο αφελής ώστε να περιμένω κάποια άλλη στάση, αλλά θα περίμενα, τουλάχιστον, μια κάποια συστολή. Κατανοητή η αδυναμία, όμως όλοι ξέρουμε πόσοι και πόσοι περιμένουν στη σειρά για ένα μόσχευμα, πόσοι και πόσοι ασθενείς δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Περίμενα η προνομιακή μεταχείριση του Αρχιεπισκόπου να καλυφθεί με λίγη ντροπή, αλλά φαίνεται πως δεν την έχασε κανείς.

Κι είναι και το άλλο: Η πεποίθηση με την οποία ο Αρχιεπίσκοπος δήλωσε πως πιστεύει πως όλα θα έχουν την έκβαση "που έχουμε φανταστεί", είναι το άκρον άωτον της ψυχολογικής, θρησκευτικής παρηγοριάς - στα όρια της μαστούρας. Δεν θυμάμαι κανέναν Χρυσόστομο, κανέναν Βασίλειο, Πορφύριο ή Παϊσιο να αντιμετώπισε ποτέ έτσι την ασθένεια.

Θα το ξαναπώ, νιώθω κάθε συμπάθεια απέναντι στο πρόσωπο του ασθενούς Αρχιεπισκόπου. Χώρια που δεν ξέρω τι θα κάνω εγώ, αν -όταν...- βρεθώ στη δική του θέση.

Αλλά, τέλος πάντων, ποιας Εκκλησίας είναι προκαθήμενος ο κ. Χριστόδουλος; Εκείνης που ψηλαφούμε στα Συναξάρια, στον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, στον Ντοστογιέφσκυ, τον Παπαδιαμάντη, τον Κόντογλου, ή κάποιας άλλης;

Το θέμα είναι το κραυγαλέο μέγεθος της Εκκλησιστικής εκτροπής, για την οποία δεν γίνεται λόγος - ίσως γιατί ετούτη η γιαλαντζί εκδοχή της Εκκλησίας μας εξυπηρετεί όλους.

Τις τεμενάδες των πολιτικών, τη διάθεση του Πρωθυπουργικού αεροσκάφους, τα φυλακτά και τα συναφή, και τις λοιπές προσπάθειες άγρας "ευσεβών" ψήφων, δεν θα τα σχολιάσω καν.

Αφιερώσεις... και Μανίες.

Φίλε Μπάμπη, κοίτα τι ξέθαψε κάποιος και το εβαλε στο you tube... Nα είναι καλά ο άνθρωπος...

Στ' αφιερώνω.



Αυτό για τον Old Boy.



Αυτό για τη Γεωργία... Που έριξε μαύρη πέτρα.



Αυτό το εξαίσιο άσμα, από τις πολύ μεγάλες στιγμές του Διονύση, αφιερώνεται εξαιρετικά στον κυρ-Γιώργη Χοιροβοσκό...



Για το τέλος, το παρακάτω αριστούργημα, υπό μορφήν και εν είδει ντοκουμέντου, αφιερωμένο στην Credit.Θα προτιμούσα την παλαιά εκτέλεση, αλλά δεν την ηύρα στο you tube...

Post Σύντομο και Ετεροχρονισμένο

Ήταν όμορφα την Τετάρτη, 25 του Ιουλίου, στο Ηρώδειο....

Η Νόρα σε μεγάλα κέφια, ζεστή, αστεία, ομορφούλα, με διάθεση επικοινωνίας με τον κόσμο.
Παρά τη ζέστη, το χάρηκα, κι ας μην τρελαίνομαι γι' αυτή τη μουσική -εν αντιθέσει με τη Ν., που πίνει νερό στ' όνομα της miss Jones, και η οποία μαγεύτηκε.

Το μόνο σπαστικό, οι κάθε λογής άσχετοι, που βρέθηκαν εκεί για να λένε ότι "Πήγαν Ηρώδειο", και οι οποίοι άρχισαν να φεύγουν πριν τελειώσει, στερώντας μας τη δυνατότητα ενός πιο παρατεταμένου encore.